Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-05-09 07:00:00 • 3 min lezen

Groezrock 2014

Groezrock 2014

 

We hebben er een jaar naar uitgekeken en eindelijk was het zo ver: afgelopen weekend vond Groezrock 2014 plaats in het Belgische plaatsje Meerhout. Twee dagen lang de beste punk, emo, hardcore, punkrock en alles wat daar tussenin valt verdeelt over vier podia. Dit jaar niet op zaterdag en zondag, zoals vorig jaar, maar op vrijdag en zaterdag. En dit jaar zonder akoestische optredens. Maar wel zoals ieder jaar de opener van het Belgische festivalseizoen met de goede line-up die we van het festival gewend zijn, met dit jaar headliners NOFX, The Hives en The Offspring.

Dag 1

We beginnen het festival (toegegeven, na wat opstartproblemen aan de late kant) bij The Wonder Years. Hun album The Greatest Generation stond hoog in mijn jaarlijstje van 2013 en de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. Al vanaf opener Local Man Ruins Everything zit het goed, vooral als deze wordt opgevolgd door Passing Through a Screen Door en Woke Up Older.  Het optreden is nog beter dan eerder dit jaar bij de Vans Warped Tour in Eindhoven, waar Dan ‘Soupy’ Campbell toch zo veel van zijn ziel en zaligheid in legde dat je bijna bang was dat hij in huilen uit zou barsten. Een goed begin van het festival!

Bij Terror kun je eigenlijk niet fout zitten. De band uit Los Angeles speelt iedere show zo ongelooflijk strak en de zaal staat dan ook bomvol. Er lijkt geen maximale capaciteit aan de Impericon Stage te zitten. Klassiekers als Always The Hard Wat, Spit My Rage en Live By The Code worden woord voor woord meegezongen en aan ieder verzoek om een cirkle pit of wall of death geeft het publiek trouw gehoor.  

Dat is bij Alkaline Trio wel anders. De zaal is slecht gevuld en het overgrote deel van het publiek dat er staat, staat compleet stil. Dat komt in de eerste plaats doordat het optreden behoorlijk saai is. Daarnaast is het geluid echt belabberd afgesteld, waardoor het vaak een half nummer duurt voordat je herkent wat de Amerikanen eigenlijk aan het spelen zijn. Zonde, want de setlist is met oude nummers als This Could Be Love, Hell Yes en Radio en I Wanna Be A Warhole, She Lied To The FBI en I’m Only Here To Dissapoint van laatste plaat My Shame Is True een perfecte mix tussen oud en nieuw die prima had kunnen werken.

 

Rond 23:00 is er niemand meer op het veld en de paden tussen de festivaltenten te bekennen. Descendents, Taking Back Sunday en H2O staan tegelijk geprogrammeerd en de tenten zijn overvol. Bij laatstgenoemde staat het publiek rijen dik buiten de Etnies Stage. De punkrockers draaien al mee sinds 1995 en nummers als Sunday, Nothing To Prove en Still Here worden tot aan buiten door iedereen meegezongen.

 

Grote verrassing van de dag is Brand New. Waar opener Sowing Season al mooi is op plaat, is het nummer live zo intens dat het je meteen dik kippenvel geeft. Dit geldt voor meer nummers op de setlist, zoals Okay I Believe You, But My Tommy Gun Don’t. De goede keuze van nummers gecombineerd met de prachtige live-stem van frontman Jessy Lacey en de heftige lichtshow maken het optreden van Brand New onverwacht een van de betere van het festival.

 

NOFX komt hun album Punk In Drublic uit 1994 integraal spelen. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar NOFX zou NOFX niet zijn als ze de volgorde van de nummers niet compleet door elkaar zouden gooien, er allerlei nummers van andere albums tussendoor zouden spelen en er niet ondertussen van alles op het podium zou gebeuren. Zo begint de set met 60% en 72 Hookers in plaats van Linoleum en Leave it alone, komt Milo Aukerman van Descendents tijdens Quart in Session en cover Champs Elysées het podium op en is Fat Mike bijna meer bezig met het afzeiken van andere bands én de Belgen dan met muziek maken. Het maakt het optreden alleen maar leuker en beter, en de show is met Tony Sly-cover The Shortest Pier de perfecte afsluiter van de eerste festivaldag.

 

Dag 2

 

We beginnen dag 2 met The Casualties, die ons meteen wakker schudden met het nodige punkgeweld. Nadat de epische theme song van Star Wars door de tent gegalmd heeft komen de heren op, met hun blauwe hanenkammen en centimeters lange rode spikes alleen al de moeite waard om te bekijken. De setlist bestaat uit nummers als Ugly Bastard, We Are All We Have, Punk Rock Love en Tomorrow Belongs To Us en The Casualties speelt de nummers zoals het hoort: hard, snel en goed. Oke, de stem van frontman Jorge Herrera is niet de allerbeste en wordt er in de loop van het optreden ook zeker niet beter op, maar wat geeft dat als de band een cirklepit weet te ontketenen die een wervelwind aan stof doet opwaaien?

 

Bij New Found Glory is het van de eerste akkoorden van opener All Downhill From Here tot aan afsluiter My Friends Over You een feestje en de Amerikanen zijn dan ook de eerste band van de dag die de Monster Stage goed weten te vullen. Wat sowieso opvallend is aan deze editie van Groezrock: het is overal angstvallig rustig. De tenten zijn het overgrote deel van de tijd matig gevuld, lang in de rij staan is er zowel bij de muntjesverkoop als de eettentjes niet bij en zelfs op de tweede dag rond vier uur pinnen vormt geen enkel probleem. Alleen bij de echte headliners is de Monster Stage wel bomvol en zo ook bij The Hives. Waar de Zweden zijn, is energie en dat is ook vandaag niet anders. Traditiegetrouw allemaal gestoken in dezelfde, zwart-witte pakken betreden ze het podium dat is aangekleed met een reusachtige, indrukwekkende backdrop met het gezicht van zanger Pelle Almqvist als gestoorde poppenspeler. De setlist is, net als de rest van het optreden, redelijk voorspelbaar: Main Offender, Wait A Minute, Walk Idiot Walk en natuurlijk Hate To Say I Told You So konden ook niet ontbreken. Alqvist is nog steeds de rondspringende showman met de gepaste arrogantie die we kennen en het werkt nog altijd even goed. Want als hij bij afsluiter Tick Tick Boom de hele zaal om een sitdown vraagt, is er bijna niemand die het spelletje niet meespeelt en blijft staan.

 

De award voor de meest misplaatste boeking van Groezrock 2014 is weggelegd voor Falling in Reverse. Iedereen heeft het er al weken over: wat doet de Amerikaanse band rond oud-Escape The Fate zanger Ronnie Radke hier? Op wat  emo-meisjes na staat de zaal dan ook vol mensen die Falling in Reverse maar al te graag willen zien falen. Wat ook gebeurt, want Falling in Reverse is om te huilen zo slecht. De band is gemaakt en geprobeerd, de nummers inwisselbaar en de zang van Radke niet langer dan twee nummers aan te horen.

 

Dat The Offspring het de laatste jaren allemaal niet altijd even goed meer kan bijbenen is geen geheim en daarom is het ook een beetje het hart vasthouden als de mannen het podium opkomen. Het kan immers twee kanten op met hen, en aangezien de band hun doorbraakplaat Smash integraal komt spelen vanwege het 20-jarig jubileum zou een slecht optreden nog wel eens heel wat jeugdsentiment aan diggelen kunnen betekenen. Maar niets is minder waar: The Offspring zet een show neer zoals we sinds 2004 op Lowlands niet meer van ze gezien hebben. In no-time wordt Smash erdoorheen gejast, gevolgd door een hitjesparade met singles als All I Want, Why Don’t You Get A Job, You’re Gonna Go Far en afsluiter The Kid’s Aren’t Allright. Zanger Dexter Holland is goed bij stem, de band staat er niet zo uitgezakt bij als normaal en de setlist is perfect.

 

Het is lekker dat Groezrock dit jaar weer, net als eerdere edities, op vrijdag en zaterdag gehouden wordt. Op de camping wordt nog tot diep in de nacht doorgefeest en de volgende dag nemen festivalgangers rustig de tijd om hun spullen te pakken en op huis aan te gaan. Groezrock 2015, we kijken nu al naar je uit!

 

Tekst: Annemarie Degens

Deel via social media: