Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-08-02 07:00:00 • 3 min lezen

CocoRosie komt overal mee weg

 

Het is half negen en de zaal is pas half gevuld. Meisjes staan thuis nog op hun gemak een snorretje te tekenen, jongens knippen nog even hun haar asymmetrisch om niet uit de toon te vallen. Met als gevolg dat de show een half uurtje later begint. Maar als de zusjes Casady eindelijk het podium op komen gestruikeld, wordt pas duidelijk wie de trendsetters zijn en wie de volgers.

Trendsetters Sierra (Rosie) draagt geheel volgens de laatste mode een fluorescerend gemeentewerkeroveral met een bijpassende en goed zichtbare bh. Daar had nog geen toeschouwer op gerekend. Op weg naar haar plek valt ze bijna over haar harp, neemt ze onderweg wat microfoonstandaards mee en probeert ze vervolgens om een paar minuten recht op haar stoel te blijven zitten. Bianca (Coco) is gekleed in een vormloze jurk met daaronder een variant op de korte broek van gemeentewerkers, gecombineerd met een elegant zonnehoedje. Ze komt, in tegenstelling tot haar zus, gelukkig niet over alsof ze net deel heeft genomen aan een wedstrijd comazuipen en zal de avond klaarblijkelijk moeten gaan redden.

Problemen Vanaf de eerste minuut de zijn er technische problemen. Met name Coco’s microfoon laat het vaak afweten en niet veel later zij zelf ook. Tegen de verwachting in weet Sierra met haar goeie dronk het publiek ondanks de voortdurende mankementen perfect te bespelen. Opvallend is de rol van het opbeurende publiek dat alles lijkt te vergeven. Ook al moet iedereen geregeld even de oren beschermen tegen de gierende apparatuur van Paradiso.

Entourage De begeleidende muzikanten bestaan uit een zevental nomaden die net zo lief op het podium staan als in een tent slapen. Zes enthousiaste Oosterlingen in Indiase klederdracht vormen het decor om de twee hoofdrolspelers heen. De tonen van de tabla, sitar en fluiten leveren samen met de moderne beatboxer een waardevolle toevoeging op de freak folk van CocoRosie. Zo horen we frisse varianten op o.a. ‘Werewolf’, ‘Daisy Chain’ en ‘Fairy Paradise’.

Na een klein half uur wordt eindelijk de allesoverheersende witte lap achter het podium gebruikt. We zien zwart-wit beelden in super slow motion van balletsprongen. De film is zo prachtig gemaakt dat de hele zaal gehypnotiseerd naar boven staat te turen. Het sluit dan misschien niet naadloos aan op de rest van de show, maar het is fantastisch gemaakt.

Conclusie Ondanks de technische gebreken die zo’n beetje de rode draad van de avond vormen, zakt de show toch nergens echt in. Dat is zeker een verdienste van het publiek dat er keer op keer de moed bijzonder goed in houdt. Het toont ook het amateurisme van CocoRosie, waar ze zich op hun beurt dan ook weer absoluut niet voor schamen. Ze gedragen zich lekker als twee kinderlijke grietjes die het eigenlijk allemaal wel prima vinden wat er ook gebeurt en dat is ook wel hun charme. Ach, de liedjes zijn leuk, alles is arty en volgend jaar staan ze gewoon in een uitverkochte Melkweg. Twee gekken voor een zaal die wordt gevuld met fluorescerend gemeenteoveral dragende twintigers. 

Deel via social media: