Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-05-05 07:00:00 • 9 min lezen

Een speciale koninginnenacht met FINK in het Concertgebouw

Elk jaar weet het Concertgebouw de viering van de verjaardag van de Koningin op speciale wijze in te luiden. Vorig jaar kreeg Patrick Watson nog de eer, dit jaar is het de beurt aan de Britse popformatie FINK. Samen met het concertgebouworkest, dirigent Ivan Meylemans en componist Jules Buckley bundelen zij hun krachten. Het resultaat? Een bijzonder smaakvol optreden in het uitverkochte Concertgebouw.  Popmuziek samensmelten met klassieke muziek, vaak is het een mooi streven dat een succesvolle realisatie mist. Het Concertgebouw weet echter elk jaar een koninginnenachtconcert te organiseren waar pop en klassiek elkaar juist wel complementeren en versterken. Voor FINK is deze avond een hoogtepunt van zijn jonge, maar zeer succesvolle bestaan. Slechts zes jaar geleden bracht FINK, toen nog enkel bestaande uit singer-songwriter Fin Greenall, zijn eerste album Biscuits for Breakfeast uit. Samen met Guy Whittaker (bas) en Tim Thornton (drums), die sinds het tweede album Distance And Time (2007) onderdeel van FINK zijn, weten zij met hun minimalistische doch beladen nummers telkens weer hun luisteraars in een intense roes te brengen.  Vanavond worden nummers van FINK afgewisseld met klassieke muziek gespeeld door het Koninklijk Concertgebouw Orkest (KCO). Wanneer het de beurt is aan het KCO, nemen de drie bandleden plaats op de Franse bistrostoeltjes aan de zijkant van het podium. Dat vinden de heren duidelijk totaal niet erg, want ze zijn zichtbaar onder de indruk van Nederlands beste symfonieorkest.  Wanneer het KCO FINK muzikaal begeleidt, geeft dat de minimalistische liedjes van FINK meer kracht. Op de momenten dat het orkest slechts een kleine rol vervult, komen de liedjes goed tot hun recht. Met een intensere muzikale beleving als gevolg, zoals wanneer strijkers worden toegevoegd aan de nummers ‘Sort Of Revolution’ en ‘Walkin’ In The Sun’.  Maar vaker werkt de kracht averechts op de kleine liedjes van FINK. Zanger Fin Greenall heeft namelijk geen erg groot bereik en het lukt hem daardoor vaak niet om boven het orkest uit te steken. Daarnaast gaat de filmische bombast van het orkest niet altijd goed samen bij de minimalistische nummers. De kracht in een nummer als ‘Yesterday Was Hard On All Of Us’ zit ‘m juist in de subtiliteit, als je daar plots een groots orkest in integreert, doet dit afbreuk aan de sfeer en de intensiteit van het liedje.  Ondanks dat het KCO er regelmatig met de hoofdrol vandoor gaat, maakt dit het concert er zeker niet minder mooi op. De grote FINK fans zullen misschien teleurgesteld zijn dat FINK vanavond niet de hoofdrol speelt, maar het blijft een enorm bijzondere ervaring, omdat dit een laagdrempelige en amusante manier is om in aanraking te komen met klassiek. De gemiddelde FINK-luisteraar zal immers niet vaak naar het Concertgebouw gaan en zal al zeker niet veel klassiek thuis draaien. Een mooie gelegenheid voor het Concertgebouw om nieuwe zieltjes te winnen dus.  Het KCO speelt onder leiding van de Vlaamse dirigent Ivan Meylemans werk van onder andere John Adams, Charles Ives en Benjamin Britten. De populaire Jules Buckley is voor de derde maal door het Concertgebouw gevraagd om de arrangementen te verzorgen. Sommige stukken zijn filmisch en licht (zoals Sunday Morning van Benjamin Britten), andere psychotisch en experimenteel (zoals The Infernal Machine uit Phantasmata van Christopher Rouse). Een weloverwogen auditieve achtbaan waar je je als luisteraar, vanuit de comfortabele rode stoel in het Concertgebouw, graag in laat verliezen. Al met al weet het Concertgebouw ook dit jaar van de koninginnenacht een smaakvol en bijzondere avond te maken. De prachtige akoestiek van het Concertgebouw gecombineerd met de kleurrijke belichting en het beheerste spel van beide partijen maken het geheel voor velen een zeer aangename introductie op de klassieke muziek. 

Deel via social media: