Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-17 07:00:00 • 6 min lezen

Wall Of Death – Loveland

Wall Of Death – Loveland

Label: Innovative Leasure

Eindoordeel: 7/10

 

 

Viva La Trance!

Ook in Frankrijk hebben ze de psychedelica herontdekt en zo komt het dat de drie mannen van Wall Of Death zich op dit ‘Loveland’ stevig te buiten gaan aan het type muziek waar bands als The Moody Blues en het oude Pink Floyd ooit patent op hadden. Dromerige, melodische stukken die meer als sfeerbeelden dan als volwassen songs moeten worden beluisterd en waar de mellotron danig huishoudt. Het is en blijft bijzonder hoe dit type muziek, zo’n veertig jaar na dato, alsnog de comeback maakt die het maakt. Hoe dan ook heeft het trio goed naar haar invloeden geluisterd en geeft ze hier in tien nummers een prima dwarsdoorsnede van wat er zoal aan de hand was in die tijd ten beste. Of, nu ja, een bepaalde sectie van wat er in die tijd gespeeld werd want aan het meer heftige materiaal brandt het trio zich op ‘Loveland’ liever niet.

 

Niet erg gevarieerd

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het is allemaal niet erg gevarieerd. Songs als ‘All Mighty’, ‘Chainless Man’ en ‘Little Joe’ springen nog wel wat uit de band door wat heftiger te zijn op plekken, maar de tracks die daarvoor kwamen kenmerken zich primair door zweverige zanglijnen met een volwassen portie echo en meedeinende akkoorden, primair op de mellotron gespeeld waarbij er in de ritmesectie niet echt spannende zaken gebeuren. De muziek kabbelt zo op een prettige maar toch wel anonieme manier langs je heen wat zorgt dat je als luisteraar wat “verdwaalt” in de plaat. Wellicht ook daarom dat de mannen tegen het einde het tempo wat opvoeren om veilig te stellen dat de luisteraar niet spontaan slaperig van de stoel afdondert en daarmee zijn/haar hoofd bezeert op de grond. Dat zou niet passend zijn binnen de “peace & love” sfeer die de band hier wil neerzetten. Toch had de spacey blues-rocker die ‘Little Joe’ is wel een stuk langer mogen duren dan de ruim twee minuten die haar gegeven was, al was het maar om de balans tussen rustig en snel wat beter in de schaal gelegd te krijgen. Die slaat nu namelijk ver door naar het eerste.

 

Samenvatting

Bijna elf minuten trekt men uit voor het afsluitende tweeluik ‘Memory’ dat een mooie samenvatting vormt voor wat je op ‘Loveland’ als geheel kunt verwachten. Een sterke track die nog beter tot haar recht was gekomen als de nummers die haar voorgingen niet al het hele verhaal hadden verteld. Het is dan ook jammer dat de band een zo eenvormig geluid laat horen, want met de individuele songs hier is geheel en al niets mis. Het is gewoon dat wanneer je de tracks samen pakt op een album als dit er een geluid ontstaat dat dermate homogeen is dat niets je echt bij de keel grijpt. En dat was toch wel de kracht van de oudere psychedelica. Dat spelen met contrasten, dat soms uit het bandgeluid stappen door enkel met akoestische instrumenten te werken en het aanbrengen van kleur door soms snel en soms langzaam te spelen. Wall Of Death laat in ieder geval de eerste twee na waardoor ‘Loveland’ voelt als een warme deken die eerder in slaap laat sukkelen dan het hoofdje laat knikken op het ritme. Dat gezegd hebbende zal de liefhebber van het genre hier veel vinden om van te genieten en met name het meerstemmige slotstuk van ‘Memories’ is er wel degelijk eentje om in te lijsten. Gewoon eens even luisteren via Spotify dus en kijken of het je past.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: