Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-11-23 07:00:00 • 7 min lezen

Yes - Relayer (40th Anniversary Edition)

Yes – Relayer (40th Anniversary Edition)

Label: Panegyric

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Controverse

 

Tegen de tijd dat Yes bij Relayer was aanbeland had Rick Wakeman zijn cape al aan de wilgen gehangen en was de Zwitser Patrick Moraz binnengehaald als zijn vervanger. De band had veel kritiek te verduren gekregen vanwege hun dubbelalbum ‘Tales From Topgraphic Oceans’ dat met vier nummers even zovele albumzijdes wist te vullen. Een controversieel werk in de catalogus van de band tot op de dag van vandaag. Wat des te vreemder is, is dat ‘Relayer’ niet zo’n controversiële status binnen het oeuvre van de mannen heeft, terwijl het wellicht het meest complexe stuk muziek is dat de band ooit afleverde. Het ging verder waar de excessen van ‘Ritual’ op ‘TFTO’ ophielden. And then some. Tevens was het de laatste keer dat de band zo diep de rimboe in dook want kort na het verschijnen van de plaat werd de band een tijdje te ruste gelegd om pas enkele jaren met het veel meer gematigde (relatief gezien dan) ‘Going For The One’ op de proppen te komen. In die zin is ‘Relayer’ het laatste woord in de eerste fase van het bestaan van deze band.

 

40th Anniversary

 

Als onderdeel van de ‘40th Anniversary Series’, waarover Steven Wilson de mix-scepter zwaait, is nu deze plaat verschenen in z’n meest uitgebreide vorm. Alles wat je maar kunt verwachten van zo’n release is er. En de rest. Voor deze review beperk ik me echter tot de 2014 remix van de heer Wilson en hoe die zich verhoudt tot de oorspronkelijke mix (die ik genoegzaam bekend acht bij de lezer).

 

Gates of Delirium

 

Wat de remixen van Steven Wilson kenmerkt in deze serie is dat hij er niet op uit is om zaken drastisch te veranderen. Veelal bekommert hij zich om de plaatsing van de instrumenten in de mix waardoor er meer diepte en meer overzicht ontstaat. Dat is bij ‘Relayer’ niet anders. Wat deze herschikking duidelijk maakt is hoe waanzinnig prominent de rol van gitarist Steve Howe was in deze tijd. Zijn spel domineert vrijwel elke passage waar dat in de oorspronkelijke mix veel minder duidelijk was. Toen leek het met name Moraz die zijn stempel drukte. Ook de waanzinnig complexe bass-lijnen van Chris Squire komen veel beter tot hun recht evenals het beukende drumwerk van Alan White dat in de nieuwe mix welhaast tribal lijkt. ‘The Gates Of Delirium’ moet het helaas zonder het oorlogsgeweld in de middensectie doen (de master tapes daarvan gingen verloren) maar juist door het ontbreken daarvan wordt nog duidelijker hoeveel geluid de band zelf al maakte in dit deel.  ‘Soon’, het eindgedeelte van TGOD is in de nieuwe mix nog mooier dan ze al was en blijft sowieso één van de mooiste stukken muziek die Yes ooit maakte.

 

Sound Chaser en To Be Over

‘Sound Chaser’ was voor mij altijd het nog meer complexe broertje van TGOD en de nieuwe mix onderstreept dit nog maar weer eens. Ook hier weer veel ruimte voor de gitaar van Steve Howe die soms bijna door je ziel heen snijdt, zo schel en alles overnemend is ze. Daar kan zelfs de bass van Squire niet tegenop. Met name het middenstuk waar alleen de gitaar van Howe te horen is wint aan dramatiek hier.

Van de drie mixes is ‘To be Over’ het minst spectaculair. Sowieso gebeurde er al niet erg veel in dit nummer en de remix van Wilson verandert daaraan niet veel. Het onderstreept wellicht hooguit hoe niet-uitgewerkt deze (ongetwijfeld als rustpunt na al het geweld bedoelde) song was ten opzichte van de andere tracks hier. Wat deze nieuwe mix wel blootlegt is hoezeer het midden- en het eindgedeelte van deze song eigenlijk de kiemen in zich droegen van wat later ‘Awaken’ zou worden op ‘Going For The One’. Dat had ik me nog nooit gerealiseerd en ik ken deze plaat toch alweer enige decennia.

 

Definitief

Kortom is dit andermaal een interessante, alternatieve blik op een classic album. In high resolution audio (verkrijgbaar op de bijbehorende blu-ray) klinkt het helemaal spectaculair en een ieder die in het verleden vloekte op hoe slecht ‘Relayer’ gemasterd was komt met deze versie eindelijk aan z’n trekken. Daarmee is de ‘40th Anniversary Edition’ de definitieve uitgave van ‘Relayer’ geworden die iedere rechtgeaarde Yes-fan in z’n kast moet hebben staan.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: