Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-04 07:00:00 • 12 min lezen

Yes – Like It Is (Live At The Mesa Arts Centre)

Yes – Like It Is (Live At The Mesa Arts Centre)

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

De volgende in de rij

De companion piece bij het vorig jaar verschenen ‘Like It Is: Live At The Bristol Hippodrome’ verschijnt luttele dagen na het plotse overlijden van Yes-oprichter en innovator van de basgitaar Chris Squire. Hij was het enige oerlid dat nog in de band speelde toen dit live-album werd opgenomen en sowieso het enige oerlid dat in alle incarnaties van Yes speelde in de tumultueuze carrière die de groep kende. Ook in de 1972 bezetting die de concerten op het recentelijk verschenen live-box ‘Progeny’ volspeelde en waarop ’s mans kunsten op zijn instrument en zijn karakteristieke stemgeluid veel prominenter naar voren kwamen dan hier op dit tweede deel van ‘Like It Is’. Er is dan ook veel veranderd sinds de gloriedagen en het Yes dat in de afgelopen jaren de podia bevolkte was veel meer een nostalgia act dan een hongerige band. Het voelt dan ook niet kloppend dat uitgerekend deze live-registratie de spreekwoordelijke punt achter het tijdperk “Yes-met-Squire” zal zijn.

 

De onontkomelijke vergelijking

Veel, zo niet alle, kritiek die ik op de vorige ‘Like It Is’ had blijft ook staan ook voor dit tweede deel. Yes klinkt ronduit houterig terwijl ze zich door integrale uitvoeringen van de albums ‘Close To The Edge’ en ‘Fragile’ heenworstelt. Zanger Jon Davison is uitstekend bij stem maar zijn noot-voor-noot vertolkingen van de zanglijnen van Jon Anderson (want dat zijn het) zijn zo akelig netjes en gearticuleerd dat het lijkt alsof hij Shakespeare vertolkt in een toneelgroep in plaats van te zingen in een legendarische rockband. En dat begint na verloop van tijd stevig te irriteren. Squire en Howe zijn virtuoos en solide als vanouds en passen zich braaf aan het verlaagde tempo van Alan White aan die met de beste wil van de wereld de snelheden (en de power!) van vroeger niet meer kan halen. In Bill Bruford’s ‘Five Percent For Nothing’ gaat hij dan ook genadeloos op z’n bek en verandert hij dit stukje complexe jazz in een treinwrak van jewelste. Geoff Downes tenslotte speelt binnen zijn eigen beperkingen variaties op wat keyboard-God Rick Wakeman had bedacht in de oorspronkelijke versies. En, toegegeven, dat gaat hem hier op ‘Like It Is’ deel 2 een flink stuk beter af dan op deel 1. In Wakeman’s ‘Cans And Brahms’ blijft hij dan ook fier overeind staan al mist zijn uitvoering wel degelijk de flair van de meester zelf en blijkt andermaal dat Downes veel meer een functionele teamplayer dan een flamboyante solist is.

 

Chris Squire en de toekomst van Yes

En, in essentie, is dat wat er mis was met deze laatste incarnatie van Yes. Te veel ondersteunende spelers (White, Davison, Downes) en te weinig competitieve meesters. Het gat dat hierdoor ontstaat wordt door Squire en Howe te weinig ingevuld waardoor dat essentiële stukje magie dat Yes zo speciaal maakte ten ene male ontbreekt. Yes klinkt op ‘Like It Is’ als een hele knappe coverband van Yes en daarmee is alles wel gezegd. Juist daarom is het jammer dat dit de laatste live-registratie zal zijn van Chris Squire want zo willen we hem niet herinneren. Het doet onrecht aan ’s mans visie, ’s mans muzikale complexiteit en ’s mans invloed op zo’n beetje elke zichzelf respecterende hedendaagse rockbassist. Hij had een betere band verdiend in zijn nadagen, want dit Yes is welbezien niet echt een band meer. Na Squire’s overleden stroomden de publieke condoleances van collega muzikanten en (oud-)bandleden binnen, maar daartussen zaten niet die van Howe en White. Juist de twee mannen binnen deze incarnatie waarmee Squire het langst had samengewerkt. Ook de reeds geboekte tour voor dit najaar werd niet afgezegd en dit Yes gaat “gewoon” verder met Billy Sherwood in de gelederen en daarmee zonder enig oorspronkelijk bandlid. Toch was het de man zelf die, recentelijk nog, sprak over het feit dat hij Yes wel zag doorgaan zonder hem. Dat Yes iets was dat tijd en bandleden oversteeg. Dat Yes veel meer een mentaliteit was, een manier om dingen te doen, dan een vaste groep muzikanten. Hoezeer hij zich daarin vergiste laat ‘Like It is – Live At The Mesa Arts Centre’ pijnlijk duidelijk horen. In het ontslag van Jon Anderson en het overlijden van Chris Squire heeft Yes respectievelijk haar ziel en haar hart verloren. Wat overblijft is, om Roger Waters te quoten toen hij Pink Floyd zonder hem beschreef,  a pretty fair forgery. Het klinkt als Yes, het ziet eruit als Yes en het doet wat je van Yes zou verwachten maar toch is het niet Yes. En, met het tragische overlijden op 67-jarige leeftijd van het immense talent Chris Squire, zal het dat ook nooit meer worden.

 

 

 

Dynamic Range Value: DR11

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: