Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-23 07:00:00 • 6 min lezen

Warren Haynes - Ashes & Dust

Warren Haynes – Ashes & Dust

Label: Provogue / Mascot

Eindoordeel: 7/10

 

 

Des duivels oorkussen

Je kunt Waren Haynes van veel dingen betichten, maar niet van ledigheid. Als lid van de Allman Brothers, The Grateful Dead, z’n eigen jamband Gov’t Mule en door middel van z’n solowerk komen er vrijwel elk jaar wel een aantal platen waarop hij speelt uit en dan hebben we het nog niet eens over het vrij lijvige toerschema dat ook nog eens onder al deze releases hangt. Je zou het de man dus makkelijk kunnen vergeven dat hij hier en daar ook nog eens een uurtje slaap pakt, maar in de afgelopen 20 tot 30 jaar lijkt hij die overgebleven tijd te hebben gevuld met het schrijven van liedjes die eigenlijk nergens bij wat hij deed pasten. Een compilatie van dit materiaal, opgenomen met de band Railroad Earth, ziet dit jaar het levenslicht onder de noemer ‘Ashes & Dust’ en is inderdaad een stap verwijderd van hoe we de man kennen. Weg zijn de rockgitaren en in plaats daarvan zijn viool, brush-sticks, upright bass, banjo, mandoline en akoestische gitaar in de arm genomen om een muzikale setting te scheppen die evenveel met Amerikaanse folk, als met country, als met Americana te maken heeft.

 

Een onbezorgde dag

Alhoewel er, naar Haynes’ eigen zeggen, flink wat tijd heeft gezeten tussen het ontstaan van de diverse liedjes is daar bijzonder weinig van te horen. ‘Ashes & Dust’ vormt een homogeen werk waarbij elk instrument in het geluidsbeeld het geheel uitstekend completeert zonder dat het de andere instrumenten in de weg zit. Ook is het een vrij laid back gebeuren over de gehele linie waarbij Haynes en de zijnen vaak in een soort van groef terecht komen die op het ongetrainde oor als wat “saai” overkomt. De keren dat Haynes daaruit breekt (zoals in het bluesy ‘Stranded In Self Pity’, het Traffic-achtige ‘Spots Of Time’, de Fleetwood Mac cover ‘Gold Dust Woman’, het Allman Bros-achtige ‘Word On The Wind’ of het spookachtige ‘Hallelujah Boulevard’) wint de plaat aanmerkelijk aan spanning en op zich is het jammer dat hij er niet voor gekozen heeft deze kaart hier vaker uit te spelen. Hoe competent Haynes namelijk ook is in vrijwel elke muzikale stijl die hij voor de voeten geworpen krijgt, ‘competent’ maakt niet altijd ‘geïnspireerd’. Vaker niet dan wel klinkt ‘Ashes & Dust’ daardoor als een mooie maar toch wel ernstig onopvallende plaat. “Eigenheid” en “karakter” zijn de twee grootste afwezigen hier.

 

Waar het hart is

En daarmee is ook eigenlijk alles wel gezegd. Het is enerzijds knap dat Haynes zich ook van deze kant heeft willen (en kunnen!) laten zien, maar het eindresultaat voelt wat halfbakken. Alsof ’s mans hart er niet echt in heeft gelegen. Juist op de tracks die in geest wat meer neigen naar de bands waar hij vrijwel dagelijks mee het podia op gaat toont Haynes zich meer dan enkel bekwaam, aantonend dat een muzikant vele stijlen aan kan, maar dat sommige stijlen nu eenmaal meer als een tweede huid aanvoelen dan andere. Het lijkt me dan ook sterk dat de man in de toekomst het genre dat hij op ‘Ashes & Dust’ exploreert nog verder zal uitdiepen en dat hoeft natuurlijk ook niet. Hij heeft z’n punt gemaakt nu, de lade met onuitgebrachte winkeldochters is leeg en de toekomst ligt weer open voor deze muzikale duizendpoot. Hopelijk ligt in die toekomst ook weer vers studiowerk van Gov’t Mule want binnen die constellatie opereert Haynes toch op z’n best. ‘Ashes & Dust’ zij hem derhalve vergeven als de zonde die de man nu eenmaal voelde te moeten plegen. Een vakkundig gemaakte zijstap op weg naar het meer geïnspireerde, rechte pad.

 

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: