Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-18 07:00:00 • 3 min lezen

Voodoo Hill - Waterfall

Voodoo Hill – Waterfall

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

The ties that bind

Eén van de meer onbekende samenwerkingen van Glenn Hughes houdt, bijzonder genoeg, al drie albums lang stand en dat zonder enig gesodemieter. Zijn partner in crime in dit aanhoudende Voodoo Hill project is gitarist Dario Mollo die bij menigeen niet direct een belletje zal doen laten rinkelen (voor referentie: hij speelde samen met ex-Sabbath zanger Tony Martin, ook al geen kleintje, in diens project The Cage). Vermoeden bestaat dan ook dat de mannen dit album niet samen onder één dak opnamen, maar dat Mollo zijn tracks doorstuurde vanuit Italië aan Hughes die vervolgens in Californië zijn vocalen toevoegde. Maar dat is speculatie uiteraard. Het album start in ieder geval wat clichématig met exact het type muziek dat je binnen het melodische rock genre zou verwachten. Ook Hughes zingt hier wat op de vlakte hetgeen de indruk wekt dat hij zich evenmin erg uitgedaagd voelde door het materiaal. Vanaf nummer drie, ‘Rattle Shake Bone’, gaat het niveau echter heel erg stevig omhoog en komt ook Hughes wat meer los met zijn typische doorleefde uithalen die maakten dat we de man ooit in onze harten sloten. Dat het nummer wel wat lijkt op ‘Ramshackle Man’ van Deep Purple zien we dan maar even door de vingers.

 

Van hoog naar lager

Het epische en Rainbow-achtige ‘Underneath And Down Below’ is de eerste keer dat we merken dat ons lijf ook begint te reageren. Magistraal gezongen door Hughes en subliem georkestreerd door Mollo wanen we ons weer even helemaal terug in de tijd dat Dio met de man in het zwart zong over sterrenkijkers. Erg, erg goed. Dat geldt ook voor het bijna zeven minuten durende ‘Waterfall’ dat alles is wat je maar van een meeslepende powerballad mag wensen. De climax waarin Mollo stevig tegen de gierende en joelende Hughes aan soleert is er dan ook eentje om in te lijsten en doet je wensen dat het nummer nog veel langer had geduurd. ‘Karma Go’ en ‘Evil Thing’ zijn typisch Hughes-nummers en doen vermoeden dat de man wel degelijk enige compositorische invloed heeft gehad hier en daar. Funky en toch hard rockend met dubbele zanglijnen. Toch blijft het hierna niet voortdurend feest. Tussen klassesongs als ‘Eldorado’ en ‘Sunflower’ bevinden zich ook enkele ongeïnspireerde tracks die je doen afvragen of de mannen deze plaat niet te vroeg op aarde hebben gezet. Of dat Hughes alweer met z’n hoofd elders was. Bij zijn project met Doug Aldrich bijvoorbeeld.

 

Quality control

En dat alles is jammer, want ‘Waterfall’ heeft alle potentie om een geweldig rockalbum te zijn. In de categorie  Black Country Communion zelfs. De band bestaat dan weliswaar uit een stel onbekende musici, maar ze doen absoluut niet onder voor sommige van de grootheden die ik wel eens op andere Frontiers-releases voorbij hoor komen. Zowel Mollo als Hughes kwijten zich in hun performance uitstekend van hun taak en de schuld voor geen maximale score komt dan ook puur, zoals gememoreerd, op het conto van een deel van het materiaal zelf. Het begin en het einde van het album voelen als wat onderontwikkeld aan en afsluiter ‘Last Door’ is bij lange na niet de climax waarop je had gehoopt. In die zin lijdt het album onder het euvel waar ook de meest recente van Joel Hoekstra onder lijdt, namelijk dat de zanger (vrijwel in z’n up) hier de boel red. Als Voodoo Hill de juiste snaar raakt is het weliswaar meteen goed raak, maar het is de powerhouse Hughes die het album als geheel aan de goede kant van de streep trekt. Ook als het compositorisch inkakt. Quality control lijkt dus het devies voor Mollo als het ooit nog eens tot een vierde samenwerking gaat komen. De potentie om toe te treden tot de big league is er zeker, maar dan wel als Voodoo Hill haar muziek een match laat zijn voor de eenzame hoogte waarop Hughes zich als vocalist nog steeds bevindt.

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: