Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-01-16 07:00:00 • 12 min lezen

Viet Cong - Viet Cong

Viet Cong – Viet Cong

Label: Jagjaguwar/Bertus

Eindoordeel: 8/10

 

 

Donder

Met duister donderende oorlogspauken luidt het Canadese Viet Cong haar eerste volwaardige CD in. Het is de opvolger van een EP die alleen op cassette (!!) verscheen in 2013 en die naar alle waarschijnlijkheid niet erg veel oren zal hebben bereikt. Met dit album gaat de band dus in de herkansing en men doet dat met een sound die op zich niet heel erg ver staat van een, zeg, Joy Division. Natuurlijk heeft zanger/bassist Matt Flegel niet de getormenteerde bariton waarover Ian Curtis wel beschikte, maar muzikaal is het, net als bij de Britten, veel galm en veel monotone klanken. Het is alleen wat meer melodieus maar daarmee niet ook meteen meer opbeurend.

 

1982

Dorre vlaktes waarop verlaten fabrieken staan onder een metaalgrijze lucht. Dat zijn de beelden die de muziek van Viet Cong oproept. Post-apocalyptisch en mechanisch. De song ‘March Of Progress’ klinkt zelfs als een diabolische kermisattractie gerund door Pennywise, de clown uit Stephen King’s ‘It’. Pompend gaat men vanuit daar door naar het domein van de ‘Bunker Buster’ waarin zelfs wat oude Public Image Limited te horen is. Norse gitaarlijnen aangevallen door jankende snaren en de stem van Flegel die hier bijna klinkt als die van een robot. De doem gaat maar door, maar ondanks dat de algehele sfeer onheilspellend is valt op dat het toch allemaal wel lekker en makkelijk wegluistert. ‘Continental Shelf’ heeft zelfs wel wat weg van het oudere werk van The Cure en Fields Of The Nephilim en kent een welhaast spookachtig, gothic randje. Prettig herkenbaar en zo 1982 als de kolere.

 

Pièce de réstistance

Maar het hoogtepunt van het album is het 11-minuten durende ‘Death’ waarin muzikaal alles samenkomt. Startend op de voor de band zo typische manier van gitaar en luide drums worden we al snel meegezogen in een orgie van noise die meedogenloos op de luisteraar inbeukt totdat de structuur het tegen het einde van het nummer weer overneemt. Zeker binnen het genre een erg gewaagde move omdat het bijna progressieve rock wordt à la The Mars Volta. De intensiteit van die van die band heeft het in ieder geval.

 

Origineel

Niets op deze plaat kennen we al niet in één of andere vorm, maar samengebald met de energie van de heren is dit een debuut om van te dromen. Met 37 minuten lengte is het ook precies genoeg om te verteren en van harte aan te raden aan een ieder die de post-punk en de gotiek van de begin jaren ’80 een warm hart toedraagt.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: