Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-31 07:00:00 • 3 min lezen

Yes – Progeny (Seven Songs From Seventy-Two)

Yes – Progeny (Seven Songs From Seventy-Two)

Label: Rhino

Eindoordeel: 10/10

 

 

De bron van het allerbeste

De markt van de archival releases is letterlijk booming. Sommige daarvan zijn simpele cash grabs van de platenmaatschappijen (ergo: master het originele album zo beroerd als je maar kunt en lazer er maar een slecht opgenomen live concert bij, et voila), maar er zijn ook uitgaven die wel de moeite waard zijn en waar de liefde vanaf druipt. Binnen dat spectrum treffen we ook ‘Progeny’ aan van het Britse prog-icoon Yes. Het gaat hier om de registratie van zeven Amerikaanse concerten uit 1972 ter promotie van het toen net verschenen (en inmiddels volkomen heilig verklaarde) album ‘Close To The Edge’. Er zijn twee smaken te verkrijgen: een dubbelaar die dienst doet als een soort van ‘best of’ van deze concerten en de box set die je het hele verhaal biedt. De liefhebber moet natuurlijk laatstgenoemde hebben want live-opnames van Yes uit die tijd zijn ernstig schaars en het enige wapenfeit daaromtrent is de dubbelaar ‘Yessongs’; wellicht het beste prog-live album aller tijden en destijds gecompileerd uit ondermeer deze zeven concerten.

 

Een eigen identiteit

De (matige) geluidskwaliteit van ‘Yessongs’ is al decennia lang onderwerp van debat, maar wat buiten kijf staat is hoe goed Yes op dreef was in deze periode. Producer Brian Kehew heeft zijn uiterste best gedaan om de belabberde opnamekwaliteit van de oorspronkelijke tapes naar behapbaar niveau te brengen en haalde daar vrijwel elke truc uit die hem als engineer ter beschikking stond uit. Het gevolg is dat ‘Progeny’, in positieve zin, geluidstechnisch mijlenver afstaat van ‘Yessongs’. En dat is zowel een plus als een min. Die min zit met name in het feit dat je als luisteraar ‘Yessongs’ bent gaan waarderen zoals het album is. In de bootleg-achtige kwaliteit zat namelijk een soort van ruwheid verstopt die de muziek net even ietsje meer spannend maakte dan ze al was. ‘Progeny’ klinkt veel meer gepolijst ook al gaat de band nog steeds hoorbaar te keer als een dolle en zit je als luisteraar letterlijk met je snufferd vooraan bij de concerten. ‘Progeny’ klinkt ook eerlijker omdat de band destijds bij ‘Yessongs’ nog wel het één en ander aan overdubbing en editing had gedaan naderhand. Op de keper zijn ‘Yessongs’ en ‘Progeny’ dus twee volkomen verschillende beesten en daarmee volkomen complementair.

 

Wel zeven keer hetzelfde

Zeven concerten die allemaal dezelfde setlist hebben en die kort na elkaar gespeeld zijn is in het geval van Yes wellicht iets aan overdaad. De recent verschenen, massieve live-boxen van King Crimson waarin complete tours zijn verpakt liet een band horen die elke avond duidelijk anders klonk. Die ook muzikaal vaak hele andere dingen deed dan de avond ervoor en wier basis ook primair improvisatie was. Bij Yes is die variatie minder en zitten de verschillen ‘m meer in de nuances (wat ook niet zo gek is als je weet dat drummer Alan White net nieuw was en pas mid-tour de band kwam versterken na het vertrek van Bill Bruford naar…… King Crimson!). Bepaalde regels iets anders gezongen, bepaalde riedeltjes net even ietsje anders gespeeld. Eigenlijk alles wat hoort bij een virtuoze, organische band in een live-setting. De kans is dus niet erg groot dat je al deze concerten achter elkaar zult spelen (als je daar al de tijd voor zou hebben!), maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Je kunt gewoon heerlijk dagen zoet zijn met steeds weer een concert uit de serie kiezen want het materiaal hier is de heilige graal. ‘Heart Of The Sunrise’, ‘Close To The Edge’, ‘And You And I’, ‘Yours Is No Disgrace’ en ga zo maar door. Gespeeld door een band op de toppen van haar kunnen, uitmuntend audiofiel gepresenteerd en voorzien van prachtig, nieuw artwork van Roger Dean. Eigenlijk alles wat je je als fan maar wensen kunt.

 

Onverzuurde vatzitters

Er schijnt nog meer materiaal uit de klassieke Yes-jaren in de archieven te liggen en als dat zo kan worden uitgebracht als dit ‘Progeny’ dan staan ons nog hele mooie dingen te wachten. Hopelijk mag Kehew ook daar zijn reparatiekunsten op loslaten want het werk dat hij hier heeft verricht is van de hoogste orde en doet op een authentieke manier recht aan wat in haar dagen één van de beste live-bands op de planeet was. Als release past ‘Progeny’ verder prima tussen de andere, recente heruitgaven van klassiek Yes-werk (‘Relayer’, ‘Close To The Edge’ en ‘The Yes Album’) en plaveit het de weg voor de deluxe editie van ‘Fragile’ die voor later in dit jaar op de rol schijnt te staan.

 

Mooi als er als band zo respectvol met je nalatenschap wordt omgegaan!  

 

 

Eindoordeel: 10/10

Deel via social media: