Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-11 07:00:00 • 8 min lezen

Yuma Sun – Watch Us Burn

Yuma Sun – Watch Us Burn

Label: Suburban

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Three ain’t no crowd

Het Noorse Yuma Sun geniet tot nog toe weinig bekendheid binnen het rockwereldje maar de kans bestaat dat men met dit derde album ‘Watch Us Burn’ alsnog wel eens hoge ogen zou kunnen gaan gooien. Geschoeid op een leest van rock (‘n’ ook wat roll), country, gothic en een beetje David Lynch weten de mannen hier exact de juiste snaar te raken in een elftal krasse songs die alle kaders van de zelf-aangemeten stijl verkennen. Hier en daar doet het wat aan The Bookhouse Boys denken, maar Yuma Sun zit veel minder in het doemige gedachtegoed van die band en houdt de vibe over de gehele linie redelijk licht. Alleen een song als ‘Give Me Fever’ kent de bezwerende toon die ook het werk van die Britten kenmerkt en dondert alsof de duvel zelf aan het huishouden is beukend op de luisteraar af. Daarna brengt het catchy ‘Josephine’ de zaak echter wat meer in het licht met haar mengelmoes van The Shadows en Roy Orbison. Zou het als single best eens heel erg goed kunnen doen op de alternatieve radiostations, net zoals het meer indie-pop achtige, bijna swingende ‘Violets To Stone’ overigens.

 

Verandering van spijs

Het mooie aan de variatie de band aanbrengt op dit album is dat daardoor de muziek zich langzaam maar zeker wat aan je opdringt. Opener ‘St. Louise’ is weliswaar nog aardig maar niet heel opzienbarend, maar tegen de tijd dat het The Cult-achtige ‘The Judas Tree’ zich aandient merk je dat je al helemaal in de plaat zit. Er is duidelijk goed nagedacht over hoe de tracklist in elkaar dient te zitten en in die zin word je als luisteraar ook aan echt het handje meegenomen. Dat culmineert allemaal tegen het einde in het epische, meeslepende en ronduit fantastische ‘High Road’ (incluis het bijbehorende intro ‘The Hospital’), maar ook het Pearl Jam-achtige ‘Mary’ is zo statig als het maar zijn kan en dwingt je tot aandachtig luisteren terwijl het hoofdje zachtjes meewiegt op de maat. Mooi zijn daar ook de spookachtige damesvocalen die het liedje naar haar spannende einde brengen; iets waar Eddie Vedder cs. zich niet snel aan zouden hebben gebrand.

 

16 Horsepower

Tekstueel lijkt de band wat uit het vaatje te tappen waar ook een band als 16 Horsepower haar inspiratie vandaan haalt. Er zijn momenten op het album dat de muziek je (in geest) ook wel iets doet denken aan die band, maar 16HP leunde veel meer op instrumentatie uit de folk terwijl Yuma Sun in hart en nieren toch wel een rockband is. Toch zal een ieder die van de 16HP sfeer hield ook op dit album van de Noren veel vinden om van te genieten. Je hoeft alleen maar de song ‘War Has Begun’ te luisteren om de geest van David Eugene Edwards daarin te horen rondwaren.  Een kloon is Yuma Sun in de verste verte echter niet en alhoewel ze haar invloeden trots in de muziek toont is het tegelijkertijd evident dat de mannen een volstrekt eigen geluid hebben. Ook dat is de meerwaarde van deze CD en de reden dat een ieder die van sfeervolle, intense, aardse en authentieke rockmuziek houdt dit album absoluut eens moet gaan luisteren. Verwacht echter geen hapklare, Amerikaanse kost zoals je die al tot in den treure kent.

 

Dit is namelijk the real deal.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: