Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2015-05-11 07:00:00 • 3 min lezen

Villagers floreert in een muisstil TivoliVredenburg

Voor de mensen die vanavond tijdig aanwezig waren in de Ronda zaal van TivoliVredenburg, stond een aangename verassing op het (voor)programma. Een goed gemutste Tijs Kuijken, alias I Am Oak, speelde, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, kleine folkrock liedjes in een stijl grofweg tussen John Martyn en Roy Harper. Zijn zachte, warme stem roept die van Erlend Øye (Kings Of Convenience) in herinnering en hiermee bezweert hij het publiek, dat verstilt toekijkt hoe hij zijn nummers nummers geeft “dit is nummer 1 van album 2”.

In het midden van het podium staat een ouwerwetse huiskamerlamp die , in combinatie met de harp en contrabas, een gezellig huiskamersfeertje creëert. Gelijktijdig geeft het een vervreemdend gevoel, alsof we deel uit maken van een thriller scenario. Bij uitstek dus een passende achtergrond voor de onheilspellende muziek van Villagers.

Nadat Thijs het podium onder luid applaus heeft verlaten, springt na enkele minuten de lamp aan. Villagers komen op, nemen plaats achter hun instrument en zetten het titelnummer van het recentelijk verschenen album ‘Darling Arithmetic’ in. Het liedje wordt prachtig vertolkt met klein en breekbaar spel. De zacht tokkelende harp voorziet in een kalm, koel verlangen. Dit eerste nummer is direct een goede afspiegeling van de sfeer van de avond. Villagers spelen in een kleine akoestische bezetting álle liedjes van het nieuwe album op zeer professionele, intieme wijze. De contrabas brengt warmte, de toetsen zorgen voor wat afkoeling, de harp brengt een vleugje mystiek. Het ideale fundament voor de stem van zanger Conor O’ Brien die vanavond helder, zuiver en meeslepend is.

Naast de volledige tracklist van ‘Darling’ krijgen ook enkele bescheiden klassiekers van eerdere album een akoestische uitvoering. Zo wordt ‘Nothing Arrived’ van ‘{Awayland}’ ontdaan van alle bombastische balast en gestript tot de essentie. De trompet van drummer James Byrne zorgt hier voor een subtiele ondersteuning  van de eenvoud. ‘That Day’ van debuutalbum ‘Becoming a Jackal’ wordt gespeeld  in warm rood licht, zonder drums en met speels getokkel van de harp. Tijdens een magische fade out hangt het publiek ademloos en fluisterstil aan de lippen van Conor. Een opmerkelijk hoogtepunt van de avond is de versie van ‘Becoming a Jackal’ die Conor alleen met zijn gitaar de bühne over brengt.

Tegen de tijd dat de band in volledige bezetting album opener ‘Courage’ als toegift inzet, kunnen de aanwezigen terugkijken op een heerlijk intieme avond en waarbij zij worden getrakteerd op een passend slotakkoord.

Deel via social media: