Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-06-18 07:00:00 • 10 min lezen

Wild Palms - Live Together, Eat Each Other

Label : One Little Indian Eindoordeel : 7,5

We hebben ruim vijf jaar moeten wachten op het vervolg van Until Spring, het debuut uit 2011 waarmee Wold Palms indruk maakt.  

Opgenomen in bijna totale afzondering en isolement De band Wild Palms, waar zanger Lou Hill en bassist Gareth Jones het kloppend hart van vormen, kennen we vooral van de singles ‘Deep Dive’ en ‘Over Time’. Hill en Jones kennen elkaar nog vanuit hun schoolperiode en al snel sloot drummer James Parish bij het tweetal aan. Naast muziek maken als een band had iedereen ook zo zijn eigen projecten. In 2007 voegde gitarist Darrell Hawkins ook nog bij de band en Ex-Lion was geboren om die daarna te wijzigen in Wild Palms. Live Together, Eat Each Other is min of meer in totale afzondering van de rest van de wereld opgenomen. De vier heren wilden proberen de invloeden van buitenaf tot het minimum te reduceren.  

Ook universele thema’s worden geraakt Het album heeft een zweem van elektronica over zich, ondanks dat de heren veelal gewoon de gitaren en drums hanteerden. Er is dus soms behoorlijk wat aan de knoppen gedraaid en verder zijn er ook wel wat verrassende elementen als instrumenten gebruikt. Na de korte intro ‘You Could Be Better’ is daar het ijzersterke ‘Ennio’; een eenvoudige synth melodie en de snel repeterende drums tillen dit nummer tot grote hoogte. Wat overigens meteen opvalt, is de relatief hoge kopstem die Hill gebruikt. ‘Again No’ is een prima indie-style nummer en het korte, instrumentale ‘Rainmaking’ is bedoeld als een “aftermath”. Op Live Together, Eat Each Other worden ook universele thema’s als verlies, angst en vriendschap geraakt. ‘A Is For Apple’ is een midtempo track dat gaat over de diversiteit aan mensen die uiteindelijk ook van invloed zijn op jouw identiteit.  

Lege watertonnen als drums Zoals aangegeven is het album in redelijke afzondering tot stand gekomen en experimenteerde men zo nu en dan met het instrumentarium. Bij ‘Lance And Candice’, misschien wel het beste nummer van het album, lijkt het alsof de drums erg “vet” klinken maar in werkelijkheid zijn het lege watertonnen die gebruikt werden in de studio om de drums meer karakter mee te geven. De single ‘100 Cymbals’ is een mooi, introvert en persoonlijk nummer. Het besef dat het verlies van een goede vriend eigenlijk pas naar boven kwam tijdens het schrijven van dit album. Zoals Hill zelf zegt: “This One’s For Swifty”. De meeste nummers zijn tot in den treure herschreven, aangepast en weer gewijzigd. Zo ook afsluiter ‘Feathers’, een bijna zeven minuten durende track dat een muzikaal epos op zich is geworden. Het nummer kent diverse lagen, tempowisselingen en doet zo nu en dat wat Industrial aan met weer een ander stemgeluid van Lou Hill. Al met al de terechte afsluiter.  

Eindoordeel Live Together, Eat Each Other is een zeer geslaagd album. Je kunt horen dat er veel tijd en energie in is gestoken en het eindresultaat mag er dan ook zijn. Het is Wild Palms gelukt om een totaal eigen geluid neer te zetten dat je niet zo maar in een hokje kunt plaatsen. De basis is vooral indie maar er hangt een warme deken van elektronica over en Lou Hill laat horen dat hij een zeer veelzijdige zanger is met een groot bereik. Het album heeft misschien wat luisterbeurten nodig om volledig tot zijn recht te komen maar dan heb je ook wat. Heerlijk. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: