Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-24 07:00:00 • 4 min lezen

Vardis – Red Eye

Vardis – Red Eye

Label: SPV/Steamhammer

Eindoordeel: 5,5/10

 

 

Da’s mooi klote

Tja, daar zit je dan als rocker op je oude dag. Ooit een band gestart in 1973, bescheiden succes gehad toen de New Wave Of British Heavy Metal op kwam zetten, compleet overvleugeld worden door bands als Iron Maiden, Judas Priest en aanverwante artikelen, gezeik hebben met je eigen management over de poet waardoor je band op z’n gat raakt en vervolgens op latere leeftijd beseffen dat die oude vlam in je maar niet wil doven. Het overkwam Steve Zodiac, frontman van de cult-band Vardis, die nu, 30 jaar na dato, alsnog een gooi naar het grotere succes wil doen door z’n oude bandje nieuw leven in te blazen. En zo verschijnt daar ‘Red Eye’ terwijl geen hond er op had gerekend en slechts een enkeling er reikhalzend naar had uitgekeken toen de band in 2014 voor het eerst weer een podium beklom en een jaartje later zelfs een EP uitbracht. Bassist Terry Horbury doet op dit eerste volwaardige album sinds ‘Vigilante’ uit 1986 nog wel mee maar heeft inmiddels het tijdelijke voor het eeuwige verruild en daarmee kleeft er een wat bitterzoete smaak aan het geheel. Er sterven te veel muzikanten vroegtijdig dit jaar.

 

Too old to rock ‘n’ roll?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit album klinkt oud. In muzikaal opzicht is dat een goed teken, want smaakvolle riffs zoals die in ‘Paranoia Strikes’ maken ze tegenwoordig nog maar veel te weinig. Maar qua zang voelt het toch wel heel erg verkeerd aan. Alsof opa een shot viagra heeft genomen en daardoor in opperste overmoedigheid achter de microfoon op een karaokefeest is gekropen. Iedereen weet dat zoiets zelden een goed idee is. De band compenseert dat echter door solide te vlammen, al zijn waarlijk memorabele composities in de verste verte niet te bekennen hier. De reactie van “God, wat is dit slecht” uit de mond van uw recensent toen hij het album voor het eerst hoorde spreekt wat dat aangaat, wellicht, boekdelen. Meerdere luisterbeurten stemmen hem echter wel iets meer vergevingsgezind, al wordt het algehele sentiment er nimmer eentje van “hallelujah!”. Daarvoor zorgen tracks als het beroerde ‘The Knowledge’ en de letterlijk gejatte (maar wel iets sneller gespeelde) 'In My Time Of Dying'-riff van Led Zep in ‘Hold Me’ net even voor iets te veel plaatsvervangende schaamte en het gevoel dat wat in het bejaardentehuis zit ook in het bejaardentehuis dient te blijven.

 

Metallica says

Toch is het niet overal kommer en kwel en een song als ‘Back To School’ is een degelijke rock ‘n’ roller die het goedkeurende stempel van Lemmy ongetwijfeld had mogen dragen. Ook ‘Head Of The Nail’ is een prima rocker die in de verte wel iets aan het werk van The Cult doet denken. Het zijn echter sporadische oplevingen want behoudens enkele redelijke licks hier en daar wil het geheel de onderkant van de middelmatigheid maar niet ontstijgen. Zodiac mag daarvoor zelf het grootste deel van het boetekleed aantrekken, want zijn combinatie van “old John Lydon meets old Roger Daltrey”-achtige zang verleent de muziek geen enkele gunsten. Daarnaast bekruipt me het gevoel dat deze reünie wellicht is ontstaan omdat Metallica de band als “een grote invloed” bestempelde en Diamond Head (die datzelfde stempel opgeplakt kreeg door Hetfield en consorten) onder dat mom ook recentelijk weer aan een derde leven begon en daarmee best sympathieke pers heeft gekregen. ‘Red Eye’ lijkt die accolades ook links en rechts te ontvangen van de vakbroeders, maar als we gewoon even heel eerlijk zijn dan is dat waarschijnlijk eerder door sympathie en nostalgie ingegeven dan door de kwaliteit van het gebodene hier. Er is namelijk weinig tot niets aan dit album wat echt tot de verbeelding spreekt of wat zelfs maar deze reünie artistiek rechtvaardigt. Dit is het geluid van drie mannen die uitstekend weten hoe ze een potje geluid moeten maken, maar die ook met goede reden nooit meer bekendheid hebben genoten dan ze indertijd deden. En daaraan gaan rode ogen op een blauwe albumhoes anno 2016 geen sikkepit veranderen.

 

 

Eindoordeel: 5,5/10

Deel via social media: