Zoek...
CONCERT RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2012-06-20 07:00:00 • 8 min lezen

Lustopwekkende muziek op Festival Classique

Mpodia: meer dan muziek alleen. Tijdens het kookconcert op 14 juni van Festival Classique werd deze slogan eer aan gedaan. Culinaire hoogstandjes bereiden we samen onder het genot van muzikale hoogstandjes van het ensemble Trio 42. Een unieke, intieme setting om je vingers bij af te likken.  Het concept koken en muziek  We worden met een welkomstdrankje ontvangen door de medewerkers van ‘Koken op Maat’, gelegen aan de Prinsegracht. De artistiek directrice van Festival Classique, in het kader waarvan dit concert plaatsvindt, ligt het concept kort even toe. “In dit concert komen mijn twee grootste passies terug: koken en klassieke muziek.” Het publiek staat met goede moed te luisteren, maar de vibe zit er nog niet echt in. Dat zal later komen, als de 24 concertgangers ontspannen door de keuken rondlopen met een wijntje in hun hand. Eten is een primaire levensbehoefte, samenwerken om dat eten op tafel te zetten, zou volgens evolutionaire psychologen een diepe sociale verbondenheid creëren. En of dat nu een universele waarheid is of niet: het is zeker een aangename en open avond. Het voorproefje Alvorens we beginnen krijgen we alvast een voorproefje (no pun intended) van wat er komen gaat. Het dienstdoende ensemble van deze avond (Trio 42) heeft een unieke bezetting. Ze bestaan uit een saxofonist (Christiaan van der Weij), een violiste (Merel Vercammen) en een harpist (Remy van Kesteren). Ze vertellen ons dat bij de nationale origine van ieder gerecht op het menu een muziekstuk hoort. Het openingsstuk, een trio van Shostakovich, hoort het Russisch ei. Door de unieke combinatie van het combo is het lastig om het timbre goed op elkaar af te stemmen. De musici weten goed om te gaan met dit euvel (ze zien het als een uitdaging) en slagen er zeer goed in om een totaalpakket aan interessante klankkleuren neer te zetten. Vooral de combinatie saxofoon/harp levert enkele zeer interessante haast synthesizerachtige geluiden op. De toon van de saxofonist is uitgebalanceerd en egaal, de techniek van de harpist is verbazingwekkend delicaat maar toch gelaboreerd en de passie en het enthousiasme van de violiste zorgt voor de cohesie.  Toch is er bij vlagen te horen dat de mijlen van elkaar verschillende timbres voor probleempjes zorgen. Dit hoor je vooral in de verschillen in articulatie (en de daarmee gepaarde timing) tussen saxofoon en viool. Maar dan komt de naam van het trio om de hoek kijken: Trio 42. In The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy van Douglas Adams speelt dit getal een grote rol. Een supercomputer doet er in dit verhaal 7,5 miljoen jaar over om ‘the answer to the ultimate question of life, the universe and everything’ uit te rekenen. Het hyperreductionistische antwoord van de computer luidt ‘42’. Een getal dat alles en niets zegt. De naam van het ensemble zegt, afgezonderd van de motivatie van de muzikanten om voor deze titel te gaan, ook veel en niets. De muziek moet deze lacune opvullen.   Koken en luisteren tegelijk We worden opgedeeld in vier groepen van zes personen. Iedere groep moet zowel een voor-, hoofd- als nagerecht fabriceren. In kleine porties, zodat iedereen aan het eind van de avond 12 verschillende gerechten heeft geproefd. Het geheel vormt één grote synesthetische ervaring. De zintuigen worden zo erg geprikkeld dat ze overlappen. Tijdens het kookproces worden er ook nog een paar stukken uitgevoerd door het trio. De muziek versmelt met het geruis van de kookpitjes en de subtiele rookwalmen. Hoewel dit ook zijn voordelen heeft, de focus op één esthetische ervaring maakt plaats voor een mengelmoes aan verschillende zinsindrukken, is het ergens wel jammer van de muziek. Je moet even stoppen met koken om de muziek de aandacht te geven die ze verdient. Zeker als je nog 4 grote lappen biefstuk in blokjes moet snijden en daarna aan spiesjes dient te rijgen.  Verbluffend goed, en lekker! Tijdens het diner genieten we van onder andere een fraaie uitvoering van Bach’s eerste vioolsonate en een aangrijpend pianotrio van César Franck. Dat overigens verbluffend goed gearrangeerd is door de leden van het ensemble zelf. De wijn stijgt langzamerhand naar ieders hoofd en de sfeer wordt almaar losser en beter. Helaas komen aan alle goede dingen een einde. Iedereen gaat zowel cultureel als culinair voldaan naar huis.

Deel via social media: