Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-02 07:00:00 • 6 min lezen

Vita Bergen - Disconnection

Vita Bergen - Disconnection

Label: Glitterhouse

Eindoordeel: 7/10

 

 

Even checken

Soms verschijnt er als reviewer een CD bij je op het bureau die je even driftig het hoesje doet onderzoeken. Of er niet per ongeluk een switch is geweest waardoor het verkeerde schijfje in de verpakking is beland. Die dingen gebeuren immers. Vergissen is menselijk. Ook bij de CD ‘Disconnection’ van de Zweedse band Vita Bergen had ik die neiging want dit is onmiskenbaar de muziek van Arcade Fire. Daar is gewoon geen ontkomen aan. Van de stem van zanger William Hellström (die met zo’n naam wellicht beter z’n heil in een black metal band had kunnen zoeken) tot aan de arrangementen van de band aan toe. De bombastische en holle productie, het opgewekte anthemische geluid en natuurlijk de volheid aan geluid: het is er allemaal. Daarvoor hoef je de openingstrack ‘Master In The City’ maar gehoord te hebben. Of anders het schitterende ‘Curtains’ dat het in de hitlijsten best nog eens goed zou kunnen doen.

 

To be in on the joke

De mannen timmeren al vanaf 2014 aan de weg en namen indertijd hun eerste EP op voor het schamele budget van € 500. Vanaf toen was het met name veel touren en de band schijnt al een redelijk respectabele schare aanhangers te hebben in Scandinavië, Zwitserland en Duitsland. Dit ‘Disconnection’ is dus in die zin een gooi naar het grotere publiek en als je jezelf eenmaal voorbij het werkelijk schaamteloos kopiëren van Will Butler en de zijnen hebt weten te zetten dan valt hier ook best een hoop te genieten. Je moet er willen intrappen zeg maar, hoe lastig dat ook is. Want Vita Bergen varieert een stuk minder dan Arcade Fire, alhoewel ze wel uitstekend in de gaten heeft hoe een song op te bouwen. Zo duurt ‘Schoolyard’ (met Bee Gees vocalen) precies lang genoeg om niet het vals sentiment in te duiken en kent ‘Closer Away’ precies het juiste type beat om er een echte, kitscherige opzweper van te maken. Alleen ‘Alexia’ is een heel klein beetje anders en put ietsje meer inspiratie uit ‘Lovers In Japan’ van Coldplay. Ietsje.

 

Het achtergelaten gat

Met z’n ruim 28 minuten speelduur is ‘Disconnection’ ook niet aan de al te lange kant dus veel geduld vraagt het niet van je als luisteraar. Hoezeer je in staat bent om de muziek hier te waarderen hangt echter af van hoezeer je tolereert dat dit toch echt wel allemaal één grote rip off is. Want dat is het. Dat kun je nog vergoelijken door te zeggen dat Arcade Fire toch niet zo geweldig productief meer is en dat het daarom fijn is dat er bands opstaan die de door hen achtergelaten leegte in de tussentijd opvullen. Gezien door die bril is dit album een erg welkom kado voor de fans en valt er voor hen veel, zo niet alles, te genieten. Vita Bergen laat namelijk nergens een steekje vallen, probeert geen eigen draai aan dingen te geven en opereert geheel in de geest van hun grote voorbeelden. Ben je echter van de authenticiteit, dan bestaat de kans dat gedurende de gehele speeltijd meervoudige, plaatsvervangende schaamte optreedt. Een schaamte die Vita Bergen zelf al lang en breed voorbij lijkt. Of dat de manier naar de hitlijsten is zal de tijd moeten leren, maar uw recensent heeft zich in ieder geval kostelijk vermaakt. Kostelijk genoeg om ‘Neon Bible’ nog maar eens uit de kast te pakken om te horen hoe het origineel ook alweer klonk.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: