Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-11-21 07:00:00 • 5 min lezen

Fluisterjazz van Gretchen Parlato

 

De dame links van me begroet uitbundig een lang niet geziene vriendin. "She is my vocal coach", legt ze me uit. Rechts van me begint een discussie over de hoogte van het podium en de grootte van Gretchen Parlato. Of ze wel of niet hoge hakken zal dragen en waarom het podium verhoogd is. Heeft dit te maken met het ego van Parlato, of een actie van Lantaren Venster zelf? Het blijken Klinische Psychologie studenten. Dit geeft ongeveer het gemiddelde publiek van deze avond weer.

De band bestaat uit echte Amerikaanse Jazz Cats. Wollen mutsen, baarden. Coole gasten. Gretchen heeft inderdaad een paar stiletto's aan. Als ze zingt heeft ze haar ogen dicht. Haar hese, zuivere stemgeluid voert je mee in haar fantasiewereld. De ritmische structuren zijn uiterst complex. Dit wordt geen dansavondje. Er komt een moment dat ze vraagt of het publiek wil meezingen met een  nummer dat ze heeft geschreven voor haar zwangere vriendin. Het meezingstukje heeft ze al voor de zwangere buik gezongen. Ow Wee O Wah Wah... Het metrum is een 6/8 en een 7/8 maat? Ik tel me rot. Dan vraagt ze of het publiek ook een tweede of derde stem hiervan wil zingen. Ik vraag me af of je dit aan een publiek kan vragen. Maar naast me en achter me hoor ik prachtige nachtegalen meerstemmig meezingen. Aan dit publiek kan dat dus gevraagd worden.

Ook de band is fantastisch. Opvallend is dat de drummer tijdens zijn solo de tijd kan vinden om zijn mouwen op te stropen. En de bassist tijdens zijn solo-moment voortdurend aan zijn knoppen draait en zijn vijf-snarige bas stemt. Ook de stiltes zijn een onderdeel van dit concert. Als tijdens zo een stilte de bassist eerst zijn snoertje laat vallen en vervolgens zijn bashals tegen de microfoon tikt, kijkt hij vragend omhoog. Waarom ik?

 

Tekst / foto: Jasper de Koster

 

Deel via social media: