Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-08-05 07:00:00 • 12 min lezen

Yossi Sassi - Desert Butterflies

Yossi Sassi - Desert Butterflies

Label: Bandcamp

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Palet

Soloplaten van gitaristen zijn grofweg in te delen in twee soorten: één grote, freakerige egotrip of goed uitgewerkte songs met kop en staart. Ex-Orphaned Land gitarist Yossi Sassi heeft duidelijk gekozen voor het laatste. Het mooie aan het werk van Sassi is, is dat hij net als bij zijn voormalig broodgever, uit een breed scala van muzikale invloeden en soorten instrumenten put. Met name die  uit zijn thuisstreek: het Midden Oosten.  Dit levert innemende muzikale sfeerbeelden op die het ene moment wat doen denken aan een folky Ayreon, dan weer aan Mike Oldfield, soms wat aan een Arabische Dream Theater en af en toe aan de Turkse muzak die je tijdens het zappen langs de meer exotische televisiekanalen wel eens voorbij hoort komen . Verwacht van Sassi dan ook geen Satriani-achtige capriolen. Zijn spel lijkt in niets op dat van die gitaargod, want daarvoor is Sassi net iets te subtiel en stelt hij zich te zeer in dienst van het liedje. Daardoor voelt dit werkstuk niet als dat van een gitarist maar eerder als het werk van een band waarin alle leden gezamenlijk in jams belanden die de vele kanten van hun muzikale idioom belichten.

 

Lounge bar

Het leeuwendeel van de songs is instrumentaal en slechts eenmaal komt een aangename vrouwenstem het geheel opleuken, waardoor dat nummer ('Believe') helaas net iets richting de verkeerde kant van het spectrum gaat en lijkt als iets wat je in een goedkope nachtclub in Tokyo zou horen waar het bier warm is en de vrouwen koud. Het siert Sassi dat hij ook die kant wil onderzoeken, maar het zou hem te prijzen zijn als hij dat voortaan over zou laten aan de mensen die de in plastic hoezen gestoken stoelen aldaar vol krijgen met hun lounge acts. Afsluiter 'Cocoon' (gezongen door Sassi zelf?) vaart wat dat aangaat een flink stuk beter en doet in de verte aan het Pink Floyd van David Gilmour denken, inclusief dito gitaarsolo. Van dat kaliber had ik er nog wel wat meer gelust maar helaas is de koek dan op.

 

Oase

Er wordt uitstekend gemusiceerd op dit album, de productie is zuiver en kristalhelder en het merendeel van de songs krijgt een dikke voldoende. Niet een plaat die je erg vaak zult opzetten (daarvoor ontbeert het net iets te veel smoel, karakter en ballen) maar zondermeer een plezierige oase om in te vertoeven als je daarvoor in de stemming bent. En dat laatste nummer...tja, dat is gewoon ontzettend lekker.

 

En verder

Laten we hopen dat Sassi bij de opvolger zelf iets meer uit zijn bescheidenheid kruipt en het ego (dat nu eenmaal hoort bij een gitarist van zijn kaliber) wat meer laat schijnen zonder daarbij zijn avontuurlijke, compositorische natuur kwijt te raken. Iets meer spanning in de muziek daarbij nog en dan hebben we hier met een hele grote van doen.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: