Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2013-04-17 07:00:00 • 8 min lezen

Cristina Branco is er niet op gekleed

In het vernieuwde LaMar theater in Amsterdam speelt de Portugese zangeres Cristina Branco. Ze doet een tour vanwege haar nieuwe album ‘Alegria’. 

Het album ‘Alegria’ van Branco is zondermeer een juweel van een plaat. Goede opnamekwaliteit en een fado die zich neigt naar chanson. Vanavond zingt Branco de nummers van dit album, met een zelfde zuiverheid en intensiteit als de studio-opname. De formatie die bestaat uit BERNARDO MOREIRA contrabas, piano RICARDO DIAS en Portugese gitar BERNARDO COUTO en klinkt als een eenheid. Individueel gezien bestaat het uit zeer getalenteerde muzikanten.  Op de cover van de cd zie je Branco met een soort clowntjes gezicht. Erg fijntjes, goed verzorgd en leuk opgemaakt. Daar zie je vanavond niets van terug. Het lijkt zelfs als of de vlam even uit de pan is. Pas na het zingen van een Engels lied van Joni Mitchell ‘Cherokee Louise’ komt de boel tot leven. En dan praten we toch wel van over de helft van het concert. Ze heeft tussen de nummers door ook niet veel te zeggen, en de manier waarop lijkt wel of ze iets heeft meegemaakt op de reis hiernaartoe. Een vervelend telefoontje of zoiets. Een vrouw naast me zegt: “Ze zit niet goed in haar vel.” O, denk ik, is dat het?  Als album presentatie van ‘Alegria’ mis ik het subtiele detail. Alsof Branco zich er niet op heeft gekleed. Bezoekers hebben het er onderling over hoe fantastisch mooi LaMar theater is geworden. En dat niet alleen, het geluid is van zeer hoge kwaliteit en het podium biedt een professionele omgeving voor artiesten. Het licht is prima af te stellen. Iets wat naar mijn mening de laatste tijd in veel theaters niet lukt. Ook vanavond zitten we tegen een overwegend oranje gekleurde show aan te kijken. Dat er iets van warmte in zit is logisch, maar om een podium in duotone te zetten is jammer. Ik luister met mijn ogen dicht, en hoor een prachtige melodie in een intens warme stem, met een vrolijke inbreng van muzikale klanken door goedgehumeurde muzikanten. De performance biedt me niets, het is zelfs saai. Aan het theater ligt het niet. Het is Branco zelf die misschien haar dag niet heeft. Vanavond luister ik naar haar cd in een live theater. De 'Alegria' of vreugde is er niet vandaag, en dat is wat ik wel verwacht met zo'n album en de vormgeving ervan. Misschien een klassiek gegeven: achter de clown zit een triest verhaal.  

Deel via social media: