Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-07-02 07:00:00 • 5 min lezen

De plaatjes van Jack White

Op maandag 25 juni 2012 heb ik intens kunnen genieten van een concert van Jack White in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Terwijl de zaal vol liep werd de achtergrond alvast ingekleurd met bluesmuziek waar het onmiskenbare nostalgische gekraak van vinyl de toon zette voor de rest van de avond. Ook het voorprogramma, First Aid Kit, twee meisjes met gitaar en keyboard en een drummer voor het nodige slagwerk, kwam goed uit de verf. Trots vertelden de dames dat een van hun nummers door Jack White zelf was geproduceerd en het daarop volgende lied werd vervolgens al headbangend gebracht. Iets uitbundiger dan ik vond passen, maar het zij ze vergeven, de lieflijke folk uit Zweden heb ik erg kunnen waarderen. Na een intermezzo vol knappe mannen met baarden in stemmig zwarte jagers pakken die het podium gereed kwamen maken, kon het echte werk beginnen.

Jack White heeft op zijn solotour de beschikking over twee bands. Eentje bestaande uit allemaal mannen, de andere uit alleen vrouwen. Stiekem had ik op de mannen gehoopt, omdat die strakker zouden spelen en daar houd ik nu eenmaal van. Jack koos deze avond echter voor zijn vrouwen. Gelukkig heeft Jack White een plaatje in zijn hoofd, zowel op muzikaal als op esthetisch gebied. Het plaatje van Jack White in een donker maatpak omringd door zes dames gekleed in smaakvolle witte jurkjes kan zonder meer esthetisch verantwoord genoemd worden. Ook de schaduw van Jack die aan het begin van het concert boven ons allen uit toornde dankzij een slim geplaatste spotlight, vond ik een aangename ervaring. En om het plaatje compleet te maken kwamen na het wegtrekken van een doek de drie kenmerkende strepen van zijn Third Man Records label op de achtergrond te voorschijn.

Deze uiterlijkheden hebben echter alleen toegevoegde waarde, als het op muzikaal vlak goed zit…en het zat meer dan goed! Jack White bespeelde zijn gitaar op onnavolgbare wijze en zijn stem sneed dwars door mijn ziel. Heerlijk. De muziek die hij ten gehore bracht was zeer divers. Zo kwamen van de White Stripes ‘Ball and Biscuit’ en ‘Seven Nation Army’ voorbij, werden van de Raconteurs o.a. ‘Top Yourself’ en ‘Carolina Drama’ gespeeld, kwam een groot deel van zijn solo album Blunderbuss aan bod en kwamen hier en daar een paar covers langs. Het concert bestond feitelijk uit muziek van de categorie ‘honkey tonk’ tot aan de categorie ‘snoeiharde garagerock’ en zie dat maar eens tot een geheel te smeden. Dan komt in mijn optiek Jack zijn muzikale plaatje in beeld. Sommige uitmuntende muzikanten, omringen zich op het podium met andere uitmuntende muzikanten. Jack White niet, er was een duidelijk niveauverschil te horen tussen hem en de rest van zijn band, al vormde de zangeres daar overigens een uitzondering op. Het gevolg daarvan was dat hij zich als een ware dirigent over het podium heen bewoog en goedmoedig persoonlijke aanwijzingen rond deelde. Mede door de compacte opstelling op het podium ontstond daardoor een heel intieme sfeer, wat dan weer resulteerde in de perfecte omlijsting van zijn muziek. De strakke garagerock, werd dan weliswaar niet zo strak gespeeld. De solos op de piano die zo super mooi hadden kunnen zijn waren dat niet. Ongelooflijk maar waar, het heeft me niet gestoord. Sterker nog, deze feilbaarheden gecombineerd met de persoonlijke toewijding van Jack White en zijn eigen uitmuntende muzikale klasse smeedden het tot een geheel waar ik me persoonlijk bij betrokken voelde en dat in een uitverkochte HMH. Eén van de crewleden van Jack White zei het al van te voren: “Bekijk het concert niet vanachter je iPhone, maar laat je meeslepen door de ervaring.” En dat is precies wat ik gedaan heb.

Deel via social media: