Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-05 07:00:00 • 9 min lezen

Xavier Rudd & United Nations - Nanna

Xavier Rudd & United Nations – Nanna

Label: V2

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Geen familie

Als recensent die met name rockmuziek en aanverwante artikelen onder z'n vleugels neemt, is het ook wel eens lekker om weg te geraken van de gierende gitaren en je onder te dompelen in een smakelijke bonk reggae. De Australische multi-instrumentalist Xavier Rudd (geen familie van de AC/DC drummer; nee, echt niet) bedient me wat dat aangaat op m'n wenken want hij en z'n band United Nations grossieren op dit 'Nanna' in deze muziekstijl. Puristen zullen wellicht hier en daar de wenkbrauwen fronzen omdat Rudd qua instrumentarium ook met een schuin oog naar calypso, oude rhythm & blues en de folk van de Aboriginals kijkt, maar het is allemaal smaakvol gedaan en het verrijkt meer dan dat het verarmt.  Wereldmuziek dus en het is mooi om te horen hoe Rudd en de zijnen die invloeden verwerken in de muziek. Tel daarbij op dat één en ander gemixt is in de legendarische Tuff Gong studios in Jamaica door niemand minder dan Errol Brown (o.m. Bob Marley) en je hebt voorwaar iets ernstigs authentieks in handen.

 

Een betere wereld

De teksten van Rudd zijn hoopvol en brengen een boodschap van hoe we als mensen eens wat meer zorgvuldig met elkaar om moeten gaan. Daar kan niemand het mee oneens zijn, ondanks dat  ik in sommige recensies van dit werk lees dat zijn gedachtegoed als 'radicaal' opgevat kan worden. Ik heb niets gehoord wat daartoe aanleiding kan geven. Maar nu heb ik teksten van Bob Marley ook nooit echt heel radicaal gevonden, dus wellicht zit 'm daar de kneep. Ook muzikaal is het niet echt heel aanstootgevend maar beweegt het aangenaam voort. Bij een track als 'Rainbow Serpent' waan je je als luisteraar ook meteen op een zonnig en uitgestrekt strand terwijl je kleurrijke cocktails drinkt. 'One people, together one people' zingt Rudd hier en bij zulke mooie beelden is natuurlijk iedereen op het strand een vriend van je, ook al ken je hen niet. De aangename en bijna trance-achtige flow van 'Creancient' laat je nog even op die plek, alleen heb je tegen die tijd het drankje ingeruild voor in shag-papier gerolde, Afrikaanse kruiden waarin je loom de fik steekt om het vervolgens met al je vrienden in de kring te delen. Ja, het leven is best goed hier. En zo vervliegen de minuten dat dit album daarna nog duurt als een warm, rokerig bad. Alleen in afsluiter ‘Bundagen’ klinken de invloeden van zijn idool Ben Harper door en het is ook hier waar je gevoelsmatig het dichtst bij Rudd de persoonlijkheid komt.

 

Harmonie

Reggae is vrijwel bij definitie een genre dat binnen vrij nauwe kaders opereert en Rudd doet niet erg veel moeite om aan die kaders te tornen. Hooguit zijn best om in de geest te blijven. Het zijn nuances waarin hij hier en daar voorzichtig breekt met de traditie, maar echt schokkend is dat niet. Of deze plaat dus erg veel toevoegt aan wat er al is laat zich daarmee gevoeglijk raden. Toch is dit werk, op zichzelf staand genomen, sympathiek en rijk genoeg om een groot publiek aan te spreken. Sowieso een knappe stap voor Rudd die normaal alles in z’n eentje doet en nu veel van zijn taken delegeert aan een band die op deze CD volkomen gelijkwaardig is aan hem. Het is die sfeer van harmonie die de boodschap van ‘Nanna’ nog eens extra onderstreept. Dat de som der delen altijd groter is. Of dit nu om naties, mensen, of de muziek die zij gezamenlijk voortbrengen gaat.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: