Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-06-07 07:00:00 • 5 min lezen

Gonjasufi kent twee gezichten

Voor wie gewend is naar Gonjasufi te luisteren om lekker tot rust te komen, is het optreden bij Ekko een onaangename verassing. Gonjasufi heeft namelijk twee kanten en lijkt wel een muzikale Dr. Jekyll & Mr. Hyde. Op zijn albums overheerst de dromerige zanger die met zijn hoge, vervormde stem je meevoert naar hogere sferen en waar Hollandse spacerijen uitstekend bij passen. Maar in Ekko overheerst de opgefokte rapper. Of dat zijn sterkste kant is, valt te betwijfelen.

Veel muziekliefhebbers hebben kennisgemaakt met Gonjasufi via het bejubelde album Los Angeles (geproduceerd door Flying Lotus). Zijn heerlijke trage nummer ‘Testament’ wordt begeleid door de kenmerkende Gonjasufi-stem, door Flying Lotus zelf beschreven als “timeless, incredible filfth”. Sinds deze doorbraak is Gonjasufi bijgestaan door een ander talent genaamd The Gasslamp Killer. Met hem en Flying Lotus maakte Gonjasufi zijn zeer sterke album A Sufi And A Killer. In totaal brengt hij in de laatste twee jaar maar liefst drie albums uit die allemaal een bizarre mix zijn van lo-fi, elektronica, psychedelische hip hop en experimentele funk. De woeste rapper is op deze albums gelukkig nauwelijks aanwezig. Op al deze albums overheerst de zingende Gonjasufi, zijn stem vaak door krakende filters, wegdrijvende echo’s en reverb versterkt.

Ook tijdens het optreden in Ekko wordt de stem van Gonjasufi flink door filters gehaald, vaak zo heftig dat hij niet eens te verstaan is. Dj´s Tenshun en Psychopop staan Gonjasufi bij en beiden blijken een duidelijke voorkeur te hebben voor rauwe, keiharde gedistorte hip hop beats. Deze producers drukken wellicht hun stempel op het optreden: Tenshun scratcht, de beats zijn ratelend en op de distortion is niet bezuinigd. Anders dan Gonjasufi’s albums doen vermoeden, is de sfeer bij het optreden in EKKO eerder agressief te noemen dan psychedelisch. Een groot deel van het optreden vult Gonjasufi met zijn woede. Er is niets mis met goede agressieve experimentele hip hop, de afgelopen jaren zijn er meerdere kwalitatief goede voorbeelden van verschenen (acts als Death Grips bijvoorbeeld). Maar deze pissige kant van Gonjasufi versterkte het optreden zeker niet. Soms uit hij zich pissig tegen de zaal die hij in het begin maar niet met zich mee lijkt te krijgen, dan stopt hij het optreden, omdat het geluid te zacht staat of wandelt hij van het podium af om even backstage te verdwijnen.

Gezegd moet worden dat hij wel alles geeft in het optreden. Hij haalt evenveel energie als zweet uit zijn lichaam (en hij is flink doorweekt op het eind); heftig headbangend en alle lucht uit zijn longen persend staat hij op het podium. Tracks van alle albums komen voorbij en zo nu en dan komen toch rustige nummers als bijvoorbeeld ‘Ageing’ en ‘Holidays’ voorbij, maar die gaan een beetje verloren in de vibe van de rest van het optreden. Gonjasufi blijft een interessante verschijning met een eigen geluid, maar de volgende keer mag de introspectieve en relaxte Sufi meer op de voorgrond treden.  

Deel via social media: