Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-08-18 07:00:00 • 12 min lezen

Fat Freddy's Drop geeft Paradiso een knallend maar niet vernieuwend optreden

Foto's en recensie door Douwke de Backer

De band Fat Freddy’s Drop is aan een Europa-tour bezig en gelukkig hebben ze ons kleine landje niet overgeslagen. Zowel Eindhoven, Amsterdam als Groningen mogen de heren van Fat Freddy’s Drop ontvangen. Op woensdag 15 augustus staan ze in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam. Fat Freddy’s Drop zet de poptempel op z’n kop, maar laten niets nieuws zien.

 

Fat Freddy's Drop is voor de derde keer in Amsterdam Amsterdam is voor de mannen niet de eerste keer, zo staan ze in 2009 al in Paradiso en in 2011 in de Melkweg. Tijdens het optreden in 2009 is de band duidelijk verrast door de populariteit die ze al vergaard hebben in een land dat ze nog nooit hadden aangedaan. Twee jaar later, wanneer ze in de Melkweg spelen, zijn ze zich daar duidelijk meer van bewust en zetten ze een steengoed optreden neer, genietend en zekerder van hun eigen kunnen. Het optreden van vanavond is daar een replica van, maar dan zonder vernieuwing en met ogenschijnlijk vermoeide bandleden.

 

No nonsens bij de band Heerlijk aan de mannen van Fat Freddy’s Drop is dat ze allemaal zichzelf zijn op het podium: de één strak in het pak, de ander in trainingspak, weer een ander draagt een rocklook, de rest lijkt zomaar wat uit de kast te hebben getrokken. Ook doen ze vrijwel niets aan de aankleding van het podium en zelfs de verlichting is sober. Fat Freddy staat voor no nonsens.

 

De band telt acht koppen. De focus ligt altijd op de blaasinstrumenten. Drie man sterk met een trompet, een schuiftrompet en een saxofoon. Opvallend is dat de zanger, Joe Dukie, altijd aan de zijkant van de band staat opgesteld en zeker niet het middelpunt opzoekt. Zijn stem is niet overheersend en vermengd zich feilloos met de andere muziekinstrumenten.

 

Roady en Wandering Eye doen het altijd goed De mannen openen met een typische Fat Freddy’s Drop-sound; een funky reggaebeat met de blaasinstrumenten in de hoofdrol. Dan brengen ze het bekende ‘Wandering Eye’ ten gehore. Die kickt in bij het, sowieso al enthousiaste publiek. De zaal is los. Als de rapper het podium opkomt en “fire fire” roept, weet het publiek dat het tijd is voor ‘Roady’. Deze tophit hoort natuurlijk in hun optreden. En phoe, wat is dat toch een goed nummer. De band speelt bekende nummers van hun verschillende albums en nemen voor elk nummer ruim de tijd. Zo ruim zelfs, dat het op sommige momenten wat te langdradig is.

 

Fat Freddy lijkt moe Dat Fat Freddy ook kan knallen laten ze zien met de freestyle housy nummers die ze ter plekke lijken te verzinnen. Joe Dukie neemt wat loopjes op van zijn eigen stem, van de saxofonist en van de rapper en probeert daar een nummer van te maken. Dat gaat mis. De beat loopt niet gelijk met de loopjes en plaatsvervangende schaamte rolt door het publiek. De zaal herpakt zich net zo vlug en zingt mee, gilt, juicht en danst. Maar wat is er toch aan de hand met Fat Freddy’s Drop? De bandleden lijken vermoeid, missen enthousiasme. Ze kunnen weliswaar zonder gêne meeliften op hun succes, op hun steengoede nummers, op de geweldige soulstem van Joe Dukie en op hun enthousiaste publiek, maar toch is het jammer dat ze dit doen. Hopelijk hervinden de heren inspiratie en komen ze met een fris nieuw album.

 

De toegift begint met het housy nummer ‘Never Over’ en eindigt met het populaire ‘Ernie’ en ‘The Raft’. Zoals altijd staat de schuiftrompettist ondertussen in z’n onderbroek. Hij begint standaard in een vintage trainingspak en eindigt altijd met een stuk minder kleding aan.

 

Volgende keer beter? Het publiek kan voldaan naar huis, ze hebben immers een optreden van Fat Freddy’s Drop bijgewoond, maar Fat Freddy’s Drop zal hier niet nog eens mee weg komen. De topalbums Based on a True Story en Dr Boondigga and the Big BW zijn nu al evergreens en kunnen nog wel even mee. De optredens echter mogen wat verrassender. Kom op mannen!

Deel via social media: