Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR PAUL BUCH
2014-06-24 07:00:00 • 6 min lezen

Best Kept Secret 2014: een idyllisch weekend

Na een succesvolle start vorig jaar, waren de verwachtingen voor de tweede editie van Best Kept Secret (BKS) groot.

Om een heel weekend kort samen te vatten, de hoge verwachtingen zijn zeker vervuld. Bij aankomst krijg je al gelijk een heerlijk gevoel, de mooie locatie met veel bomen en een meer is natuurlijk sowieso al ideaal. De indeling van het festivalterrein is goed te overzien, je bent zo van het ene podium naar het andere. Ook aan de aankleding is gedacht, schommelbankjes tussen de bomen, peetrees voor de heren en sfeervolle verlichting voor de avond. Dit alles helpt wel om iedereen gelijk in een goede stemming te krijgen, zonder nog maar een noot gehoord te hebben en gelukkig zit het muzikaal ook goed op BKS.

 

Vrijdag Op vrijdag wachtte al gelijk een dijk van een headliner. Oude rotten Pixies mochten de vrijdag afsluiten op het hoofdpodium en stelden hierin niet teleur. Er werden een paar nummers gespeeld van het nieuwe album ‘Indie Candy’, maar de nadruk lag toch meer op het oudere werk, waar niemand echt rouwig om was. Black Francis speelde vol overgave en trakteerde het publiek onder andere op hits als ‘Debaser’, ‘Wave Of Mutilation’ en ‘Where Is My Mind?’.

Maar de vrijdag bood veel meer, Daryll-Ann zorgde in de middag al voor een hoop sentiment. Logisch, aangezien er geen nieuw werk is en we een enthousiaste show kregen vol met nummers uit hun hoogtijdagen. Aan enthousiasme ontbrak het Interpol ook niet. Een nieuw album komt eraan en er werd al een tipje van de sluier opgelicht met drie nieuwe nummers, welke goed ontvangen werden. Het enthousiasme van de band sloeg vooral over bij de “hits” zoals ‘Evil’, ‘NYC’ en helemaal bij de afsluiter ‘Slow Hands’.

Midlake moet het tegenwoordig zonder zanger Tim Smith doen en dat is jammer genoeg wel te merken. Eric Pulido heeft het stokje overgenomen, maar weet met zijn stem toch niet dezelfde sfeer neer te zetten. Desondanks toch een mooi optreden, waarbij soms muzikaal even flink uitgebouwd wordt. Het optreden van James Blake is sterk, maar hij heeft toch te lijden onder zijn succes. Veel publiek is vooral aan het wachten op de hit ‘Limit To Your Love’ en de meer dansbare nummers die goed aanslaan. Bij de gevoelige nummers waarbij James Blake zichzelf enkel begeleid op piano verslapt de aandacht van de grote meute en spreekt hij meer de echte fans aan.

Caribou sloot mijn vrijdag fijn af met een dansje. Er werd veel tijd genomen voor opbouw van nummers, maar uiteindelijk werd het nog een behoorlijk feestje, vooral met de nieuwe single ‘Can’t Do Without You’ en het eclectische ‘Sun’.

 

Biologisch is logisch! BKS pretendeert een festival te zijn waar de focus alleen op muziek ligt, maar daarmee doen ze zichzelf toch een beetje tekort. Het is niet alleen een feest voor je oren, maar ook voor de smaakpapillen. Op BKS krijg je serieuze keuzestress wat het eten betreft, er is een gevarieerd aanbod van pizza tot scheermessen en van couscoussalade tot spareribs. Vrijwel alles verantwoord en biologisch. Persoonlijk vind ik dit echt een groot pluspunt, eten op festivals is altijd wat prijzig, maar je hebt op BKS wel waar voor je geld. Afgezien dat het heerlijk is, is het ook nog erg leuk om te zien hoe alles bereid wordt.

 

Zaterdag Moss speelde op zaterdag een overtuigende set en kreeg het publiek gemakkelijk mee met hun toegankelijke liedjes. Mogwai is wat minder toegankelijk en zoals gebruikelijk snoeihard. Zorgvuldig bouwden ze elke keer weer toe naar een oorverdovende geluidsmuur. Wild Beasts deed het later op de middag wat rustiger aan en liet horen dat hun laatste album ‘Present Tense’ ook live overtuigt.

Later was ik bij de eerste klanken van ‘An Ocean In Between The Waves’ al gelijk verkocht. The War On Drugs, met hun laatste album hebben ze snel naam gemaakt en zijn bij menig radiozender op de playlist verschenen. Op BKS komt het merendeel van de nummers van dit laatste album, ‘Lost In The Dream’ en ze weten live echt te overtuigen. Er wordt lekker lang door gesoleerd en de trompet en saxofoon voegen echt wat toe.

Franz Ferdinand tapt duidelijk uit een ander vaatje, identieke kleding, een duidelijk imago en een berg hits die ze graag delen met het gretige publiek. Het hele strand was dan ook driftig aan springen en dansen op ‘The Dark Of The Matinée’, ‘Do You Want To’ en als klapper ‘This Fire’. Maar ook ‘Love Illumination’ van het laatste album was een feestje op zich met zijn zware synths. Het publiek voor je winnen is wel aan Franz Ferdinand besteed en ze bleken dan ook echt een waardige headliner te zijn van de zaterdag.

 

Sfeervol Eigenlijk was het de bedoeling dat er dit jaar uitgebreid zou worden, in plaats van de 15.000 personen die vorig jaar het festival bezochten wilden de organisatoren nu nog wat meer bezoekers. Toch bleef de kaartverkoop hangen rond de 15.000 per dag en voor de bezoekers was dit echt niet erg. Natuurlijk, festivals zijn druk, maar bij BKS hoef je niet in een eindeloze stroom mensen voort te schuifelen maar is er de ruimte. Dit is erg prettig. Het publiek is heel gevarieerd, veel jongeren, maar ook veel dertig- en veertigplussers. Het mengt allemaal goed en ik heb alleen maar relaxte mensen gezien die genoten van de zon, het eten en natuurlijk de goede muziek. Door de kleinschaligheid is BKS intiem, wat de sfeer alleen maar ten goede komt.

 

Zondag Zondag, de zonnigste dag. Degenen die nog niet helemaal wakker waren konden relaxed wakker worden vergeten bij Truckfighters. Met een overenthousiaste gitarist werd je wakker geschud met hun stoner rock. Terwijl ze nog bezig waren met hun laatste nummers liep het al behoorlijk vol bij het hoofdpodium voor George Ezra. Logisch met zijn hit ‘Budapest’ in zijn kontzak en de rest van het concert lag in het verlengde hiervan. Persoonlijk vond ik het technisch goed, maar wat saai, maar fijne achtergrondmuziek voor de zonnige zondagmiddag.

Onverwacht fijn was Elephant Stone. Met een sitar in de band speelden ze drie kwartier lang heerlijke psychedelische rock, voor mij een grote motivatie om me eens wat meer in hen te verdiepen. The Horrors zijn wat minder luchtig met hun mix tussen The Cure en Bauhaus en konden de tent waarin ze speelden niet vol krijgen. Het zal aan de mix van lekkere zon buiten en diepe duisternis binnen hebben gelegen, want muzikaal wisten The Horrors een goede show neer te zetten. The Notwist kreeg de tent wel vol met hun indie-electronica. Met ‘Neon Golden’ braken ze door bij het grotere publiek, maar daarna verdween de aandacht weer een beetje. Met hun optreden bewezen ze dat dit niet terecht was en dat ze nog altijd heel relevant zijn.

Terwijl The Notwist nog speelden werd het al wat drukker en onrustiger vooraan bij het hoofdpodium. Een optreden van Belle & Sebastian is voor de fan hetzelfde als een bezoek van de paus voor een vrome katholiek, heel bijzonder. Zanger Stuart Murdoch zette met zijn luchtige grapjes de toon voor de lieflijke muziek van Belle & Sebastian. Oud en nieuw werk werden goed gecombineerd en ook al was het volgens veel fans veels te kort, aan de emoties die van de gezichten af te lezen was, was het wel duidelijk dat de band zijn cultstatus weer bevestigd had. Elbow mocht hierna het festival afsluiten en deed dat in stijl. Zanger Guy Garvey wond het publiek om zijn vinger en liet iedereen meeklappen en zwaaien met zijn melancholische muziek. Muzikaal gezien was het ook dik in orde en met meezinger ‘One Day Like This’ was ook weer dit weekend omgevlogen.

 

Derde editie Natuurlijk speelden er nog veel meer bands en is dit maar een greep uit het aanbod. Uitkijken naar volgend jaar kan gelukkig wel weer, want van 19-21 juni 2015 is de derde editie van BKS. Het zal een hele klus zijn voor de programmeurs om de line-up van dit jaar te evenaren, maar ik heb hier na twee sterke edities alle vertrouwen in.

Tot volgend jaar!

Foto’s bands: Nick Helderman (Daryll-Ann, The War On Drugs), Matthias Engels (Breton, Caribou, Catfish And The Bottlemen, Belle & Sebastian, Elbow), Melanie Marsman (Interpol, Truckfighters, George Ezra, The Horrors, Big White Family), Xanne Wijkamp (James Blake, Midlake), Chris Stessens (Pixies, Miles Kane, Mogwai, Elephant Stone, The 1975, The Notwist), Sebastiaan Petiet (Franz Ferdinand) waarvoor hartelijk dank!

Deel via social media: