Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR TRUUS DE BOER
2014-08-20 07:00:00 • 7 min lezen

Jazz Middelheim Antwerpen 14 tm 17 augustus 2014

Dat was het dan weer, Jazz Middelheim 2014 in Antwerpen, voor mij het mooiste jazz-evenement van het jaar. Mooie muziek in een heerlijk park met goed eten en drinken, wat wil een mens nog meer. Nou vooruit, een klein beetje extra zon was fijn geweest dit jaar, maar zelfs in de regen was het goed toeven in park Den Brandt.

Als je – zoals ik – inmiddels al jaren bezoeker bent van het festival ontkom je niet aan een aantal vergelijkingen met voorgaande jaren. In plaats van de vertrouwde ‘circus’tent stond er dit jaar een soort enorme party-tent op het terrein, wat een heel andere uitstraling gaf. Chique, maar wellicht iets minder ‘romantisch’. Een ander nieuw element was het tweede podium. Jazz Middelheim bestond altijd uit 1 podium in 1 grote tent en dit jaar was er dus voor het eerst een klein podium bij, waar tijdens de pauzes en na afloop van de grote concerten bands stonden geprogrammeerd. Een goed concept, want de kleine tent was telkens volledig gevuld en het gaf ook na afloop van de hoofdacts nog even de gelegenheid van wat muziek te genieten.

Ondanks de regen is de eerste dag van het vierdaagse festival volledig uitverkocht. En dat mag ook wel, want er staan grote namen op het programma: Herbie Hancock en Wayne Shorter. Maar we betreden het terrein als de artist in residence, pianist Vijay Iyer, aan zet is met zijn sextet.

Ieder jaar heeft Jazz Middelheim een artist in residence die gedurende de festivaldagen in verschillende samenstellingen optredens verzorgt. Dit jaar is dit dus Vijay Iyer die een drietal verschillende performances laat zien. Te beginnen met zijn sextet. De diversiteit in zijn drie optredens is groot en dat is ieder jaar bij de artist in residence interessant om te zien. Je krijgt een kijkje in wat het muzikale leven van de persoon inhoudt en de reikwijdte die dat kan hebben. In zijn sextet krijgen de blazers een hoofdrol in een bop-achtige stijl, terwijl Vijay in zijn optreden van zaterdag een heel andere kant laat zien. Daar zet hij een indrukwekkend project neer met de dichter Mike Ladd waarbij verhalen van oorlogsveteranen een inspiratie vormen. Mooi en intens. Op de afsluitende dag liet Vijay Iyer zich van een meer klassieke kant zien met een strijkers-ensemble.

Maar even terug naar de eerste dag. Vijay Iyer werd gevolgd door het Dave Douglas quintet. Dave Douglas is een eerder geziene gast van het festival, speelt met een hoge energie en een aparte wisselwerking tussen trompet en piano. Wat mij betreft mag er iets meer ‘lucht’ in zijn muziek, zijn energie is overduidelijk enorm. Als hij even niet aan het spelen is staat hij aan de kant letterlijk op en neer te springen.

En dan de afsluiter van de avond: Herbie Hancock en Wayne Shorter. ‘Vergeet u niet na het concert uw mobiele telefoon weer in te schakelen’, de beleefdheid van de aankondiging doet je weer herinneren dat je in België bent. Het spel van Hancock en Shorter is mysterieus en er spreekt veel gevoel uit. Het is muisstil in de compleet gevulde tent.

Vrijdag 15 augustus gaat van start met het Bruno Vansina Orchestra. Het podium is behoorlijk vol met bijna 20 muzikanten die in eerste instantie relaxte muziek spelen maar bij het tweede nummer lekker los gaan. Een prima begin van de tweede festivaldag. Het orkest wordt gevolgd door een trio: Phronesis. Steengoed zijn ze! Wat een enorme symbiose tussen de spelers, voor mij het hoogtepunt van het festival tot dan toe. Een contrast met het concert wat volgt van Stacey Kent, die meer rustige muziek ten gehore brengt. De avond wordt fantastisch afgesloten door het Avishai Cohen trio with strings. De strijkers geven het geheel een klassiek tintje, wat mooi is, maar mijn voorkeur gaat uit naar het trio zonder strijkers. De toegift van een drietal nummers wordt zonder strijkers gespeeld en komt erg puur over. Het hele concert is ritmisch hoogstaand en tegelijkertijd van een grote gevoeligheid. Bij de zang zijn de Joodse roots van Avishai overduidelijk. Wat ik het mooiste vind is de enorme eigenheid van het geheel. Hij kiest zijn genres en wisselt die met het grootste gemak af. Van VS standards tot gedichten uit Israel, alles klinkt even ‘eigen’ en ook de pianist is fenomenaal. Wat een topavond.

De zaterdag gaat van start met het coachingproject van het conservatorium Antwerpen, ook een goede gewoonte van Jazz Middelheim. Een gearriveerde musicus inspireert hierbij een groep conservatoriumstudenten en bij deze editie valt die eer aan Jasper Hoiby, de bassist van Phronesis.

Hierna volgt het eerder genoemde project van Vijay Iyer met dichter Mike Ladd ‘Holding it down: the veterans’ dream project’. Mooi hoe Jazz Middelheim ook ieder jaar weer dingen programmeert die wellicht iets verder van het gemiddelde publiek afstaan. De spoken-word artists zijn niet wat je bij het gemiddelde jazzfestival doorgaans aantreft. Ik vind het een inspirerend geheel.

Jeff Neve is een graag geziene gast op Jazz Middelheim, hij viert 10 jaar trio met als altijd krachtig, gevoelig en sprankelend spel.

Als afsluiting van de avond een concert om de afwezige Toots Thielemans te eren. Zijn muzikale vrienden brengen hun favoriete nummers uit zijn oeuvre. Alhoewel, afwezig…? Als verrassing maakt Toots aan het einde van het concert toch nog zijn entree en brengt twee nummers ten gehore, met alle liefde en emotie die we van hem gewend zijn. Een prachtig einde van de zaterdag.

En dan breekt alweer de laatste festivaldag aan, die van start gaat met het Carate Urio Orchestra. Een internationaal septet van Joachim Badenhorst dat varieert tussen JazzNotJazz, minimal, noise. De meningen hierover zullen lijnrecht tegenover elkaar staan, want er wordt hier uitgesproken muziek gemaakt en het experiment wordt niet geschuwd.

Het concert van Vijay Iyer solo en met strijkersensemble is een stuk toegankelijker te noemen. Na een aantal solo-stukken waarbij hij piano combineert met electronics voegt het strijkersensemble klassieke elementen toe.

Italiaans temperament en passie volgt met Enrico Rava en Stefano Bollani. Een intense en zelfs humoristische confrontatie tussen piano en trompet. Een geïnspireerd concert.

De waardige afsluiting van het festival wordt gevormd door Ahmad Jamal. Wat een passie en energie spat er van deze 84 jarige pianist af! Er wordt met veel plezier en enorm vakmanschap gemusiceerd waarbij Manolo Badrena op percussie, Reginald Veal op contrabas en Herlin Riley op drums een perfect samenspel vormen met Ahmad Jamal.

Vol met mooie en inspirerende muzikale indrukken weer naar huis.

Deel via social media: