Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-07-10 07:00:00 • 7 min lezen

Walter Trout - The Blues Came Callin'

Label : Mascot / Provogue Records Eindoordeel : 8

Wat een jaar vol festiviteiten naar aanleiding van een 25-jarig jubileum als soloartiest moest worden, is voorlopig een droevig verhaal met onzekere afloop geworden. Onlangs zag het langverwachte laatste album van Walter Trout het daglicht maar tegelijkertijd vocht hij voor zijn leven en heeft onlangs een levertransplantatie moeten ondergaan.  

Het 25-jarig jubileum is vooralsnog geen feestje…. De afgelopen vijf jaar stonden in het teken van dit album. Samen met Provogue Records is dit project tot stand gekomen en in 2014 zou er naast het album The Blues Came Callin’ een tour gestalte krijgen, een boek uitgebracht worden enz. Kortom, het 25-jarige jubileum in 2014 als soloartiest zou een feestje moeten worden en een memorabel jaar. Hoe anders is dan de realiteit. Het album is geweldig, vakkundig en van hoge kwaliteit. Met de energie van iemand die na drank- en drugsproblemen de “Joy for Life” weer gevonden heeft, is The Blues Came Callin’ tot stand gekomen. Misschien is het zelfs wel één van de beste albums die Trout ooit heeft uitgebracht. Om dan rond de releasedatum te moeten vechten voor je leven is wel een hele grote tegenstelling. Een oproep van zijn echtgenote om te doneren voor een levertransplantatie leverde 240.000 dollar op en inmiddels is Trout herstellende van deze zware ingreep.  

Meeslepende nummers voorzien van virtuoos gitaarspel Trout staat inmiddels 25 jaar op eigen benen. Daarvoor speelde hij als bluesgitarist bij Canned Heat, John Lee Hooker en in John Mayall’s band de Bluesbreakers. Dit jubileumalbum staat vol met geweldige bluesnummers. Typerend en waarschijnlijk alleszeggend is ‘The Bottom Of The River’. Trout vertelt het verhaal van het verdrinken in een rivier maar dat ergens een stemmetje zegt dat het nog niet zijn tijd is. Het vervolg laat zich raden; hij overleeft het. Waarschijnlijk ligt hier ook een blijk van herkenning naar zijn eigen leven dat hij (uiteindelijk) na een periode van drank en drugs weer op de rails had. Het resultaat van een jamsessie met Mayall (die zijn medewerking aan dit album verleende) en andere muzikanten is het instrumentale ‘Mayall’s Piano Boogie’. Trout heeft aan vocale kracht ingeboet maar compenseert dit met zijn virtuoze gitaarspel. ‘Born In The City’ en titelsong ‘The Blues Came Calling’ zijn hier exponenten van en de gitaarsolo’s rollen werkelijk over elkaar heen. Met een knipoog naar de muziek van Chuck Berry horen we bij ‘Take A Little Time’ dat Trout ook “blues-rock ’n roll” kan maken. Eén van de absolute hoogtepunten is het meeslepende ‘The Whale Have Swallowed Me’ waar de synergie van het Hammondorgel en het gitaarspel van Trout voelbaar is. De meeslepende ballad ‘Nobody Moves Me Like You Do’, overigens opgedragen aan zijn vrouw Marie, is de passende en logische afsluiter.  

Eindoordeel Trout is nu herstellende. Zelf zegt hij hierover: “My family and my music is my lifeline. These days, it means more to me than ever before.” Wellicht clichématig maar volledig legitiem en Trout heeft The Blues Came Callin’ dan ook gemaakt met een nieuwe blik op het leven. Het album is voor elke Trout-fan een must maar eigenlijk voor elke liefhebber van bluesmuziek. Er is met zorg en liefde aan gewerkt en het eindresultaat mag er dan ook zijn is van hoge kwaliteit. Virtuoos gitaarspel, uitgekiende composities en teksten die over levenslessen gaan die ons allen niet vreemd zijn. Veel luisterplezier.

Deel via social media: