Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR FREDDY VAN DER PUTTEN
2013-04-22 07:00:00 • 5 min lezen

John Grant elektrocuteert Paradiso

 

"Remember how we used to fuck all night long?" De voormalig frontman van indie lievelingen 'The Czars' confronteerde in 2012 nog zijn publiek op het podium met zijn H.I.V. besmetting, vanavond  neemt hij wederom geen blad voor de mond en opent met deze niets aan de verbeelding over latende tekst.

Het nieuws van zijn besmetting gonsde even heftig rond in de ondergrondse annalen van de muziekwereld, maar vandaag lijkt niemand geshockeerd. Het speelt hier voor even geen rol, lijkt simpelweg niet te bestaan. Zijn openbare bekentenis zal dan niet de reden zijn,  opvallend is wel de grote hoeveelheid gelijkseksige koppels.

John Grant is na zijn tijd met The Czars niet zozeer solo gegaan, hij heeft alleen de restricties en compromissen die deel uitmaakten van het bandleven overboord gegooid. Zijn liedjes zijn even bitter en wrang als in zijn Czars periode, nu neemt hij echter ook de vrijheid ze in te kleuren vanaf een authentieker palet. Voor de luisteraar een hernieuwde kennismaking met het onconventionele geflirt tussen majeur en mineur.

Het eerste uur wordt het recentelijk uitgebrachte album 'Pale Green Ghosts' gebracht en klinkt eind jaren tachtig Depeche Mode nadrukkelijk door. En dat is vast geen toeval, John Grant kent overduidelijk zijn muziek.

"The guy who's makin' your genitals vibrate". Geen betere manier om te omschrijven wat deze muzikant brengt. De bas is dé dominante kracht in het geluid en gaat door merg en been. Alle nummers van 'Pale Green Ghosts' worden gedragen door een fundament van lage tonen, die je doen trillen van het puntje van je kleine teen tot de haren in je nek.  't houdt ongelovigen buiten, maar stuwt de luisteraar tot grote hoogte. 

Een Kraftwerk robot-achtig intro kondigt 'Black Belt' aan. De volledige band draagt bij aan een overweldigende uitvoering van deze song en laat gaandeweg het geluid van 'The Czars' zo ver achter zich dat het zich nu in een andere tijd lijkt te bevinden. Het heden ten dage haast onvermijdelijke experiment, elektronica, neemt het roer volledig over. 

Het eerbetoon aan zijn docent Engels dat volgt is ontwapenend. Een onverwacht opduikende travestiet die onbedoeld gids blijkt te zijn voor een ontbloesemend seksueel bewustzijn. 'I Hate This Town' is zoals aangekondigd een vervreemdende Abba-achtige meezinger. Zowel de veertigers als de verrassend aanwezige tieners kijken verwonderd om zich heen.

Ieder vergelijk met de kunstenaar achter 'Queen of Denmark' is verspilling van tijd en ruimte. De man die voor ons staat is krachtig en oogt zelfverzekerd. Schijnbaar onaangedaan door de rijkelijk vloeiende kritieken van de kenner.  Het lijkt onwaarschijnlijk dat zij destijds onbewogen observerend opgesteld stonden toen het eerder drama zich voltrok. Toch hangen ze nu ademloos aan de lippen van de zelfbenoemde "greatest motherfucker that you'll ever gonna meet".

Hoewel zes muzikanten het podium bevolken, wordt slechts één van hen geadoreerd. De overige personages figureren slechts en maken een ongeïnspireerde indruk. Ze lijken onbeschaamd te verlangen naar de laatste noot die hun opdrachtgever speelt. Via enkele toegiften waaronder John Grant's meest bekende solo uiting 'Marz', bereiken zij uiteindelijk vrij snel het beoogde doel.

Foto's: Anoek de Wit.

Deel via social media: