Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JOKE SCHOT
2013-03-01 07:00:00 • 5 min lezen

Een avond vol Groove met het Metropole en Bona door Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P

Een avond vol Groove met het Metropole en Bona door Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P

Perfectionisme, dat is wat het Metropole Orkest nastreeft en Richard Bona is het daar volledig mee eens. Zodoende besloten ze hun samenwerkingsconcert in het kader van de Grande Finale van de Metropole Arrangers Workshop 2013 in de toegift, in de Rotterdamse Lantaren, met opnieuw het nummer waar ze ook voor de pauze mee eindigden; “Please, don’t stop”.

Ieder jaar nodigt Het Metropole Orkest wereldwijd jonge musici uit om composities, compleet gearrangeerd voor groot orkest, in te sturen, hiervan wordt een eerste selectie gemaakt van twintig topstukken, uiteindelijk blijven er 8 arrangeurs over (waaronder ook dit keer weer geen Nederlander) die met Het Metropole Orkest de muzikale inhoud van de invitatieavond in Rotterdam mogen arrangeren. De geïnviteerde gast dit keer was bassist, vocalist Richard Bona.

Bona zijn materiaal voert de boventoon tijdens dit concert en de jonge arrangeurs hebben werkelijk topwerk geleverd want het klonk stuk voor stuk meesterlijk. Bona die sterke invloeden heeft opgedaan uit zijn samenwerking met Jacco Pastorius, maar ook samenwerkte met onder andere Joe Zawinul, Larry Corryel, Steve Gadd de gebroeders Brecker, en zelfs, in zijn eerste jaren in Amerika, een studiosessie deed met vader Brecker, George Benson en Bobby McFerrin. En de leergierige man uit Kameroen pikte overal iets mee. Zijn stijl is weergaloos en deels vergelijkbaar met Pastorius. Hij speelt smooth maar wel met een geweldige groove in zijn spel. En “Slave to the Groove” was het thema waar deze muziekavond op gebaseerd was.

Zoals gewend was het Metropole weer helemaal geweldig, openend met een oud stuk van het Metropole “Hope”, een van de meer dan 15.000 composities die het Metropole op haar naam heeft staan. Wist elke bezoeker in de totaal uitverkochte Lantaren direct dat dit net als vorig jaar een gedenkwaardig concert zou worden. Eenmaal uitgebreid met Bona, in het midden van het orkest op een verhoging gezeten ging het pas echt goed los. Bona is een zeer begenadigde bassist op de 5 snarige basgitaar, waar hij prachtige melodielijnen uit weet te toveren en zijn stem is aandoenlijk pakkend, warm en bovenal emotionerend. Mede door Bona zijn vocalen kreeg het concert nog meer persoonlijkheid en directe chemie met het publiek. Hoewel the Groove heel het concert duidelijk aanwezig is gaan de toeschouwers pas echt los bij “Please don’t stop”wat Bona van muziek voorzag en waarvoor John Legend de tekst schreef, wat terug te vinden is op Bona zijn album “Tiki”, waar overigens nog veel meer topwerk op staat, maar dat terzijde.

Na de Pauze lijkt iedereen, zowel orkest, dirigent Vince Mendoza en Richard Bona tijdens deze Grande Finale van de Metropole Arrangers Workshop 2013 in een nog enthousiaster stemming. Nu blijkt nog veel meer hoe mooi de arrangementen zijn uitgewerkt. Zo zijn er een prachtig mooi stukjes arrangementen gecreëerd om Saxofonist Leo Janssen en Bart van Lier op trombone te laten schitteren, waarmee Bart eens en temeer bewijst een van de beste Trombone spelers van de wereld te zijn. Een nummer trekt Vince Mendoza zich even terug in zijn kleedkamer en dan mag Bona los, maar bescheiden als hij is tegenwoordig, wordt het geen gefreak of ego poetserij met onbegrijpelijke licks of loopjes maar een prachtig mooi en kunstig nieuw stuk dat hier in Rotterdam haar première beleefd en bedoeld is voor Bona’s nieuw te verwachten album. Bij terugkeer van Mendoza valt weer op dat daar waar de vocalen van Bona als op vleugels worden gedragen door de strijkers van het orkest, met name in de rustige partijen van het materiaal, hoe heerlijk warm de geweldige akoestiek van deze zaal klinkt. Ook elke klank van klarinet, trompet, trombone en fluit zijn afzonderlijk duidelijk te onderscheiden. De technici van het orkest hebben weer topwerk geleverd en dat straalt uit over het orkest en de gast wat ze aanzet tot nog meer enthousiasme zodat het concert de status van een muzikale topper bereikt. Wie je nou ook aan dit geweldig orkest koppelt, van Al Jarreau, Moke, Adrian Belew, Chaka Khan tot Richard Bona, het zal altijd weer verrassend en tot in de details geperfectioneerd klinken. En vanuit dat enthousiaste perfectionisme wordt besloten ten behoeve van de gemaakte filmopnamen van deze avond “Please don’t stop” nogmaals op te nemen als extra toegift omdat de lichtreflectie op het achterdoek iets te veel op een disco deed lijken. Hoe bedoel je perfectie

Deel via social media: