Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2012-12-06 07:00:00 • 7 min lezen

Father John Misty: Rock ’n Roll met vallen en opstaan

Na zes albums die voor een (voormalig) drummer van Fleet Foxes opvallend weinig reuring te weeg brachten, komt J. Tillman in 2012 met het pseudoniem Father John Misty op de proppen. Naar eigen zeggen omdat hij “never liked the name Joshua” en “got tired of J.” Het album Fear Fun raakt plots alles wat eerdere albums misten; directheid, overtuiging én een flinke dosis rauwe Rock 'n Roll. Mede door de productie van Laurel Canyon revivalist Jonathan Wilson herrijst het Amerikaanse westkust geluid van eind jaren zestig op dit album overweldigend uit het as. Een schot strak in het oog van de roos. Fear Fun is een album dat ongetwijfeld hoog in het jaarlijstje van de muziekkenner prijkt. 

 

Opkomen met de woorden “Fuck you, shut up!” getuigt van lef en bevestigd gelijktijdig de eerdergenoemde overeenkomsten met de hoogtijdagen van rockmuziek. Waar destijds Jim Morrison geregeld het publiek zó de mond snoerde is het vanavond de beurt aan Joshua Tillman. En deze opmerkelijke begroeting is niet de enige gelijkenis die Joshua heeft met de iconische frontman van The Doors. De woorden “we could do ayahuasca baby, if I wasn't holding all these drinks” uit het nummer I’m Writing A Novel blijkt vanavond in Joshua's eigen dovemans oren te zijn gevallen. Deze gast is namelijk as high as a kite...

 

Vanaf de eerste tonen maakt de ruw behaarde frontman een gedesoriënteerde, verwilderde indruk. Zijn vaak onverstaanbare gebrabbel, onsamenhangende woorden en falende evenwicht, zorgen ervoor dat hij vaker op de grond ligt dan op zijn voeten staat en voedden de overtuiging dat professor Bararabas' tijdmachine ons heeft meegenomen naar een drugs gevoed optreden van een uit zichzelf tredende jaren zestig band. Zo wordt het even krachtige als prachtige Nancy From Now On gezongen vanonder een jas en met een riem om de schedel. Zodoende horen we een nu onherkenbare sjeik de woorden ”oh poor me another drink , and punch me in the face..” zingen.

 

Joshua herschrijft zijn teksten terwijl hij ze de ether in schalt. Soms geslaagd en grappig, maar vaker krijg je het gevoel dat hij zijn eigen teksten hiermee belachelijk maakt. Maar ook al is zijn gezang soms ronduit vals en irriteert het de trommelvlies, toch word je als toeschouwer steeds meer zijn wereld in gezogen en zorgt de voortdurende, vaak poëtische interactie (“don't mock Jesus! He's taken far better men to far worse places”) met het publiek ervoor dat bewondering tijdens het concert de overhand krijgt. Het gevoel hier getuige te zijn van een bijzonder optreden overheerst.  

 

Mensen die voor een foutloze vertolking van het album Fear Fun kwamen, komen bedrogen uit. Muzikaal gezien is het zelfs geregeld bar slecht en is de zanger nauwelijks in staat toon te houden. Maar de show is zó overweldigend en zó ongelooflijk intens dat vergeleken met Father John Misty de oud collega’s van Fleet Foxes een verzameling onschuldige koorknaapjes lijken. De intensiteit van Joshua in combinatie met het grove geluid van de band en het voortdurend psychedelisch getokkel van een Harry Potter look-a-like gitarist, zorgen voor een onvervalste Rock 'n Roll ervaring. Voor de eerder afgedropen, verbouwereerde album liefhebber was het daarentegen misschien iets té veel Rock ’n Roll voor de maandagavond.

 

Foto's: Anoek de Wit

Deel via social media: