Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-12-23 07:00:00 • 6 min lezen

Chilly Gonzales in de comfortzone van het MPO

Het Metropole Orkest betoont zich opnieuw een kameraad. Dit maal voor de Canadese rapper en pianist Chilly Gonzales een pseudoniem van Jason Charles Beck (1972). Hij is op uitnodiging van de nieuwe chef dirigent Jules Buckley voor twee concerten naar Nederland gekomen. Gonzales heeft grote bekendheid gekregen, nadat Steve Jobs zijn nummer ‘Never Stop’ uitkoos als tune voor de eerste commercial van de iPad. Ook heeft hij enkele albums gemaakt van zijn solonummers op piano. Met zijn blote voeten in een paar sloffen gestoken, en in een lange donkere kamerjas betreedt Gonzales het podium van het Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven. Hij ziet er groot uit en heeft een karakteristieke haarlok. Deze innemende man heeft meteen de aandacht van het publiek, dat natuurlijk vol van verwachting is wat het muzikale niveau zal zijn.  Na het Metropole Orkest te hebben geprezen voor de uitnodiging en samenwerking start het concert met vier solonummers op piano, terwijl het Orkest rustig zijn beurt afwacht. Daarna ondersteunt het op grootse wijze de composities van Gonzales. Nummers als ‘Self Portret’ en ‘Supervillian Music’ klinken briljant, en Gonzales is complimenteus over de akoestiek in het Muziekgebouw. Gonzales geeft ondertussen veel muzikale lessen weg. Hiermee beklemtoont hij niet alleen zijn magnifieke talent, maar tevens de tedere kant van zijn muziek. Zo legt hij het verschil uit tussen majeur en mineur. Hij laat wezenlijk verschil in klankkleur horen, de stukken in mineur liggen veel gevoeliger, en raken ook het hart. Daarnaast geeft hij aan welke mogelijkheden en beperkingen een piano heeft ten opzichte van de andere instrumenten. Op bongo speelt hij de vijfde symfonie van Beethoven. Toch schuwt hij geen grove stunts en uitspraken. Zo pakt hij de microfoon vast en speelt daar ruwweg mee op de toetsen. Hij legt uit dat een chimpansee nog wel piano kan spelen, door op enkele toetsen te drukken. Maar muziek maken is iets anders. Al is het soms hilarisch en druk, en benadrukt zijn wuivende haarlok zijn soms heftige bewegingen, het blijft wel stijlvol en fatsoenlijk. Gonzales heeft een iPad bij zich, en toont daarop verschillende apps waarmee hij zijn elektronische zijde van zijn muziek kan laten horen. Hij heeft een interactief contact met het publiek, en praat recht de zaal in. Hij heeft ook een leuke invloed op het orkest. Hij betrekt ze in zijn verhaal. Bijvoorbeeld om het verschil in instrumenten te laten horen. Een ‘G’ klinkt natuurlijk heel anders op een snaarinstrument dat een noot lang kan aanhouden, dan een relatief korte aanslag op piano. De avond vliegt voorbij, en na een encore volgen nog de twee bisnummers ‘Knight Moves’ en ‘Never Stops’. Wat heerlijk dat het Metropole Orkest een doorstart heeft kunnen maken. Buckley heeft voor het komende jaar een rijk gevarieerd programma samengesteld, met soloartiesten van wereldniveau, die zich neerzetten in de comfortzone van het Metropole Orkest.  

Deel via social media: