Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-21 07:00:00 • 4 min lezen

Wolf Alice – My Love Is Cool

Wolf Alice – My Love Is Cool

Label: Dirty Hit

Eindoordeel: 8/10

 

 

Rups in, vlinder uit

De Noord-Londonse band Wolf Alice timmert al een tijdje aan de weg en bracht in de afgelopen paar jaren al twee zeer verdienstelijke EP’s uit waardoor er zich langzaam maar zeker een soort van buzz begon te vormen rond deze dame en heren. Deze mag dan eindelijk aan de vuurdoop geloven met de release van hun eerste, volwaardige album ‘My Love Is Cool’. Een ieder die de band een beetje heeft gevolgd weet dat Wolf Alice een beest is met twee sterk verschillende gezichten en ook op ‘My Love Is Cool’ mogen die beide tot de luisteraar spreken dat het een lieve lust is. Het eerste wat daarbij opvalt is hoe zelfverzekerd en natuurlijk de band klinkt hier. Waar er op de EP’s nog wel iets van jeugdige naïviteit te vinden was, lijkt de band op dit album in één maal de sprong naar volwassenheid te hebben gemaakt. Natuurlijk zijn er nog steeds de ongemeen heftige, grungy-uitbarstingen hier en daar, maar op ‘My Love Is Cool’ klinken ze net iets meer gepolijst. Net zoals de rustige kant van WA alleen maar aan diepte lijkt te hebben gewonnen.

 

Het menu van de avond

Je wordt als luisteraar rustig aan het handje genomen als de CD start. Bijna dromerig verleidt Wolf Alice je om naar binnen te komen via het folky-psychedelische ‘Turn To Dust’ waar zangeres Ellie Rowsell je op een bijna All About Eve-achtige manier engelachtig toezingt. Maar op de single ‘Bros’ wordt het tempo al ietsje meer opgeschroefd terwijl de eerste rock-stuipen zich aandienen via het beste nummer hier, het Smashing Pumpkins-achtige ‘Your Loves Whore’. Daarna is het full-on grunge met ‘You’re A Germ’ en ‘Lisbon’ waarna de cirkel zich sluit en de band heeft laten horen waartoe ze in staat is. Vanaf hier zal het gaan om variaties op het reeds geboden palet. ‘Silk’ is daarbij een wat onopvallend indie-pop liedje dat gevolgd wordt door het catchy ‘Freazy’ dat in veel opzichten het snellere broertje is van ‘Turn To Dust’. ‘Giant Peach’ lijkt dan weer op een nieuwere, meer poppy versie van ‘Silverfuck’ van Smashing Pumpkins waarbij de stem van Rowsell het liedje net even dat beetje extra geeft. Mooi in z’n ingetogenheid is ook ‘Swallowtail’ dat in z’n kleine zes minuten durende speeltijd langzaam opbouwt naar een explosie van gitaargeweld. Meer onopvallend zijn dan weer ‘Soapy Water’ en ‘Fluffy’ die aangenaam maar anoniem aan je voorbij kabbelen totdat ‘The Wonderwhy’ dit album in gotische, epische stijl afsluit.

 

Niet naakt geboren

De Britse pers bejubelde dit debuut als zo’n beetje het meest belangrijke en meest originele album van dit jaar en natuurlijk is dat schromelijk overdreven. Wel levert Wolf Alice met ‘My Love Is Cool’ een schitterende staalkaart van kunnen af waarbij ze haar invloeden duidelijk op haar jasje draagt. In veel opzichten is dit het album dat Smashing Pumpkins had kunnen maken na hun meesterwerk ‘Siamese Dream’ maar verkoos niet te doen. Het is daarom des te meer bijzonder dat een beginnend bandje op haar debuut al een dergelijk hoog niveau weet te bereiken. Hopelijk weet ze die progressie vol te houden in de opmars naar de opvolger waarbij de Pumpkins-invloeden wel ietsje minder mogen zijn en de eigenzinnigheid nog ietsje meer mag gaan spreken. Met de stem van Rowell in huis heeft deze band namelijk heel veel mogelijkheden en kan ze arrangement-technisch, ontzettend veel kanten op. Een ieder die indie-rock een warm hart toedraagt kan zich geen enkele buil vallen aan ‘My Love Is Cool’ en ook Pumpkins-fans die verlangen naar de gloriedagen van weleer komen met dit album uitstekend aan hun trekken. Niet het meest belangrijke en originele album van het jaar dus, maar wel een over vrijwel de gehele linie hele sterke en veelbelovende plaat.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: