Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2016-02-28 07:00:00 • 4 min lezen

Joe Bonamassa live @ Lingen (D)

Joe Bonamassa @ Lingen (D) 27 februari 2016 Emsland Arena

Het is inmiddels een jaar of 20 geleden dat Joe Bonamassa met zijn gitaar de kleine kroegen in Europa bezocht. Vanaf die tijd is het snel gegaan, maar dat gaat ook niet zonder slag of stoot. De hardwerkende bluesrock gitarist pakt alles wat voor hem belangrijk is. Tourt met Beth Hart, rockt met Black Country Communion en feest met Rock Candy Funk Party. Inmiddels weet de bluesman met zijn live shows een grote schare fans te bereiken. Hij staat in een vol Carré en wordt warm onthaalt op de festivals.

Wanneer hij van Dusseldorf naar het kleine stadje net over de grens, Lingen rijdt, vragen de bandleden zich af of men wel goed zit. Tussen de weilanden met windparken verschijnt een toren wat het centrum van Lingen is. Niet groter dan een plaats als Winschoten. Met de kaart in de hand en het adres op een papier vragen de heren zich af “What the hell, where are we?”. Het waren dan ook de enige woorden die Bonamassa tegen het publiek zei. Nee, Bonamassa laat vooral zijn gitaar het woord doen. Met een decor van rood theaterdoek en minimaal licht trapt de virtuoos af met de eerste songs van het nieuwe album “Blues Desperation”. Dit album verschijnt eind volgende maand op het Mascot label. De onvervalste stevige blues wordt ingezet en het publiek omarmd het vertrouwde geluid. “This Train”, “Mountain Climbing” en het titelnummer met een heerlijke rockbeat werd enthousiast ontvangen.

Met Reese Wynans (Steve Ray Vaughan’s Double Trouble, Buddy Guy) op toetsen, Michael Rhodes (Lady Antebellum, Brian Wilson) bas, blazersduo Lee Thorburg (Tom Petty, Huey Lewis) en Paulie Cerra (Stevie Wonder) en Anton Figg (Paul Shafer, Bob Dylan en KISS) heb je een aardige band achter je staan en dat hoor je. De relatief jonge gitarist put zijn inspiratie uit de oude klassieke blues. Albert King (Angel of Mercy), Hey Baby ( Jimi Hendrix) en Nobody Loves Me But My Mother (BB King) zijn enkele covers die op de setlist staan. De uitlopende soli zijn bijna in ieder nummer te horen met als hoogtepunt aan het eind “Sloe Gin” en “The Ballad of John Henry”.

Inmiddels is de kroegtijger opgeklommen tot een ware blues- en gitaar held waar iedere gitarist verplicht is om hem ooit eens te bewonderen. Deze tour gaat alleen maar door Duitsland, maar hij zal vast eind dit jaar Nederland weer eens aan doen.

Deel via social media: