Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-23 07:00:00 • 6 min lezen

Walter Trout - Battle Scars

Walter Trout – Battle Scars

Label: Provogue

Eindoordeel: 8/10

 

 

Het verhaal van

Het zag er niet al te best uit voor Walter Trout toen hij vorig jaar in het ziekenhuis kwam te liggen omdat zijn lever het begeven had. Hij startte een “pledge” campagne om de rekeningen voor een transplantatie te kunnen betalen en haalde daar uiteindelijk een kleine 250K mee op. Dat en de oneindige steun van zijn vrouw maakten dat Trout terug vocht uit het gat waarin hij was gevallen en brachten hem van de drempel van de dood terug naar het land van de levenden. Met nieuwe energie, dankbaarheid en een gevoel dat hij een hele hoop terug te geven had. Aan zijn familie, zijn vrienden maar ook aan zijn fans en aan de wereld zelve. ‘Battle Scars’ is min of meer het verslag geworden van die duistere periode waarin de blues-legende zichzelf geplaatst zag. Het verhaal van een reis van het duister terug naar het licht en het geluid van een man die met nieuw elan zijn gitaar heeft opgepakt. Een neerslachtig en duister album is het echter niet geworden. Openers ‘Almost Gone’ en ‘Omaha’ zijn weliswaar intense blues-rocksongs met een zwart randje, maar in nummer drie, ‘Tomorrow Seems So Far Away’ is het één swingende bedoening en zou je bijna de sombere boodschap van de tekst zelf vergeten.

 

Blues en swing

Bijna Rolling Stones-achtig opent de ballade ‘Please Take Me Home’ en je kunt je meteen levendig voorstellen hoe Keith en Mick een moord zouden doen om een track als deze op hun nieuwe plaat te hebben. Toch is het met name het geluid van de Eagles wat hierna op deze song de boventoon voert, culminerend in een heerlijke solo van maestro Trout zelf. Dreigend is dan weer ‘Haunted By The Night’ dat weliswaar uitmuntend gitaarwerk en een stemmige drumpartij kent, maar wat voor de rest niet echt van de grond lijkt te komen. Beter is dan het catchy en swingend-als-de-neten ‘Fly Away’ waarin zowel band als gitarist helemaal hun draai lijken te vinden. Dit is er wel eentje voor de toegift wanneer de man op 28 november in Carré staat. Swingend is ook ‘My Ship Came In’ waarin Trout helemaal los gaat op harmonica en Fender in een soort van jam die alles in zich heeft wat de blues zo’n interessant genre maakt. Pure klasse en niets minder dan dat.

 

In bloei

Het is sowieso bijzonder om te zien met welk gemak Trout de songs op dit album uit z’n mouw schudt. ‘Cold, Cold Ground’ is ook alweer zo’n heerlijke, meeslepende bluestrack die de opmaat vormt voor het meer folky ‘Gonna Live Again’ waarmee het album afsluit. Tegen die tijd heeft de man echter de criticasters allang voor zich gewonnen met een album dat tot op het bot authentiek is en nergens een gevoel van vals sentiment opwekt. In die zin is het ook geloofwaardig als Trout in de bio rept over het feit dat hij voelt alsof hij aan een tweede jeugd begonnen is. Muzikaal straalt dat er namelijk aan alle kanten vanaf. Ook heeft hij het voordeel van een band die compleet in sync is met wat de man tracht te bereiken. Dit zijn geen anonieme sessiemuzikanten, maar instrumentalisten die precies aanvoelen waar de man heen wil en die hem een platform bieden van waaraf hij tot grote hoogten kan stijgen. ‘Battle Scars’ is in haar geheel daarmee een artistieke triomf waarbij weliswaar niet alle nummers even sterk zijn maar die evenmin verveelt. Het plaatst Trout weer stevig op de landkaart als ambassadeur van de blues en geeft de fan weer menig uurtje luisterplezier.

 

Er is overigens ook een deluxe editie van het album waar nog twee extra nummers op staan. Afhankelijk van je budget is dat natuurlijk de versie die je hebben moet.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: