Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR MANDY LEEUWIS
2014-05-23 07:00:00 • 8 min lezen

Cloud Nothings in de Melkweg: Moshpit-maandag

Cloud Nothings, een band die in 2009 begon als een eenmansproject van Dylan Baldi, stond maandag 19 mei in de Melkweg. 

De band heeft de afgelopen jaren vier albums uitgebracht. En met het laatste album 'Here and Nowhere Else' weten zij opnieuw een stomend goed lo-fi/punkrockalbum uit te brengen. De combinatie van leadsinger en gitarist Dylan Baldi, drummer Jayson Gerycz en bassist TJ Duke, bleek een daverend succes: moshpit-maandag is geboren.

 

Het concertNa een goed voorprogramma door de Cheatahs, stemmen de bandleden van Cloud Nothings hun instrumenten en beginnen meteen het concert. No nonsense en direct in een hoog tempo. De stem van Baldi, de ziek-snelle handen van Duke en de out-of-body-experience die drummer Gerycz leek te hebben, creëerde tunnelvisie bij me. En hoewel deze energie bij opener 'Quieter Today' nog ietwat terughoudend is, raakt Cloud Nothings al snel op stoom. De setting, muziek en de sfeer bracht vanavond een terugkeer naar de jaren 90-punkscene naar boven.

 

En daar hoort een moshpit bij. Ookal is het maandag en hebben we nog een hele werkweek voor de boeg, bij 'Stay Useless' (het concert is hoogstens 10 minuten aan de gang) ontstaat er bij het podium een moshpit. En die blijft de rest van de avond. Tijd om je rust te pakken is er niet, want Cloud Nothings weet in 55 minuten het album 'Here And Nowhere Else' en een flink aantal van 'Attack On Memory' te spelen. Er is daardoor vrijwel geen interactie met het publiek, op het minieme "We're Cloud Nothings, by the way" na.

 

Wat het concert zo'n succes maakte, was dat de band niet alleen als geheel een goede performance neerzette. De individuele bandleden zijn als opzichzelfstaande muzikanten net zo krachtig als het collectief. Dit neemt niet weg dat Jayson Gerycz naar mijn mening de ster van de avond was. Soms leek hij aan zichzelf voorbij te gaan, en moest het drumstel weer even rechtzetten, maar erg was het niet. Eén van de hoogtepunten is 'Giving Into Seeing' waarbij het opjuttende drukwerk gecombineerd wordt met heerlijke gekrijs van Baldi: "Swallow!". De toegift bestaat uit een ruim tien minuten durende versie van 'Walked Away'. In de oorspronkelijke versie nog bijgestaan door gitarist Joe Boyer, maar door zijn vertrek nu in een wat uitgeklede versie.

 

De conclusie Je kunt een week niet beter beginnen dan met de energie van Cloud Nothings. Geen franje, maar rauwe lo-fi punkrock met waarbij je verbaasd bent hoeveel herrie drie bandleden kunnen maken. Dit maakt ze niet alleen een must hear, maar ook zeker een must see.

Deel via social media: