Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-10-02 07:00:00 • 8 min lezen

Wendy McNeill - One Colour More

Label : Haldern Pop Records / DGR Music Eindoordeel : 8  

Afgelopen weekend zag het zesde studioalbum van de Canadese singer/songwriter Wendy McNeill het daglicht. Enkele jaren na het goed ontvangen For The Wolf, A Good Meal, neemt Wendy ons op One Colour More weer mee op een muzikale reis vol met melodieuze klanken verpakt in diverse verhalen.  

Het leven hangt van toevalligheden aan elkaar Muzikant zijn is deze Canadese min of meer aan komen waaien. Althans, zo kunnen we het stellen. Oorspronkelijk afkomstig uit, zoals ze zelf zegt, de eindeloze prairies van Canada gaat ze tijdens haar studie liedjes schrijven. In eerste instantie is het niet zozeer de muziek die haar inspireert, het zijn vooral de teksten. Teksten die verhalen vertellen. Uiteindelijk komen daar melodieën bij en zo ontstaat er een nummer. In haar beginperiode zijn het vaak biografische teksten maar inmiddels laat Wendy zich ook en vooral inspireren door verhalen van anderen en mondiale gebeurtenissen. Zelf geeft ze ook aan dat hoe ze (muzikaal) gevormd is, ook van toevalligheden aan elkaar hangt. Hierover zegt ze bijvoorbeeld : “I started playing guitar when I realised I needed to stop dating guitar players.” Ook met één van de door Wendy veelgebruikte instrumenten, de accordeon, is ze toevallig in aanraking gekomen en vervolgens heeft ze zich dit instrument eigen gemaakt.  

Een album vol verhalen De muziekstijl van Wendy McNeill krijgt diverse typeringen mee. Van folk-noir tot, hoe toepasselijk, Prarie Gothic. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Het zijn melodieuze stukken waar zoals al eerder aangegeven een instrument als de accordeon vaak zijn opwachting maakt. Luister naar “La Bocca al Luppo”,  gebaseerd op het verhaal ‘The Accordeon Maker’ van Annie Proul. Dat Wendy ook de duistere kant zoekt bewijst ze met ‘Civilized Sadness’, dat verhaalt over de gasaanval op de Koerden in 1988. Wendy zingt hier over een vrouw die dankbaar is dat ze deze ramp heeft overleefd. Intens, met heel veel laagjes en soms bombastische uitspattingen zet Wendy hier ook weer op geheel eigen wijze een verhaal neer. Wendy McNeill is tweetalig, hetgeen natuurlijk niet ongebruikelijk is in Canada. Mooi is dan ook de Franstalige chanson ‘L’arrive à la Ville’, geschreven voor haar moeder. En misschien is de beleving van een chanson wel het gevoel dat het beste bij de sfeer van dit album past. Het vertellen van verhalen op een melodielijn die past bij de emotie. Speciale aandacht overigens voor titelsong ‘One Colour More’ en ‘September’. Met het luisteren naar de breekbare stem van Wendy  voel je de emotie.

 

Eindoordeel

Verhalend, vertellend, dichtend, poëtisch, intens, oprecht, geloofwaardig. Allemaal termen die je los kunt laten op de verhalen die Wendy McNeill op One Colour More vertelt. Maar zeer zeker de moeite waard om er een paar luisterbeurten aan te wagen al is het niet altijd makkelijke kost en dus ook niet altijd licht verteerbaar. Verder is het artwork prachtig verzorgd. Alsof je een boek in je handen krijgt. Bij alle songteksten wordt door Wendy McNeill het verhaal achter het nummer kort weergegeven. Nogmaals, muzikaal niet altijd even toegankelijk maar het eindresultaat is bewonderingswaardig. Veel luisterplezier.

Deel via social media: