Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JOKE SCHOT
2012-11-14 07:00:00 • 4 min lezen

Christian Scott levert een stevige oppepper

Christian Scott levert een stevige oppepper

Door Jacques Nachtegaal – Het Collectief N & P

De Amerikaanse jazz trompettist Christian Scott, heeft iets met ons landje, zoals hij zelf zei; komt hij er graag. Dat warme gevoel is wederzijds zo bleek in een uitverkocht Lantaren/Venster recentelijk. Scott was weer even in ons land en deed ondermeer de Rotterdamse Jazzstage pur sang even aan. Met zijn talentvolle en over het algemeen genomen zeer jonge band, saxofonist Braxton Cook is net in de twintig en ook zijn overige bandleden hebben nog een lange muzikale toekomst voor zich. Aan het geluid is dat niet te horen want er wordt gespeeld met een bezieling van jazzmusici die al heel hun leven niets anders doen dan spetteren op hun instrument. Toch blijven het jonge honden, zo was pianist Lawrence Fields bij het eerste nummer even zoek, verdwaald in de catacomben zullen we maar zeggen.

Al direct bij aanvang wordt duidelijk dat Scott en de zijnen er vanavond zin in hebben, openingsnummer “Jihad Joe”, van Scott’s meest recente album: "Christian Atunde Adjuah", knalt de zaal in en dat zelfde spetterende pakkende en enorm enthousiaste spel zal het hele concert zo blijven. Scott en co. Konden nergens betrapt worden op inzakken of afdwalen. Het werd, met uitzondering van het speciaal voor zijn aanstaande echtgenote geschreven: “Isadora” een enorm uptempo concert. Vooral in deze ballad blijkt de kwaliteit van Scott op zijn loepzuivere instrument. Sluit je ogen en ga mee op de prachtige, romantische muzieklijnen. Scott, die zelf overigens negenentwintig jaar jong is heeft al een enorme naam en faam opgebouwd, mede door zijn politieke statements, die hij ook in zijn muziek tracht te verwoorden. Hij speelt een combinatie van New Orleans Jazz, met invloeden uit Afrika maar tevens klinken er invloeden uit de jaren zestig/zeventig soul en Radiohead doorheen. Zijn composities hebben met recht zeggingskracht en zetten een duidelijk statement. Zo voel je de gevoelens van woede, onmacht en verontwaardiging terug in een stuk als “Ku Klux Police Department", wat hij schreef na een vervelend incident met de politie waarbij Scott op racistische wijze werd geterroriseerd door een oetlul van een politieman, die uiteindelijk door een politieofficier, die toevallig passeerde terecht gewezen moest worden. Wat was er gebeurd als hij net twee straten verder zou hebben gereden. Die vertwijfeling en regelrechte wanhoop klinkt door in elke klank die hij uit zijn trompet perst.

Of het kwam door de aanwezigheid van zijn verloofde op rij één centraal in het midden, die ook zichtbaar genoot van haar aanwezigheid in de Rotterdamse Lantaren/Venster en de powerfull jazz van haar aanstaande en zijn geweldige band, of door de geweldige chemie die bijna tastbaar was tussen het publiek en Scott, het werd een meesterlijk concert en de toegift die deze 6 mans formatie te bieden had duurde eigenlijk voort iedereen te kort, van dit soort aanstekelijk muzikaal geweld krijg je niet snel genoeg. De overige bandleden die Scott bij zich had waren: Mathew Stevens op gitaar, Luques Curtis achter de contrabas en Corey Fonville achter de drums. Hou in de gaten wanneer Scott en zijn mannen weer in het land zijn want dat mag je dat maal niet missen.

Waardering **** . Tekst Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P

Deel via social media: