Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2016-10-09 07:00:00 • 11 min lezen

Yello - Toy

Yello – Toy Label: Universal Eindoordeel: 8

Het Zwitserse duo Dieter Meier en Boris Blank zijn als de Mini en Maxi in muziekland. Of als de Jansen en Jansen in Kuifje, maar ze komen altijd met een geniale oplossing. Dieter Meier was een voormalige golfspeler die zijn bankrekening snel zag vullen. Met het idee om de elektronische muziek leven in te blazen had hij een partner nodig die gek was van muziek en buiten de kaders durfde te denken. Hij vond deze partner in de vrachtwagenchauffeur Blank. De kunstzinnige inslag werd de bakermat voor de hedendaagse elektrodance. In de jaren 80 scoort de band hits met “Oh Yeah” en “The Race”. Shirley Bassey werd ingevlogen om het “The Rhythm Devine” van het album “One Second” in te zingen en wederom leverde dit een hit op. Zoals goede zakenlui hun creativiteit gebruiken, was het Meier al snel duidelijk dat je de muziek aan de film en reclame industrie moet verkopen. Zo gezegd, zo gedaan en wederom met een goede staat van inkomsten. Met “Toy” zijn de heren weer terug. Eind oktober gaan de heren 4 uitverkochte liveshows geven in Berlijn. Niks nieuws of bijzonders natuurlijk, tenzij je weet dat dit hun eerste shows in 38 jaar is! De diepe zang dat meer een verhalen vertellende grootvader is wordt omringd met elektropop dat hypnotiserend werkt en waar veel bezoekers van dance festivals op los kunnen gaan. Het is speels en kent de unieke gekheid van Yello. Met gast zangers als Malia en Fifi Rong weet Yello een mooie vorm te geven rondom de ingesproken elektropop. Het donkere “Dark Side” is loom en zwaar en met de Blue Buiscuit legt Yello de nadruk op de percussie dat outer space gaat. De single “Limbo” staat als de basis voor het album. Het swingt, absurde tekst, dark spoken words en een zangeres die als een regenboog door het donkere zwitserse bos huppelt. Klinkt als Yello op zijn best!

Deel via social media: