Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-15 07:00:00 • 7 min lezen

Whitesnake - The Purple Album

Whitesnake – The Purple Album

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Telefoon voor Ritchie Blackmore

De dood van voormalig Deep Purple toetsenist Jon Lord bleek de trigger voor David Coverdale om weer contact te zoeken met Ritchie Blackmore in een poging de strijdbijl te begraven en oude banden wat te herstellen. Dat gebeurt Blackmore wel vaker de laatste tijd. Joe Lynn Turner zegt ook regelmatig contact te hebben met de man en blijft maar roepen dat er een Rainbow-reünie aan zit te komen. Blackmore zelf (70 inmiddels) zwijgt uiteraard in alle talen en zowel de Deep Purple Mk. III reünie (in enige vorm) die Coverdale in gang wilde zetten als de pogingen van Turner om Rainbow weer op de rails te krijgen liepen op niets uit. Wel hield Coverdale er het idee aan over om zelf dan maar eens de Purple-catalogus in te duiken en een aantal nummers uit zijn tijd met die band af te stoffen en in een nieuw jasje te steken met zijn eigen bandje: Whitesnake.

 

De delicate kwestie van ‘het coveralbum’

Verreweg het slechtste idee dat menig band kan hebben is het coveralbum. Of dat nu om het coveren van eigen materiaal gaat of, erger nog, dat van anderen, coveralbums hebben de notoire reputatie zelden tot nooit erg goed uit te pakken. De scepsis op voorhand aangaande dit ‘The Purple Album’ was dan ook niet mis, maar blijkt al snel niet geheel en al terecht. Coverdale heeft namelijk woord gehouden toen hij sprak over het feit dat dit een respectvol eerbetoon moest worden aan de band aan wie hij een carrière in de muziek te danken heeft. Natuurlijk staat de testosteron-productie mijlenver van de relatief sober geproduceerde originelen af en is Coverdale’s strot bepaald niet meer wat het geweest is. En toch, als je even de originelen vergeet, is dit best een geslaagd album. ‘Mistreated’ en ‘Gypsy’ komen weliswaar niet helemaal lekker uit de verf, maar het oorspronkelijk door Glenn Hughes gezongen ‘Holy Man’ biedt een interessante nieuwe kijk op dit liedje. Ook de uitvoeringen van ‘Sail Away’ en ‘You Keep On Moving’ bieden een verrassende invalshoek en blazen nieuw leven in wat van oorsprong niet echt hele bijzondere composities waren. Voor de rest blijven de uitvoeringen redelijk trouw aan hun originelen, alleen dan op z’n Whitesnakes, wat dus betekent dat het allemaal wat over the top is, met name qua gitaarspel. Heel flashy allemaal,  maar zonder al te veel emotionele content of zelfs maar een schim van de klasse van Mssrs. Blackmore, Paice, Lord en Hughes in hun gloriedagen. En, laten we wel wezen, dat laatste is ook onmogelijk.

 

Alternatieve werkelijkheid

Deep Purple Mk. III was namelijk een waanzinnig goede band. Met name de live-uitgaves uit die periode laten dat onmiskenbaar horen. De manier waarop ‘Mistreated’ daar wordt gespeeld en door Coverdale wordt gezongen….man, je moet een hart van steen hebben als je de haren daar niet recht van overeind gaan staan. Wat een power, wat een emotie. Het Whitesnake van nu heeft met dergelijke klasse niet veel te maken. Het is dan ook een compleet andere tijd en ook al had Coverdale voor dit album Hughes, Blackmore en Paice weten te strikken, dan nog zouden de uitvoeringen naar alle waarschijnlijkheid in de schaduw hebben gestaan van hun legendarische broertjes en zusjes. Er was dus hoe dan ook weinig te winnen geweest. En ondanks dat komt Coverdale met zijn ‘Purple Album’ er goed van af. Het is onmiskenbaar een Whitesnake album alleen dan met het DNA van Deep Purple Mk. III. De wereld zal hij er niet mee veranderen, maar dat hoeft ook niet want dat was in de jaren ’70 al gebeurd. Wat rest is dus een aangenaam eerbetoon aan zijn voormalige broodheer en, wellicht, voor mensen die nog onbekend waren met dat materiaal een reden om eens te gaan onderzoeken waar Abraham Coverdale de mosterd vandaan haalde. Hopelijk, nu dit project uit z’n systeem is, richt Coverdale zich weer snel op nieuw werk van eigen makelij en voelt hij zich geïnspireerd om, in de nadagen van zijn carrière, op eigen kracht alsnog een album van het kaliber ‘Burn’ of ‘Stormbringer’ aan de Whitesnake discografie toe te voegen. Wellicht dat Glenn Hughes hem wel een handje wil helpen....

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: