Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-08 07:00:00 • 12 min lezen

Von Hertzen Brothers - New Day Rising

Von Hertzen Brothers – New Day Rising

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 7/10

 

 

Further Down The Mainstream

De Finse broertjes Von Hertzen leveren met ‘New Day Rising’ alweer hun zesde album af. Ooit startende als een pure prog-band werd de sound met de laatste albums eigenlijk steeds meer een stukje mainstream (navenant aan het rijzen van hun ster in het thuisland) en dit album zet de volgende stap in die evolutie. Geproduceerd door Garth Richardson (Biffy Clyro, Rage Against The Machine) opent de plaat met twee lekkere, stevige rockers in de vorm van het titelnummer en ‘You Don’t Know My Name’ die beiden niet zouden hebben misstaan op een plaat van The Foo Fighters. Nummer drie, ‘Trouble’, heeft wel wat weg van een kruising tussen Europe en Black Country Communion en komt niet echt lekker van de grond ondanks een fijne riff hier en daar. Datzelfde geldt eveneens voor de wat zoete ballad ‘Hold Me Up’ waar ik verder prima zonder had kunnen leven.

 

Vleesch Noch Visch

Vleesch noch visch is ook de semi-ballad ‘Love Burns’ dat redelijk heftig eindigt na een wat zoetsappige start. Daarna gaat het roer radicaal om met het hitgevoelige en lichtvoetige ‘Dreams’ dat voelt als een mix van ABBA en The Housemartins (!!). De prog-roots worden nog een klein beetje aangesproken in het bijna zeven minuten durende ‘Sunday Child’ maar ook dit nummer komt niet echt heel erg lekker van de grond ondanks de smeuïge samenzang (en handelsmerk) van de broertjes. Het doet me eigenlijk wat denken aan het latere werk van Coldplay, al zul je die band niet snel over een ‘lighthouse keeper’ horen zingen natuurlijk. De trossen gaan wel vol los op ‘The Destitute’ dat klinkt zoals we de mannen graag horen. Een kruising tussen Muse en Pure Reason Revolution en een op en top zalig nummer dat je al vanaf de eerste tonen als prog-liefhebber volkomen pakt. Hier hadden we er nog wel veel meer van willen horen!

 

Wel aardig

Maar dan is de koek helaas op en is afsluiter ‘Hibernating Heart’ een kabbelende ballade die klinkt als een leftover uit de koker van Steven Wilson. Aardig, maar ook echt niet meer dan dat. En dat geldt een beetje voor deze hele plaat, met uitzondering van de eerste twee tracks en ‘The Destitute’ natuurlijk. Het lijkt erop alsof de band met alle geweld meer toegankelijk wil klinken terwijl ze juist op haar best is als ze dat niet doet. De druk van de commercie? Wie zal het zeggen. Feit blijft dat de Von Hertzen broertjes met dit nieuwe album een uiterst onevenwichtige stap voorwaarts hebben gemaakt en dat ze, door het compromis te kiezen, geen enkele doelgroep echt tevreden stellen. En, om heel eerlijk te zijn, kan ik me ook niet indenken dat de mannen elkaar na het terugluisteren van de opnames in de poppetjes van de ogen hebben gekeken en met het vuistje in de lucht hebben gezegd “we really nailed it this time!”.

 

Because they didn’t.

Food for thought, gentlemen….

 

 

Eindoordeel: 7/10

 

Deel via social media: