Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-07-01 07:00:00 • 12 min lezen

Down The Rabbit Hole – 27, 28, 29 juni 2014

‘A campingflight to…Down The Rabbit Hole.’ Inderdaad het kleine zusje van Lowlands.

Voor velen ook Mojo’s antwoord op ‘Best Kept Secret’, dat met veel promotie vorige week voor de tweede keer werd gehouden in Hilvarenbeek. Eenzelfde soort lifestyle festival gericht op muziek, nog geen 100 km verderop. Voor de festivalgangers die er bij Best Kept Secret ook waren, is het moeilijk om niet om de vijf minuten een vergelijking te trekken. Er zijn gemeenschappelijke factoren genoeg: een prachtige ligging aan het water, kleinschalig en overzichtelijk, hippie sfeer, luxe(re) slaapalternatieven, gericht op een volwassen doelgroep (lees: met geld) en alles milieuverantwoord. Maar natuurlijk ook verschillen. Laten we maar snel wat objectieve plussen en minnen uitdelen, dan hebben we dat gehad.   

DTRH biedt als groot voordeel dat alle bezoekers zouden passen in de drie grote tenten bij eventuele regen, daar waar je op BKS met een bio vuilniszak moet beschermen tegen de elementen. Dikke plus. DTRH heeft een nachtvergunning. Dikke vette dubbel plus. BKS heeft de primeur met een nieuw betalingssysteem: een chip aan je festivalbandje. Geen bonnen kwijtraken en een hele transparante betaling. Een verdiende plus, hoewel je nu ook geen bonnen meer vindt tussen het platgetrapte plastic. Platgetrapt plastic dat je op BKS trouwens niet vindt, aangezien men er werkt volgens Duitse formule: statiegeld bekers. Een schone plus. DTRH’s alternatief: een leger van schoonmakers om de rommel op te prikken. Misschien wat omslachtiger, maar het doet de truc. Plus.

 

VrijdagHet is druk bij Roosbeef, die samen met haar drummer het kleine openluchtpodiumpje ‘De Vuurplaats’ vroeg in de avond verovert. Het rammelt aan alle kanten en het mist een beetje de atmosfeer van haar plaatjes. Maar dat is de charme van Roosbeef live.

Dan op naar de ‘Fuzzy Lop’. Het publiek weet nog niet goed wat het aan moet met The Soft Moon. Duistere new wave, lome krautachtige beats en soms ijzige kreten om het publiek bij de les te houden. Dat laatste lukt het drietal moeilijk en raar is dat allerminst. Nihilistische noise op een Nijmeegs alto-feest is zo logisch als Roosbeef op een Rotterdamse rave. En daarom een zo verschrikkelijk fijne afwisseling.

The Brian Jonestown Massacre speelt voor de tweede keer sinds 1988 (!) in Nederland. Te-Gek. Met ongeveer net zo veel gitaristen als geschreven albums is het druk op het podium. Apathische shoegaze in een bijzondere retrovorm, gespeeld door bakkebaarden op leeftijd die hun muzikale helden op alle vlakken lijken te eren (zie de naam). Van The Stones tot de Smiths, maar in de vlakke stijl van Black Rebel Motorcycle Club en The Jesus And Mary Chain. Door je wimpers heen zou je zelfs zeggen dat er een jonge Johnny Marr op het podium staat, vlak naast een dikke John Lennon. Tot zo ver de referenties. Dit is een bijzonder collectief met een vreemde aantrekkingskracht. Die van een cult.

De topper van de avond is, laten we hem toch maar de ‘Blur frontman’ noemen, Damon Albarn. Van britpop tot alternatieve rap en nu en singer-songwriter. Een rasmuzikant. Zijn set is redelijk ingetogen, vol van nummers van zijn nieuwe album en afgewisseld met songs van Gorillaz en twee niet-hitjes van Blur. Albarn is op alle vlakken fenomenaal. Tijdens de toegift gaat de halfvolle tent massaal plat tijdens ‘Clint Eastwood’, waarna ‘Song 2’ schittert door afwezigheid. Albarn en band worden voor twee nummers bijgestaan door een zwart gospel koor. ‘Heavy Seas’ wordt opgedragen aan Bobby Womack die net tevoren is overleden. Een extra lading op een toch al serieuze toegift. IJzersterk.

 

ZaterdagDeWolff doet vanmiddag wat ze al jaren doen: 60’s rock maken en tot in de puntjes verzorgd. Lange solo’s, goeie performance en een authentieke sound. Het ontbreekt nog steeds aan nummers die blijven hangen helaas. Daar hebben we The Black Keys voor. The Veils zijn op dreef. De charismatische Andrew Finn toont met een brede glimlach 100% inzet, ook al is het vroeg in de middag, ook al is het bijna de laatste show van de tour. De nummers van hun laatste plaat krijgen weinig respons. Het publiek lijkt niet voor The Veils naar DTRH te zijn gekomen.

Heftige 70’s sludge/stoner is er in de ‘Teddy Widder’. Uncle Acid & The Deadbeats speelt een Black Sabbath meets Alice Cooper. Psychedelische doom met mooie dubbele zang. Weinig variatie in de nummers is misschien het enige minpuntje. Thomas Dybdahl is mooi, heerlijk rustig en altijd zoetsappig. Dichterbij Jeff Buckley hebben we het nog niet gehad. Half Moon Run pakt het publiek met meer gemak in. Volgens verwachting natuurlijk met een single als ‘Full Circle’, maar verrassend genoeg ook met enkele nieuwe tracks.

Hoofdact The Black Keys maakt alle verwachtingen waar. Met (te) veel gemak spelen Dan Auerbach en Patrick Carney de tent he-le-maal plat. Hoofdzakelijk terend op nummers van El Camino worden alle ho-ho’s en hey-hey’s luidkeels meegeschreeuwd, terwijl het zweet langs het tentzeil naar beneden druipt. Als ze het podium aflopen na ‘Little Black Submarines’ overstemt het publiek nog minuten lang de onthutste presentator van de ‘Hotot’. The Black Keys zijn de hype nog niet voorbij.

 

ZondagTaymir is de zoveelste retro band op DTRH. Jonge gasten, gelukkig nog zonder Haagse attitude. Nu maar hopen dat ze niet veel van superkwal Spike opsteken. Hozier speelt voor een halfvolle tent, maar wel voor publiek dat ondersteboven is van hem. De singer-songwriter lijkt er verlegen van te worden. Een ontzettend muzikaal en veelomvattend talent.

De synthpop van Polica wordt gezien als één van de betere acts van het festival. Ze leggen het af tegen de oranjegekte op het veld naast de Hotot waar MGMT en The Naked & Famous het beide opnemen tegen de voetbalwedstrijd. Het wordt een gelijkspel zullen we maar zeggen. Als de arbiter affluit verspreid het voetbalgelal zich over het terrein heen en rest er alleen nog een herinnering aan de wedstrijd en een veld met plastic bekertjes.

De Hotot is wederom gevuld voor Foals. Wat een show! Dit is hoe Nine Inch Nails zou klinken als Trent Reznor pop zou maken. Veel energie, hard, elektronisch, lompe riffs en toch geschikt voor de radio. Foals is hard op weg om een afsluiter te worden op de grote festivals. Op DTRH hebben ze zich in ieder geval ruimschoots bewezen.

 

De conclusieDown The Rabbit Hole slaagt met een 8. Jarenlange organisatie hebben geleid tot een goed uitgedacht festival dat inspringt op de behoefte van nu. Niet te groot, niet te klein, verschillende veldjes voor verschillend publiek (slim!) en eindelijk is er een keer geen plek voor hardstyle en aanverwante irritaties, lees; geen harddrugs. Misschien een kleine overkill aan retro hippie bandjes, hoewel die het wel goed doen bij het studentikoze publiek uit Nijmegen en omgeving. Het is al met al wel heel erg Woodstock, maar binnen die kaders is er toch voldoende variatie en zeker genoeg te doen. In een tijd dat er in Nederland meer festivals ontstaan dan cafés is het leuk dat we toch weer een niet overbodig festival rijker zijn.

Deel via social media: