Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JOKE SCHOT
2012-12-06 07:00:00 • 5 min lezen

Een avond North Sea Jazz Club maakt niet volmaakt gelukkig. Tekst Jacques Nachtegaal- - Het Collectief N & P

Een avond North Sea Jazz Club maakt niet volmaakt gelukkig

Door Jacques Nachtegaal – Het Collectief N & P.

 

Het is een mooi affiche met twee concerten op één avond om 20.00 uur Shuggie Otis, inderdaad de zoon van en om 23.00 uur Alice Russell de Britse soulzangeres. Het is mijn eerste bezoek aan de North Sea Jazz Club op het Amsterdamse Westergasfabriek terrein, en mogelijk ook mijn laatste. Niet dat de sfeer er niet goed is of dat het onmogelijk parkeren is in de omgeving, zelfs het te koude en kleine glaasje bier zullen me niet weerhouden. Het is de akoestiek. Die is meer dan droevig. Ja, misschien is een lekker laag plafond leuk in een Parijs jazz keldertje maar in een jazzclub in Amsterdam verwacht ik op dit gebied zeker meer kwaliteit. Men denkt dat dan te kunnen compenseren met een waanzinnig hard volume en dat in combinatie met die beroerde akoestiek zullen mij waarschijnlijk nimmer meer terug doen keren in deze Amsterdamse locatie.

Wat een zonde allemaal want het concert van Shuggie Otis was een verder geweldig concert, helaas was Otis amper te verstaan (akoestiek probleem) maar zijn gitaarspel is virtuoos. Niet voor niets was hij vaak een graag geziene gastmusicus bij de groten der aarde. Zo speelde hij bij Zappa maar eveneens bij Etta James. Op zijn eigen albums werd hij onder andere bijgestaan door Wilton Felder, vader Johnny en George Duke. Inderdaad een man met een reputatie. Het concert in de North Sea Jazz Club was zijn eerste op Nederlandse bodem en dat terwijl deze inmiddels 59 jarige Multi-instrumentalistische singer/songwriter al op  15 jarige leeftijd speelde met Al Kooper en met hem een prachtig album vulde. Voor deze gelegenheid had Otis een ijzersterke band met zich mee genomen, waarin onder andere drie geweldige blazers, Michael Turre (saxofoons), Albert Wing (Saxofoons) en Larry Douglas (trompet), die op het veel te kleine en lage podium van de NSJ Club het grootste deel van het concert in duisternis gehuld bleven. Inderdaad ook de belichting is een beetje houtje-touwtje vanavond. Openend met “Comin Home Baby” speelde hij verder ondermeer “Happy House”, het meesterlijke “Sweetest thang” en natuurlijk zijn allergrootste succes “Strawberry Letter 23” wat vooral een hit is geworden door The Brothers Johnson in de productie van Quincy Jones. Toch ben ik enorm benieuwd naar de ervaring die Otis en de zijnen, de overige bandleden die Otis bij zich had waren Nick Smith (toetsen), James Manning (Bas) en Marvin Smitty Smith achter de drums, overhielden aan dit concert. Het publiek dat het oorverdovende geluid voor lief nam kon overigens maar moeilijk afscheid nemen van deze geweldige band van Shuggie Otis, maar het volgende concert wachtte nu eenmaal en er moest omgebouwd worden dus kon Otis, hoewel hij het graag had gewild niet veel extra nummers spelen. Het publiek dat een kaartje voor 1 concert had gekocht werd verzocht de zaal te verlaten, de mensen met een paspartout moesten zich gedurende de changementen maar aan de bar vermaken. Kaartcontrole vond niet plaats dus velen bleven hangen om ook iets van Alice Russell mee te nemen. Helaas leed mevrouw Russell onder hetzelfde probleem als Shuggie zo even voor haar, de muziek werd zo slecht geregeld dat ik tot mijn verdriet tot ver in het zesde nummer de musici heb zien gebaren en klagen over hun monitorgeluid en de muzikale balansverhoudingen. Alice Russell is misschien qua sfeer een beetje te vergelijken met Duffy, alleen heeft die een minder gescheurde stem. Russell zingt in een stijl die het midden houdt tussen de eerder genoemde Duffy en Amy Winehouse. Soul, Jazz en blues in een aardige mixture. Wat wel opviel was dat ze met haar vaak iets te schelle stemgeluid de aandacht van een deel van het publiek niet vast kon houden en al snel liepen er mensen weg. Hoe het de avond er voor in de Rotterdamse Jazz club Bird is gegaan, is mij onbekend, maar dit keer begreep ik de reactie van het publiek. Alice Russell is niet voldoende pakkend en boeiend genoeg qua stem en songs om langer dan een nummer of zeven de aandacht vast te houden. Dit concert, bedoeld als showcase voor haar in februari 2013 te verwachten album “To Dust” had eigenlijk een beter lot verdiend en eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen hoe anders zou het zijn geweest in een zaal met wel een goede akoestiek en een technicus achter de knoppen in plaats van een nitwit zoals in dit geval.

Deel via social media: