Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-08-28 07:00:00 • 11 min lezen

Boy & Bear; goed maar weinig verrassend

 

Door Freddy van der Putten Foto's door Anoek de Wit

In thuisland Australië waren de heren van Boy & Bear al enige tijd bekend als een band om in de gaten te houden. Na de Europese release van debuutalbum Moonfire, is hier ook sprake van een bescheiden doorbraak. Opvallend genoeg valt Nederland het eerst voor haar voeten en wordt beloond met maar liefst 4 concerten binnen een week. Na een vrijdag optreden op Lowlands, valt maandag 20 augustus Paradiso ten prooi.

 

Het concert opent net als het album met ‘Lordy May’. Een nummer dat rustig opbouwt en langzaam naar een bescheiden climax werkt. Alle bandleden mogen hun instrumenten en stemmen hier opwarmen. Wat meteen opvalt is de ontzettend stevige baspartijen van bassist Jake Tarasenko. De overweldigende  kracht ervan blaast de meisjes van de eerste rij een metertje naar achter.

 

Hoewel het vijftal allemaal een meer dan behoorlijke bijdrage levert aan het geluid, lijkt de glazige blik in hun ogen erop te wijzen dat de heren overdags de geneugten van Amsterdam hebben ontdekt. Iets wat door het gegiebel tijdens de vele interacties met het publiek alleen maar wordt bevestigd. Er wordt zelfs  zoveel gesproken deze avond dat iemand uit het publiek zich genoodzaakt ziet “play us a song” te roepen.  “Sorry man, we won’t waste your time anymore”, luidt de reactie vanuit de band. Het nieuwe nummer ‘Three Headed Woman’ nummer wordt ingezet.

 

Ondanks de zweverige staat waarin het quintet lijkt te verkeren, zijn ze allemaal zeer goed bij stem. De nummers worden alleen, zonder uitzondering, een tempo’tje lager gespeeld.  Door de broeierige warmte van de afgelopen dagen, is niemand hier echter rouwig om. De Crowded House cover ‘Fall at your Feet’ wordt prachtig vertolkt en heeft veel meer body dan het origineel. Opmerkelijk hier is dat midden in de song Neil Young van zich doet spreken in een ‘Heart of Gold’ intermezzo. Na twee valse starten, wordt met ‘Part Time Believer’ de jaren ’70-vibe nog even voortgezet.

 

Het geluid van de band is dan wel zeer behoorlijk, maar nooit krijgt men het gevoel getuige te zijn van een bijzondere avond. De band lijkt de automatische piloot aan te hebben staan. Hierdoor zakt het niveau nergens verder weg dan een 6, maar overstijgt het ook zelden de 7.

Deel via social media: