Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR TRUUS DE BOER
2016-08-19 07:00:00 • 9 min lezen

Zeer diverse editie van Jazz Middelheim met record aantal bezoekers

Als ik op zaterdag het zonovergoten festival terrein betreed, is er al 1 uitverkochte vrijdag achter de rug, met onder andere artist in residence Avishai Cohen (de trompettist) en een concert van Ludovico Einaudi. Gelukkig ligt er nog veel moois in het verschiet de volgende drie festivaldagen. Wat direct opvalt op het terrein ten opzichte van de vorige edities zijn de foodtrucks, het geeft een gezellige aanblik en laat direct weer zien dat er naast jazz ook volop wordt genoten van lekker eten en drinken op Middelheim. Het is een jubileum editie dit jaar, de 35e, dus extra fijn dat de festivalsfeer en het weer alle dagen mooi zijn. Naast het hoofdpodium is er voor het derde jaar sprake van een tweede podium waar voorafgaand aan de hoofdprogrammering ‘jazztalks’ worden gehouden met interviews met artiesten en tussen de hoofdconcerten in concerten van Antwerpse muzikanten te horen zijn. Het zorgt voor een doorlopend programma met jazz van vroeg in de middag tot laat in de avond. Tussendoor wordt er veel genoten in de zon op het gras.   De absolute top van de avond is het concert van Patti Smith. De puurheid en rauwheid en de kracht van haar performance werkt aanstekelijk en ze weet de hele tent op z’n kop en het hele publiek van de stoelen af te krijgen. Wat een spirit van deze artiest die toch al bijna 70 is. Ze geeft zelf al in haar aankondiging aan dat ze geen jazz muzikant is, maar dat mag de pret niet drukken. Er zijn ook zichtbaar veel mensen in het publiek speciaal op haar afgekomen. Dit en een aantal andere optredens dit jaar maakt het festival diverser, wellicht minder ‘puur jazz’ maar het publiek staat er duidelijk open voor.   Eerder die middag hebben we kunnen genieten van Avishai Cohen met 'Big Vicious'. Zelf zei hij hierover ‘There is jazz in it, but it’s not jazz. There is rock in it, but it’s not rock. There is funk in it, but it’s not funk.’ Het is heftig, energiek en modern, en inderdaad zijn alle invloeden er in terug te vinden. Een lekker pittig en muzikaal concert.   Een contrast met het concert van het ICP orkest wat behoorlijk experimenteel is, wellicht wat te experimenteel voor mij. ‘Als het maar onaf is’ zeggen de heren zelf over hun muziek. Het Instant Composers Pool Orchestra werd eind jaren zestig opgericht onder leiding van drie genieën uit de Nederlandse jazz: rietblazer Willem Breuker, drummer Han Bennink en pianist Misha Mengelberg. Ondanks het feit dat Bennink vandaag nog de enige leider is die overblijft, hebben deze drie heren elk hun stempel gedrukt op de geschiedenis van het orkest. Samen hebben ze het ICP Orchestra groot gemaakt. Vandaag is de bezetting Han Bennink (drums), Ab Baars (klarinet, tenorsax), Tobias Delius (klarinet, tenorsax), Ernst Glerum (contrabas), Thomas Heberer (trompet), Tristan Honsinger (cello), Guus Janssen (piano, compositie), Michael Moore (klarinet, altosax), Mary Oliver (viool, alt-viool), Wolter Wierbos (trombone). Een bont gezelschap dus, die het ook behoorlijk bont maken.   Er wordt een bijzonder tribute aan Ornette Coleman gebracht met de muzikanten uit de laatste groep van Coleman, waaronder zijn zoon en drummer, Denardo Coleman. In 2007 was hij zelf nog te gast op Jazz Middelheim en gaf toen een fabelachtig concert. In 2012 moest hij helaas verstek laten gaan. Hij wordt deze avond mooi geëerd.   Ondertussen is op het tweede podium de hele middag en avond drummer Eric Thielemans te vinden met vier concerten in vier verschillende formaties. In zijn muzikale loopbaan viel Eric Thielemans vooral op als drummer van het Ben Sluijs Quartet en Mâäk’s Spirit. Daarna legde hij zich toe op eigen projecten, waarvan vooral het solostuk ‘A Snare is a Bell’ veel weerklank kreeg. Twijfelen, zoeken en bevragen zijn constanten in zijn werk. Eric Thielemans doorbreekt patronen en confronteert zijn publiek met hun eigen kwetsbaarheid. Mijn favoriete formatie is die met drummer Billy Hart. Enkel twee drummers op een podium zie je bijna nooit, maar het werkt geweldig. De mannen weten een bijna hypnotiserende trance te bereiken. Perfect op elkaar ingespeeld en elkaar in evenwicht houdend.   Op zondag verheug ik me op het concert van Jef Neve en Typhoon, wat me helaas wat tegenvalt. Ik heb veel respect voor Jef Neve maar hij komt in deze combinatie niet genoeg uit de verf, ook Typhoon komt in andere formaties sterker over. Het blijft hangen in een tekst met begeleiding in plaats van dat de heren elkaar aanvullen en versterken.   De middag is van start gegaan met Avishai Cohen met zijn project met conservatorium studenten. Er is duidelijk muzikale kwaliteit aanwezig, maar het klinkt veelal wat voorzichtig.   Als STUFF, een vijfkoppige band bestaande uit Mixmonster Menno (draaitafels), Andrew Claes (sax) Dries Laheye (bas), Joris Caluwaerts (keyboard), Lander Gyselinck (drum) de grote tent onveilig maakt, vraag je je even af of je op Lowlands of op Middelheim bent aanbeland. Het concert begint atmosferisch met doordringende bas en langzaam wordt je meegevoerd in hun wereld. Een wereld die al snel een clubgevoel teweeg brengt.   Een groter contrast met het laatste concert op het hoofdpodium, dat van Melanie de Biasio, is haast niet mogelijk. Minimalistisch, repetitief, dromerig, zonder einde. Waar een deel van het publiek het als een warm bad ervaart zijn er anderen die graag meer afwisseling hadden gehoord. Je laat je meevoeren in een bijna meditatieve klankenstroom, of je verlangt naar een einddoel wat maar niet wil komen.   De verrassing van de avond is wat mij betreft het slotconcert op de clubstage. Rebirth:Collective feat. Jesse van Ruller brengt klassieke jazz, swing, standards, met een hedendaagse frisheid. Krachtige arrangementen en uitdagende improvisaties wisselen elkaar af. Op zijn laatste album 'Raincheck', tekent het Rebirth Collective onder leiding van Dree Peremans voor een smaakvolle bewerking van een prachtige selectie nummers geschreven door wijlen Billy Strayhorn.   Maandag is het zowaar nog zonniger dan de voorgaande dagen en wat muziek betreft voor mij persoonlijk de mooiste dag van het festival. Een dag gevuld met ‘echte jazz’ van hoge kwaliteit, zonder uitstapjes naar clubsferen of meditatieve bijeenkomsten. Pianist Craig Taborn opent de concerten op het hoofdpodium. Met nadrukkelijke patronen in zijn spel en razendsnelle lijnen weet hij te boeien en te raken.   Op de clubstage is de hele dag saxofonist Ben Sluijs aan zet. Hij presenteert vier heel smaakvolle projecten met telkens een andere bezetting. Met Erik Vermeulen op piano laat hij mooie standards horen en verstilde gevoelige klanken. Een teer samenspel met een krachtige ondertoon.   Op de mainstage heeft Craig Taborn ondertussen plaats gemaakt voor drumvirtuoos Dré Pallemaerts. Sinds geruime tijd is hij één van de meest prominente drummers van de Belgische jazzscene, maar ook over het kanaal is hij geen onbekende. Hij verzorgde onder andere de begeleiding van Toots Thielemans, Joe Lovano, John Scofield, Bob Brookmeyer en Philip Catherine, maar onderscheidde zich ook met eigen werk dat vrijheid en groove uitschreeuwt, in een ijle atmosfeer. Hij staat er met een kwintet bestaande uit enkele - voornamelijk Belgische - absolute toppers: Robin Verheyen, Nicolas Thys, Bill Carrothers en Jozef Dumoulin.   Ook op deze laatste festivaldag wordt er een tribute aan Ornette Coleman gebracht. Het album ‘Perfection’ van dit ‘all star trio’ rond saxofonist David Murray, pianiste Geri Allen en drumster Terri Lyne Carrington, werd de hemel in geprezen. Het album werd enkele dagen na het overlijden van Ornette Coleman opgenomen en het trio besloot om het nummer ‘Perfection’ van Coleman op te nemen en het album ‘Perfection’ als titel te geven. Dit concert is niet alleen een ode aan de overleden grootmeester Ornette Coleman maar ook aan enkele andere persoonlijke helden die in 2016 stierven zoals Marcus Belgrave, Charlie Haden en Father Peter O’Brien. De performance is vanaf het eerste begin heftig en energiek, terecht een power trio te noemen.   De avond wordt prachtig afgesloten met een concert van Pharoah Sanders (sax), Joachim Kühn (piano), Zakir Hussain (percussie). Met de leeftijd van Pharoah is de passie zeker niet minder geworden en het is genieten van deze levende legende. Een waardige afsluiting van een mooie editie van Jazz Middelheim.      

 

Deel via social media: