Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-06-06 07:00:00 • 9 min lezen

Iron & Wine en het grenzeloos talent van Sam Beam…

Iron & Wine, het psych-folk-rock vehicle van Samuel Beam, timmert in deze samenstelling al geruime tijd aan de weg. Vanaf 2002 welteverstaan. Debuut 'The Creek Drank The Cradle' wordt nog altijd bestempeld als hun beste werk, maar na het donkere geluid van 'Kiss Eachother Clean', horen we op 'Ghost on Ghost' plotseling de welkome klanken van zonnige folkrock, geserveerd op een warm bedje van subtiele jazz.

In een zeer goed gevuld Vredenburg, worden de bandleden van Iron & Wine zondag 2 juni onder luid applaus ontvangen. Maar liefst dertien man sterk is de formatie vanavond. Frontman Sam Beam wordt geflankeerd door drie strijkers, drie blazers, drie achtergrondzangeressen, een toetsenist, een percussionist en bassist. Als iedereen zijn plaats op het podium heeft ingenomen, wordt ‘The Desert Babler’ ingezet. Een uitstekende keuze, want dit zonnige nummer zet direct de voltallige selectie aan het werk.    

Het grootse geluid dat de band door de bezetting kan brengen, is zeer overweldigend en dwingt de luisteraar haar oor zorgvuldig te spitsen om zodoende de vele details en lagen van de muziek te kunnen onderscheiden. Een erg intensieve bezigheid en daarom is het prettig dat na enige tijd de formatie wordt teruggebracht tot een intiemere setting.  Met nog slechts een toetsenist achter zijn “magic music machine“ twee violisten en een cellist, worden enkele nummers, waaronder ‘Jesus the Mexican boy’ in uitgeklede versies gebracht. Onder het engelachtige geluid van een geplukte viool en cello en zoemende orgel, treedt de warme zachte stem van Sam eindelijk naar de voorgrond. De reacties vanuit het publiek zijn navenant.

Als de overige bandleden, aangevoerd door de groene lakschoentjes van de trompettist, de bühne weer opmarcheren  vraagt Samuel zich hardop af wat ze daar toch uitspoken in de tussentijd. Het is niet de eerste keer dat het publiek uitbundig kan lachen op een humoristische traktatie van de frontman. De sfeer is erg ontspannen en er is alle ruimte voor een grap en een lach. Ook verzoeknummertjes worden niet geschuwd.  Sam is blijkbaar erg dankbaar voor de prettige interactie en betuigt tientallen keren uitvoerig zijn dank.

Iron & Wine lost live de verwachtingen moeiteloos in. Een club van uitzonderlijke muzikanten vertolkt de gecompliceerde liedjes op een zeer artistieke wijze. Echter, de zachte stem van Sam Beam wordt  zo nu en dan overschaduwt door het bombast ervan.  Een interlude met een kleiner gezelschap is daarom een welkome afwisseling en toont overduidelijk het enorme talent van deze oer muzikant. 

 

Foto's: Anoek de Wit 

Deel via social media: