Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-12-01 07:00:00 • 10 min lezen

Yes – Like It Is (Live At The Bristol Hippodrome)

Yes – Like It Is (Live At The Bristol Hippodrome)

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Succesalbums

Het is een lucratieve business voor veel oudere band om succesvolle albums uit de back-catalogue af te stoffen en in hun geheel te spelen tijdens een tournee. En Yes zou Yes zou niet zijn als ze in plaats van één niet gewoon drie succesalbums achter elkaar zouden spelen. Zo kregen ‘Close To The Edge’, ‘The Yes Album’ en ‘Going For The One’ een tweede leven op het podium tijdens de laatste tour voor het verschijnen van hun nieuwe studioalbum, ‘Heaven And Earth’. Dit ‘Like It Is (Live At The Bristol Hippodrome)’ is daar een verkorte registratie van. Verkort, want ondanks dat er voldoende speeltijd op de CD’s beschikbaar was voor alle drie de albums zijn alleen TYA en GFTO vertegenwoordigd hier. CTTE schijnt later nog te volgen.

 

Niet meer

Yes heeft het niet meer. Het was de pijnlijke conclusie die na het luisteren van het laatste studioalbum al te trekken was, maar die helaas ook geldt voor deze live-registratie. Waar de band in haar verleden een vlammende entiteit was, is ze hier slechts een schim van haar vroegere zelf. Veel hiervan komt op het conto van drummer Alan White die elke slag op de trommels welhaast uit z’n tenen moet persen zo lijkt. Maar ook toetsenist Geoff Downes is geen Rick Wakeman zoals met name duidelijk wordt in het materiaal van GFTO (zijn keyboardwerk op ‘Wonderous Stories’ hier is ronduit tenenkrommend). Dat plaatst de rest van het gewicht op de schouders van nieuweling Jon Davison en veteranen Steve Howe en Chris Squire die zich alle drie naar behoren van hun taak kwijten. Maar ondanks dat klinkt Yes hier net zoals ze dat ook op haar laatste studioalbum al deed: moe. Alleen de klassieker ‘Awaken’ verliest in de handen van deze incarnatie niets aan gratie en is het hier dat de band weer iets van wat haar zo spannend maakte terug weet te vinden in zichzelf.

 

Een betere tweede helft

Op de tweede CD gaat het echter bij ‘Yours Is No Disgrace’ meteen weer goed mis en klinkt het zoals een slechte coverband dit nummer zou spelen. ‘Clap’ en ‘I’ve Seen All Good People’ zijn dan wel weer prima uitgevoerd en ‘A Venture’ is bijzonder omdat het de enige keer is dat de band dit nummer ooit live heeft gespeeld. Afsluiter ‘Perpetual Change’ is naar omstandigheden ook best aardig gedaan, de indruk bevestigend dat Downes veel beter uit de voeten kan met begeleidend toetsenwerk dan met soleren. Ook vindt White hier iets meer van zijn draai, alsof deze drumpartijen gewoon minder van hem vragen.

 

Waarom niet…?

Door de bank genomen verleent de band zichzelf echter geen dienst door dit live-album op de markt te brengen. In de serie concertregistraties die Yes gedurende haar historie uitbracht is dit verreweg de minste, de keuze van het songmateriaal ten spijt. Het doet je dan ook afvragen waarom de band niet gewoon meer live-materiaal uit haar hoogtijdagen released. In die tijd werd er namelijk nog driftig geëxperimenteerd met arrangementen wat die concerten vrijwel standaard spannend maakte. En behoudens Yessong, Yesshows en de verzamelbox The Word Is Live is er legaal sowieso niets te krijgen uit de tijd. Hopelijk wendt de band zich in de toekomst tot die archieven en niet meer tot het recente verleden. Want het is gewoon minder pijnlijk om de band waarvan je houdt in volle glorie te mogen beluisteren dan om haar in audio langzaam maar zeker een roemloze dood te horen sterven.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: