Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-08-27 07:00:00 • 12 min lezen

Leonard Cohen staat nog steeds als een rots in de branding

 

Door Jacques Nachtegaal –Het Collectief Nachtegaal & Partners

 

Ik had me nog zo voorgenomen geen superlatieven toe te passen op Leonard Cohen, maar eerlijkheidshalve moet ik het wel, want wat is deze man, inmiddels 77 jaar oud, indrukwekkend geweldig. Vorige week speelde hij twee dagen in het Amsterdams Olympisch Stadion, twee concerten van ruim 3 uur waarin Cohen nog maar eens heel duidelijk liet zien dat hij zeker nog niet aan het eind van zijn Latijn is. De vitaliteit van deze man is grenzeloos, talloze malen tijdens het concert zakt hij als een dertig jarige atleet door de knieën om gehurkt of op een knie zittend zijn prachtige materiaal te vertolken of zijn waardering en respect te uiten voor een van zijn internationale muzikanten, die werkelijk uit alle delen van de wereld door Cohen bij elkaar zijn gebracht. Maar dat neerzijgen en vooral het opstaan, gaat hem zo soepeltjes af dat je sterke twijfels krijgt over die 77 jaar.

Bij Leonard Cohen gaat het natuurlijk niet om de vitaliteit van zijn gewrichten, veel meer om de vitaliteit van zijn stem en ook daar mag niets op aangemerkt worden, nog steeds is die vol en mooi van klank, misschien iets minder krachtig dan voorheen, maar zeker niet opvallend minder van kwaliteit. Nog steeds zijn Cohen’s teksten goed verstaanbaar en bovenal zo duidelijk als het maar zijn moet. Niet alleen in de songs, maar ook in de soms komisch, maar altijd licht filosofisch, getinte verhaaltjes tussendoor blijkt dat Cohen alles wat hij zegt en zingt goed overdacht heeft.

 

Berichten uit het Belgische Gent waren vol lof, waar Cohen vorige week zijn wereldtournee begon op het St. Pietersplein, met als decor die prachtige kathedralen van Gent. Nu een week later op wederom een historische plek, daar waar ooit het Olympisch vuur werd ontstoken, op een heldere zomeravond in de open lucht is Cohen wederom zeer overtuigend. Helaas komt hij de eerste avond er niet toe om zijn volledige concert inclusief alle toegiften te brengen. Het klokje van gehoorzaamheid geeft half twaalf aan en dat betekent het eind van het concert, maar op de tweede avond speelt hij maar liefst vier songs meer dan op avond daarvoor.

Met af en toe het geluid van een stijgend vliegtuig hoog boven het stadion en in de schaduw van de schaal waar ooit het Olympisch vuur in wakkerde, ontstaat er een sfeer die zijn gelijke niet kent. Leonard Cohen is zichtbaar tevreden met de reacties uit het publiek en het enthousiasme waarmee hij steeds weer geconfronteerd wordt. Uit het publiek ontvangt hij beertjes, bloemen en een geborduurd stukje huisvlijt, hij neemt het aan als godsgeschenken. Voor de gevers kan hij nimmer meer stuk en voor de rest van het publiek creëert het een ambiance die ze nog meer koesteren. Het publiek hangt het gehele concert aan zijn lippen en Cohen die doet er nog een extra schepje bovenop door de wijze waarop hij met zijn muzikanten en het koor omgaat, gevormd door Sharon Robinson en The Webb sisters (Hattie & Charley). Maar het zijn dan ook niet zomaar muzikanten, het is absoluut het neusje van de zalm van de muzikale wereldtop, geen grote namen van gevestigde studiomusici, maar uiterst selectief uitgezochte virtuozen op hun respectievelijke instrumenten. Vooral Javier Mas op de 12-snarige gitaar en de bandurria is hier een exponent van, evenals Cohen’s bandleider op de bas en 5-snarige bas Roscoe Beck. Zij en de perfecte geluid- en lichttechnici dragen er mede aan bij dat, ondanks het feit dat dit concert in een stadion in de open lucht plaatsvindt, het geluid en het sfeerbeeld meesterlijk mooi zijn. Het is dan ook werkelijk drie uur genieten.

Zoals verwacht wordt er veel materiaal van het meest recente album Old Ideas gespeeld, maar verder was het een prachtige bloemlezing uit het oeuvre van deze Canadese singer-songwriter. Na een indrukwekkende, bijna 7 minuten durende, opening met ‘Dance me to the End of Love’ volgden o.a. ‘So Long Marianne’, ‘Who by the fire’, ‘Bird on the wire’, ‘Suzanne’, ‘Hallelujah’ met zelfs een ietwat lokaal aangepaste tekst en als slot het geweldige ‘First we take Manhattan’. Het wordt een gedenkwaardig concert op een locatie waar al heel lang geen optreden meer is geweest, dit concert van Leonard Cohen is misschien zelfs wel het mooiste wat zich hier ooit heeft afgespeeld.

Deel via social media: