Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2013-10-30 07:00:00 • 4 min lezen

De terugkeer van de prog-kameel

Band: Camel,

Locatie Melkweg Rabozaal

Datum: 26 oktober 2013

Applaus

Als om stipt half negen de lichten uit gaan in de Melkweg Rabozaal en de huidige samenstelling van Camel de publieksarena betreedt, barst er een oorverdovend applaus los vanuit de zaal. Geen wonder ook. Het mag namelijk een klein mirakel heten dat enige overgebleven oerlid van de band, gitarist Andy Latimer, überhaupt nog op het podium staat. Meer dan een decennium lang vocht hij tegen een dodelijke ziekte waar hij nu eindelijk herstellende van lijkt. Maar veel had het niet gescheeld. Camel op tour: eigenlijk had niemand het meer verwacht.

Snow Goose

Dat de band besluit te openen met het integraal gespeelde album “The Snow Goose” blijkt een eerbetoon aan Latimer’s voormalige bandkompaan Peter Bardens. Waar Latimer de doodsdans voor nu ontsprong, ontsprong Bardens ‘m niet en overleed aan een andere dodelijke ziekte. Je hoeft maar naar de mimiek van Latimer tijdens zijn spel te kijken om de koude rillingen over je rug te krijgen. Hoe fragiel hij daar staat, soms moeite hebbend met het spelen van de prachtigste noten, en hoeveel verdriet en herinneringen er in zijn ogen staan, als hij de stukken speelt die Bardens ooit samen met hem componeerde. Toen ze nog jong waren, gezond waren en de wereld hen tegemoet lachte. Ik heb nog nooit met een brok in mijn keel bij een concert gestaan, maar de combinatie van de muziek en de wijze waarop Latimer zijn hele ziel en zaligheid in zijn spel legt, maakt dat ik het niet droog houd.

Loskomen

Na de kleine vijfig minuten die het ge-herarrangeerde album duurt neemt de band even een pauze om daarna verder te gaan. En omdat ik “The Snow Goose” niet echt het sterkste album van de band vind (en het live, zonder orkest, ook niet altijd even lekker uit de verf komt) ben ik blij als de band in dit tweede deel er écht voor gaat staan. De song “Never let go” van het eerste Camel-album opent de trip down memory lane waarna de band klassiekers als “Air Born”, “Song Within A Song” en “Echoes” afwisselt met een rarity in de vorm van “Tell me” (dat voor zover ik weet nog nooit door de band live werd gespeeld) en meer recent werk van de albums “Harbour Of Tears” en “A Nod And A Wink”. Met name het slotnummer van het laatstgenoemd album, “For Today” (tevens het slot van de reguliere set), zorgt voor kippenvel en tranen bij zo’n beetje iedereen in de zaal. “Never give a day away”, zingt Latimer en een ieder die kan horen met het hart, hoort de waarheid in de woorden die deze kwetsbare, oud geworden man tot zijn publiek zingt. Het is het slotakkoord van een emotioneel concert dat in de vorm van klassieker “Lady Fantasy” nog een laatste toegift kent.

De band

De band heeft duidelijk plezier in het samen spelen wat er echter ook voor zorgt dat men hier en daar wat steekjes laat vallen. Met name drummer Dennis Clement en toetsenist Jason Hart maken zich hier schuldig aan. Tegelijkertijd zijn het ook zij (en derde new recruit Guy LeBlanc) die voor wat extra vuur zorgen rondom het spel van oudgediende Andy Latimer en bassist Colin Bass. En als vanavond één ding duidelijk maakt is het wel dat Camel niet gaat over mechanische precisie, maar dat Camel gaat over gevoel.  Gevoel, en hoe mooi jeugdsentiment, melancholie, verdriet, verlies, levenservaring en triomf over de dood kunnen klinken in de handen van iemand die het allemaal heeft meegemaakt. Meer zeggend door noten weg te laten dan door ze te spelen blijft Latimer, net als Pink Floyd’s David Gilmour, een gitarist van eenzame en niet te imiteren klasse.

De wereld is een betere plek met hem erin.

Deel via social media: