Zoek...
Boppin’ and Burnin’  Nr. 28

Boppin’ and Burnin’ Nr. 28

COLUMN
DOOR ERIC INEKE
2017-09-21 07:00:00 • 4 min lezen

Boppin’ and Burnin’ Nr. 28

De zomer is weer voorbij en terug kijkend op de achterliggende maanden was het een hele enerverende maar mooie periode met veel workshops, masterclasses en festivals in de zuiderlijke landen, dus wat betreft de zon was er niets te klagen.

Van de Seda Jazzschool in Valencia naar het conservatorium in Pescara en dan door naar Corfu . Zoals altijd is het goed toeven in Valencia en het lesgeven en spelen op het festival was een waar feest. Mooie CD presentatie aldaar van het trio van de talentvolle saxofonist Joan Benavent die we vorig jaar November hebben opgenomen. Je komt aanrijden op zo’n prachtig oud pleintje met , behalve de geluids technici, nog geen kip te bekennen, en dat was nog geen half uur voor de aanvang. We gaan spelen en dat hele plein staat helemaal vol, waar dat dat publiek nou ineens vandaan kwam…… Bij het docenten concert ging het dak er af. Maar ja, ook wel een super line-up met gasten als Perico Sambeat en Jesus Santandreu. No prisoners taken. Prima organisatie trouwens van de onvermoeibare Latino Blanco die als zijn ziel en zaligheid steekt in het leren spelen van jazz muziek door kinderen. Chapeau!

Dan was Pescara toch weer een heel ander verhaal. Die organisatie was duidelijk Italiaans, even wennen en geduld bewaren, maar het lesgeven aan die enthousiaste studenten was superleuk , weliswaar in de catacomben van een schitterend pand en de catering was deliciozo. Aangezien dit de eerste keer was dat deze summer clinic van start ging en men ook buitenlandse studenten wil aantrekken, had ik op verzoek van het Conservatorium van Pescara een van de leerlingen van het Koninklijk Conservatorium van Den Haag meegenomen en wel de zeer talentvolle jonge drummer Nitin Parree. Dat was een gouden greep want hij was gelijk de favoriet van de geweldige pianist Benito Gonzales, die samen met Pekka Pyllkanen in het docenten team zat. Tijdens die week werd ook nog besloten dat de combo’s nog even ondergebracht zouden worden op de slotavond van het Jazzfestival in het Teatro d’Annunzio. Dus dat betekende dat de studenten na een optreden van twee big bands en een boekpresentatie van een uur door een Italiaanse TV persoonlijkheid, waar ik uiteraard nog nooit van heb gehoord en die nooit meer ophield met praten bij een soort van verlichte wereldbol, om half twee mochten optreden bij een nachtelijke temperatuur van 30 graden, zonder wind en in de openlucht. Dat hield tevens in dat van een zeer goed bezet auditorium er nog zo’n pakweg 25 mensen zaten waarvan de meeste studenten waren van het conservatorium. Als klap op de vuurpijl had men ook bedacht dat het wel een aardig idee zou zijn om de docenten ook nog 2 stukken te laten spelen als opening…….Dus altsaxofonist Pekka Pyllkanen, pianist Benito Gonzales ( ex Kenny Garrett en de beste McCoy Tyner beinvloede pianist die ik ooit heb gehoord) , bassist Maurizio Rolli en ondergetekende hebben toen maar, om met wijlen Piet Noordijk te spreken, de pleuris laten uitbreken. Toen moesten de studenten combo’s er ook nog tegen aan ( en dat deden ze heel goed) en rond half vier was het concert afgelopen. Wat een kater voor die kids en wat een geniale planning! Ongeveer 44 jaar geleden speelde ik ook op het festival met Dexter Gordon, maar die aanvangstijd was een stuk beter…..Dus even de zwakke puntjes weg poetsen, even nadenken over de tijden van zo’n eind concert en we hebben er weer een mooie Summer Jazz Clinic bij waar heel veel studenten in Europa veel muzikaal plezier aan kunnen beleven.

Door naar Corfu en naar het Jazz festival van de Ionian University. Masterclass en een optreden op het festival met zangeres Sheila Jordan. Dat was hartverwarmend, 88 jaar en nog zoveel spirit. De muziek van Charlie Parker en dan met Dimos Dimitriadis op tenorsax, George Kontrafouris piano en Marius Beets bas. Was wederom een feestje op een schitterende plek, aan het water in de tuin van het museum van Aziatische kunst en een full house. Heb in de jaren 70 nog met haar ex man gewerkt, pianist Duke Jordan. Toen ik haar dat vertelde zei ze dat de cirkel voor mij nu rond was….. en toen naar huis en eindlijk op vakantie naar Zuid-Frankrijk. Enfin, vitamine B hoef ik niet meer te slikken de komende winter.

Tot slot het treurige bericht dat bassist Koos Serierse is overleden. Een van onze beste allround bassisten. Of het nu Swing, Bebop, Free-Jazz, de Skymasters of reclame spotjes, het maakte niet uit. Koos was een echte professional en ik vond het een voorrecht om 23 jaar die solide swingende beat naast me te hebben gehad in het Rein de Graaff/Dick Vennik kwartet en het Trio van Rein de Graaff waar mee we stad en land hebben afgereisd en vele groten uit de Jazz geschiedenis hebben mogen begeleiden. Een bescheiden mens,een goede vriend en een geweldige muzikant.

Tot de volgende Boppin’ en Burnin’

Eric Ineke

Deel via social media: