Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-07-07 07:00:00 • 8 min lezen

Yes - Heaven And Earth

Yes – Heaven And Earth

Label: Frontiers

Eindoordeel: 5/10

 

 

The Paris Sessions

In 1979 zat Yes met Queen-producer Roy Thomas Baker in de studio om een opvolger te schrijven voor het matig ontvangen 'Tormato'. Die sessies gingen niet helemaal lekker en zowel zanger Jon Anderson als toetsenist Rick Wakeman verlieten de band halverwege waarna de band verder ging met Trevor Horn en Geoff Downes om het controversiële 'Drama' op te nemen. De tracks van de zogeheten 'Paris Sessions' met Baker verschenen enkele jaren geleden als bonus tracks op een aantal heruitgaven van de oudere Yes albums en lieten een band horen die het spoor volkomen bijster was en die de schop onder de kant van vers bloed hard nodig had.

 

Omgekeerde geschiedenis

Het is dan ook bijzonder dat de band, andermaal minus Anderson en Wakeman, na drie decennia alsnog in de herkansing ging met Baker om het nieuwe 'Heaven And Earth' album op te nemen. Glass Hammer zanger Jon Davison verzorgt alweer een aantal jaren de vocalen maar dit is zijn eerste studio contributie met de band. Voorganger Benoit David kweet zich zeer verdienstelijk van zijn taak op het uitstekende 'Fly From Here' uit 2011 waaraan, grappig genoeg, de complete 'Drama' line-up van de band meewerkte. De geschiedenis herhaalt zich dus, maar dan omgekeerd.

 

De kracht van visie

Luisteren naar 'Heaven And Earth' doet je een aantal dingen over Yes realiseren. De meest belangrijke daarvan is dat, ondanks dat de band bestaat uit louter virtuozen, dit collectief de sterke visie en hand van iemand nodig heeft om te kunnen excelleren. Of dat nu Jon Anderson, Trevor Horn of Trevor Rabin is, zonder duidelijke visie gaat het vrij standaard mis in de Yes-catalogus. De huidige bezetting in combinatie met Roy Thomas Baker ontbeert die visie. Bassist Chris Squire, gitarist Steve Howe en drummer Alan White (de harde kern van Yes door de decennia heen) laten het al jaren afweten op het compositorische vlak. Toetsenist Geoff Downes is geen show-off en toch min of meer een hired hand en lijkt zijn composities voor zijn andere band, Asia, te bewaren. Roy Thomas Baker was altijd meer een engineer dan een producer. Dat laat de last van het schrijven op de schouders van nieuwkomer Davison rusten en dat laat zich zien want hij heeft co-credits op 7 van de 8 tracks. En alhoewel Davison vocaal in de verte klinkt als de illustere Jon Anderson en hij ook eenzelfde hippie-attitude over zich heeft, ontbeert hij de gedreven visie en de volslagen muzikaliteit van dit eigenzinnige genie.

 

Echo’s

Het gevolg is dat 'Heaven And Earth' weliswaar coherent klinkt op alle fronten, maar je als luisteraar nergens echt pakt. De productie van Baker is zo ruimtelijk dat het lijkt alsof de instrumenten wel haast verdwijnen in een soort van serene mist, waardoor het karakteristieke spel van Squire en Howe nauwelijks tot z'n recht komt. En daardoor verdwijnt veel van wat het Yes-geluid zo typisch maakt. Tracks als 'To Ascend', 'Believe Again' 'The Game', 'Light Of The Ages' en afsluiter 'Subway Walls' doen heel in de verte denken aan wat Yes ooit zo groot maakte, maar voor de rest is dit eigenlijk gewoon een vrij saaie plaat waarin ook niet overdreven karakteristiek of gedreven gemusiceerd wordt en waar geen enkele bite in zit. Eigenlijk lijkt Davison de enige te zijn die het hier naar zijn zin heeft en alle lof aan hem daarvoor. Hij probeert het tenminste.

 

Doffe glans

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de plaat bij meerdere malen luisteren wel iets aan glans wint, maar de treurige eindconclusie moet luiden dat Yes met 'Heaven And Earth' een van de minste platen uit haar rijke carrière aflevert.

 

 

Eindoordeel: 5/10

Deel via social media: