Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR MANDY LEEUWIS
2014-05-11 07:00:00 • 11 min lezen

London Calling in de Tolhuistuin: East India Youth, Klaxons

Dit jaar pakt Paradiso het grootser aan met het festival London Calling.

Voordat het tweedaagse indiepop festival op vrijdag 9 mei zijn startsein in de Paradiso krijgt, staan er op woensdag 7 mei en donderdag 8 mei verschillende bands in de Tolhuistuin in Amsterdam. Hiermee probeert Paradiso meteen deze nieuwe locatie uit. Gevestigd in de tuin en het voormalige bedrijfsrestaurant van het oude Shell kantoor, naast het EYE filmmuseum en de ADAM toren. 

 

East India YouthVoordat de elektronische kunstenaar William Doyle oftewel East India Youth het podium op mag, speelt Sivu allereerst. Wij komen de zaal net binnen wanneer hij zijn laatste noten laat horen. Eerste wat opvalt: Allemachtig! Die jongen gaat er met een big bang uit! Maar dat intense (lees: harde) geluid blijkt niet alleen bij het slotakkoord van Sivu te horen te zijn. De Tolhuistuin laat er namelijk geen gras over groeien. Het geluid staat ontzettend hard. En helaas, de oordoppen zijn op.

East India Youth. Deze jongen uit Bournemouth, Engeland staat alleen op het podium vergezeld door een basgitaar, een macbook en een keyboard. Hij was ooit frontman van een indiebandje, maar keerde indie de rug toe en leerde de ins & outs van elektronische muziek. Met zijn debuutalbum 'Total Strife Forever' weet Doyle als een ware kunstenaar in ieder nummer verschillende lagen te brengen en daarmee een fantastische opbouw te geven. Zijn zang klinkt niet altijd even goed. Alles tegelijk doen blijkt toch niet altijd even makkelijk te zijn. En wanneer na drie nummers dan ook nog de techniek het af laat weten, laat East India Youth zijn hoofdje even zakken.Vervolgens laat hij nummers horen als 'Dripping Down' en 'Hinterland'. En stiekem is het jammer dat hij zo vroeg geprogrammeerd is. Want, oei.. dit is fijne techno. Net als de muzikant zelf, zou ik de rest van de avond collectief met het publiek mijn hoofd willen schudden op deze muziek.

 

KlaxonsDe lijstduwer van vanavond: britse new rave-band de Klaxons. In 2006 hadden zij succes met het debuutalbum 'Myths Of The Near Future'. Ik kan mij nog het fantastische chaos-concert van de band in de Melkweg herinneren en in 2006 stonden zij al eens op London Calling. Met de komst van het nieuwe album 'Love Frequency' slaan de Klaxons een ietwat andere weg in. Hoewel zij vanavond stevig met 'Atlantis to Interzone; beginnen, klinkt daarna erg poppy. Met de strakke zilveren overhemden aan neigt het zelfs naar een 80s boyband. De Klaxons missen de vunzige punk-ruigheid. Het is allemaal wat keurig geworden. Met de nieuwe single 'There is No Other Time' is er weinig rock in de new rave te horen, maar dansbaar is het wel. En dat geldt voor het gehele concert.

 

De conclusie London Calling is een festival waar je bandjes ontdekt. Voor vanavond geldt: ik heb East India Youth én de Tolhuistuin ontdekt. Hoewel het geluid echt te hard stond, is de locatie heel erg tof. En ook nog eens dichtbij het station. Wat betreft de Klaxons, ik zet thuis nog maar eens 'Myths Of The Near Future' aan, want daar zal het nu en in 'the near future' bij blijven.  

Deel via social media: